Yıllarca eşime baktım, ama iki yıl önce onu kaybettim. Yalnız kalmak istemediğim için kızımın yanına yerleştim, tabi bunu kızımda damadımda çok istedi. Para sıkıntım yok, gezmeyi de harcamayı da severim, neşeli bir kadınım ben, sohbet etmeyi gülmeyi severim. Kızımda tam aksine durgun biridir, pek sevmezdi, süreki tv dizileri izleyip yemek ve ev işleri yapmayı severdi. Damadimla bu konu hiç anlaşamazlardı, çünkü oda benim gibi, gezmeyi eğlenmeyi mutlu olmayı seven bir erkekti. Biz sohbet ederken biraz fazla gülersek kızım bize tepki gösterirdi kızardı başım ağrıyor biraz susun derdi. Damadım bir gun yanıma geldi Perihan anne neşe dolu bir insansın seninle gülmek konuşmak bana çok iyi geliyor dedi, biraz utandım ama sevindim de tabi. Teşekkür ettim kendisine. Sonra bana aramızda kalacağına söz verirsen sana bir sey diyeceğim dedi, ne demek tabiki aramızda kalır soyle dedim. ” Burada ne konuşsak ne yapsak leyla bize kızıyor, ben bu aralar işten güçten çok sıkıldım bikacgun izin aldım kafamı dinlemeye köydeki eve gideceğim istersen sende benimle gel dedi ” gelirim ama Sevdaya ne diyeceğiz dedim, önce ben giderim sende bikac gun arkadaşında kalacagini söylersin gelirsin köydeki eve dedi, bu plan aklıma yatmisti ama arada ben ne yapıyorum böyle diyede kendimi sorguluyordum, ama bir an düşünmeden tamam demiş bulundum. Planımızı uyguladık 1 gün sonra damadim gitti bende bikac saat sonra, arkadaşıma gidiyorum belki bir gün belki bir kaç gün gelmeyebilirim kızım beni bekleme dedim sonrada evden çıktım. Hemen bir taksiye bindim köyün dışındaki eve gittim… Olayın tamamını okumak için lütfen diğer sayfaya geçiniz….

The post Köy evinde aklım başıma geldi appeared first on İsme Özel Şiir.

Ülkemiz çapında sunulmakta olan Dini sohbet hizmetleri, çeşitli platformlar dahilinde işleme alınırken milyonlarca insan tarafından da deneyimlenebilmektedir. Hal böyle olunca insanlar arası etkileşim adına hizmet sağlamakta olan firmalar tarafından Dini sohbetler konusuna geçiş yapılmış ve her biri, en prestijli muhabbet hizmetini ücretsiz olarak sunabilmek için belirli periyotlarda güncelleme çalışmalarına gitmiştir. Bu bağlamda kurulan ve ülkemizin ücretsiz olarak sunulmakta olan en kaliteli Dini chat işlemlerine sahip olan Dini Sohbetler sitesi, bünyesinde barındırmakta olduğu binlerce kaliteli referans sayesinde güvenilirliğini her alanda kanıtlayabilmiş durumdadır. Sizde dini muhabbet adına kolay ulaşılabilen ve ücretsiz bir platform arıyorsanız Dini Sohbetler oluşumunun resmi adresini günün her saatinde ziyaret edebilirsiniz.

Ücretsiz ve İnteraktif Dini Sohbet Hizmeti

Sohbet hizmetleri, yıllardır ülkemiz çapında interaktif olarak sunulmakta ve kişisel olarak da sıklıkla tercih edilmektedir. Hal böyle olunca ücretsiz olarak dini sohbet hizmetleri vermekte olan sitelerde faaliyet alanını genişletmiş ve ülke çapında milyonlarca insana erişim sağlamayı başarabilmiştir. Bu bağlamda kurulan ve ücretsiz interaktif olarak sunulan en kaliteli sohbet hizmetlerini bünyesinde barındırmakta olan Dini Sohbetler hizmeti, her yıl binlerce potansiyel müşteriyi de bünyesinde katmakta ve işlem aralığını genişletmeye çalışmaktadır. Sizde en kaliteli dini sohbet özelliğine ücretsiz ve interaktif olarak erişim sağlamak istiyorsanız Dini Sohbetler firmasının resmi adresini 7/24 ziyaret edebilirsiniz.

The post Ücretsiz Dini Sohbet Hizmeti appeared first on İsme Özel Şiir.

HANIMLAR KESİNLİKLE OKUYUN…

ERKEKLER DE HANIMLARINA VE KIZLARINIZA AKTARSINLAR!
HZ. ALİ (R.A) ANLATIYOR:
BEN VE FATIMA RESULULLAH (S.A.V)’İN YANINA GİRDİK?. O’NU ÜZÜNTÜLÜ VE AĞLAR DURUMDA BULDUK, SEBEBİNİ SORDUK. RESULULLAH (S.A.V) BUYURDU Kİ: BEN MİRAÇ GECESİNDE GÖKLERDE ÜMMETİMİN KADINLARINI ÇOK ÇEŞİTLİ AZAP OLDUKLARINI GÖRDÜM. ONLARIN GÖRDÜKLERİ O ŞIDDETLİ AZAPLARINA DAYANAMAYIP ÜZÜLDÜM VE AĞLADIM…
1-) ONLARDAN BİR KISMINI SAÇLARINDAN ASILMIŞ (ATEŞTEN KOR KAFALARININ ÜSTÜNE KOYMUŞLARDI) BEYİNLERINİ KAYNARKEN GÖRDÜM…
2-) BİR KISMINI DİLERİNDEN ASILMIŞ BOĞAZLARINDAN KATRAN AKITILIRKEN GÖRDÜM…
3-) BİR KISMINI ELLERİ BOYUNLARINA VE AYAKLARI GÖĞÜSLERİNE BAĞLANMIŞ OLARAK GÖRDÜM. YILAN VE AKREPLER ONLARI SOKUP ZEHİRLIYORLARDI…
4-) BİR KISMINI GÖĞÜSLERİNDEN ASILI OLARAK GÖRDÜM…
5-) BİR KISIM KADIN GÖRDÜM Kİ BAŞI DOMUZ GÖVDESI, MERKEP GÖVDESİ GİBİ BİN BİR ÇEŞİT AZAP İLE AZAP OLUYORLARDI…
6-) BİR KISIM KADIN GÖRDÜM Kİ SURETLERİ KÖPEK SURETİNDE ATEŞ AĞIZLARINDAN GİRİYOR ARDINDAN ÇIKIYORDU, MELEKLER TOKMAKLARIYLA DURMADAN BAŞLARINA VURUYORLARDI…
İŞTE ONLARI HATIRLADIM, ÜZÜLDÜM VE AĞLADIM. HZ. FATIMA AĞLAYIP AYAĞA KALKTI: EY SEVGİLİ BABACIĞIM. ACABA BUNLAR NELER YAPARLAR Kİ BU KADAR ÇEŞİTLİ AZAPLARLA KARŞILAŞTILAR DİYE SORDU. RESULÜ EKREM (S.A.V) ;
1-) SAÇLARINDAN ASILMIŞ BEYİNLERİ KAYNAYIP AZAPLANANLAR, BAŞINI ÖRTMEYİP SAÇINI BAŞINI YABANCI ERKEKLERDEN GİZLEMEYEN KADINLARDIR…
2-) DİLİNDEN ASILMIŞ, BOĞAZINDAN KATRAN DÖKÜLÜP AZAPLANANLAR, DİLİ İLE KOCASINA EZİYET EDİP SERVET MAL MÜLK İSTEYEN KADINLARDIR…
3-)ELLERİ BOYUNLARINA VE AYAKLARI GÖĞSÜNE BAĞLANMIŞ OLUP YILAN VE AKREPLERLE ZEHİRLENİP AZAPLANANLAR, CÜNÜPLÜKTEN VE HAYIZLIKTAN YIKANMAYIP NAMAZA İHANET EDEN, NAMAZ KILMAYAN KADINLARDIR…
4-) GÖĞÜSLERİNDEN ASILIP AZAPLANANLAR, KOCASININ HİZMETİNİ YAPMAYIP YATAĞINDA EZİYET EDEN, GÖĞSÜNÜ YABANCI ERKEKLERDEN SAKINMAYIP ÖRTÜNMEYEN KADINLARDIR…
5-) BAŞI DOMUZ GÖVDESİ MERKEP GÖVDESİ GİBİ OLUP BİNBİR ÇEŞİT AZAPLANANLAR (SAÇINI BAŞINI SÜSLEYİP PÜSLEYİP, AÇIK SAÇIK DAR VE AÇIK RENKLİ GİYİNİP, VÜCUT HATLARINI BELLİ ETTİRİP BİNBİR CİLVELERLE YABANCI ERKEKLERİN GÖNLÜNÜ ÇEKEN) KADINLARDIR…
6-) KÖPEK SURETİNDE OLUP ATEŞ AĞZINDAN GİRİP ARDINDAN ÇIKANLAR HASED EDİP KOCASIYLA MÜSLÜMANLARIN ARASINI BOZMAK İÇİN SÖZ GEZDİRİP YALAN KONUŞAN KADINLARDIR…
YAZIKLAR OLSUN ALLAH VE RESULÜ (S.A.V)’İN EMİRLERİNİ YAŞAMAYIP YAŞATMAYANLARA, İSLAMIYETİ YAŞAMAYIP İSYAN EDENLERE BUNLARIN DUALARI KABUL OLMAZ CENNETE DE GİREMEZLER CENNETİN KOKUSUNU DAHI ALAMAZLAR…
KAYNAK: MÜSNED-I AHMED, İBNİ MÂCE, İBNİ CERÎR, BEYHAKÎ, HÂKİM, İBNİ EBÎ HÂTİM, TABERÂNÎ, BEZZÂR, İBNİ İSHÂK, İBNİ MERDÛYE, EBÛ DÂVÛD. RÂVİLER: HZ. EBÛ HUREYRE, HZ. EBÛ SA’İD HUDRÎ VE HZ. ENES BİN MÂLİK)

The post Şeytani İlimlere Dikkat appeared first on İsme Özel Şiir.

yacak. Haramlar her yerde işlenecek, Yemen’den bir ateş çıkacak. Gökler ve dağlar parçalanacak. Güneş ve Ay kararacak. Denizler birbirine karışacak ve kaynayıp kuruyacaktır.

İlahi ikazdır
İnsanların isyandan vazgeçmesi için ilahi bir ikaz olan depremden ibret alınmalıdır. Sel, deprem, kuraklık gibi, ilahi musibetlerin ara sıra zuhur edişi, Allahü teâlânın sonsuz nimetlerine, lütuf ve ihsanına karşı isyanda olanları ikaz mahiyetindedir. Hiçbir nimet ve felaket sebepsiz değildir. Düşünebilenler için nice hikmetleri vardır. Günahların affına sebep olduğu gibi başka hikmetleri de vardır. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
(Ümmetim için depremler günahlarına kefaret olur.) [Hakim]
Âlimler, (Tehlikelerden, gücünüz yettiği kadar sakınınız. Çünkü, güç yetmeyen, dayanılamayan şeylerden uzaklaşmak, Peygamberlerin âdetidir) buyurmaktadır.

Kapalı yerde iken deprem olursa, oradan açık bir yere kaçmak müstehaptır. (Bezzâziyye)

Deprem olunca evden çıkıp açık yere gitmelidir. Resulullah efendimiz, yolda eğri duvarın önünden koşarak geçti. (Hindiyye)

Bu fetvalardan anlaşıldığına göre, depremden kaçmayan intihar etmiş sayılmaz. Müstehabı terk etmiş olur. Depremden kaçmayan mutlaka ölür diye bir şey yoktur. Depremde ölenin imanı varsa mutlaka şehittir.

The post Deprem appeared first on İsme Özel Şiir.

İnsanoğlu bu dünyaya imtihan için gönderilmiştir. Burada belirli bir süre kalacak, daha sonra ölüm denilen kapıdan geçerek ahiret yurduna varacaktır. Ahirette ise dünyada yaptığı küçük-büyük her şeyi karşısında bulacaktır (Kehf, 18/49). O gün herkese işlediği amelin karşılığı tastamam verilecek (Âl-i İmrân, 3/185), kimseye haksızlık yapılmayacaktır. Peygamber Efendimiz; “İnsanoğlu öldüğü zaman, amel defteri kapanır. Üç kimse bundan müstesnadır: Sadaka-i cariye sahibi kimseler, topluma yararlı bir ilim (eser) bırakanlar ve kendisine hayır dua eden hayırlı çocuk yetiştirenler.” (Tirmizî, Ahkâm, 36) buyurmuşlardır. İnsanların faydalandığı müesseseler kuran, eserler bırakan kimse, kendisi ölse bile, insanlar o şeyden faydalandıkları müddetçe onun sevabını almaya devam edecektir. Özetle; nimeti paylaşmak bize bu dünyada huzur verecek, ahiret yurdunda Allah’ın rızasını kazanmamıza vesile olacaktır…

The post NE VERİRSEN ELİNLE O GİDER SENİNLE appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Bir Mürşidin Hikayesi appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Ölüm Rabıtasıdır appeared first on İsme Özel Şiir.

İmâm-ı Ebu Yusüf hazretleri zamanında bir kişi, bir oğlu olmasını çok istiyor, ama bir türlü olmuyordu.
Muradına kavuşmak için adak yapmak hatırına geldi.
“Yâ Rabbî! Bana bir oğul verirsen senin rızan için ‘dört karış’ boynuzlu bir koç kurban edeceğim” diye nezretti.
Çok geçmedi.
Bir oğlu oldu.
Sıra nezrini yapmaya gelmişti.
İyi de “dört karış” boynuzlu koçu nerede bulacaktı?.. Ne kadar arasa da bulamıyor, bunun için de nezrini yapamıyordu.
Birçok âlime sordu.
Çıkar yol bulamadılar.
Bir ahbabı, ona;
“Sen Ebu Yusüf hazretlerine git, O, bu işi hâlleder” dedi.
Hemen koştu bu büyük âlime.
Ve anlattı derdini.
Büyük İmam;
“Bu iş kolay, ancak bir şartım var. Okumak isteyen çok genç var, ama mektebimiz yok… Sen zenginsin, bu gençler için şöyle büyük bir mektep yaptırırsan, işini hâllederim” buyurdu.
Adam “kabul” dedi.
Ebu Yusüf hazretleri;
‘Öyleyse bir ‘koç’ ile bir ‘çocuk’ bul getir” buyurdu.
Koşup getirdi bu ikisini.
Ebu Yusüf hazretleri, karışlattı o çocuğa koçun boynuzunu. Çocuğun karışıyla dört karıştan fazlaydı.
“Bu koçu kurban et” buyurdu.
Adam nezrini yerine getirdi ve büyükçe bir mektep inşa ettirdi o beldede…

Abdüllatif Uyan – Türkiye Gazetesi / 17.12.2015

The post DÖRT KARIŞ BOYNUZLU KOÇ appeared first on İsme Özel Şiir.

The post HAYAT AĞACI appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir edebiyat hocasından dinledim: Bir lise sınıfında Yahya Kemal’in “Açık Deniz” şiiri okunuyormuş. Balkanlar’daki acı ve tarihi Türk muhaceratlerinden (göçlerinden) derin yankılar taşıyan bu şiirin:

Balkan şehirlerinde geçerken çocukluğum;
Her lâhza bir alev gibi hasretti duyduğum.
Kalbimde vardı “Byron”u bedbaht eden melâl
Gezdim o yaşta dağları, hulyâm içinde lâl…
Aldım Rakofça kırlarının hür havâsını,
Duydum, akıncı cedlerimin ihtirâsını,
Her yaz, şimâle doğru asırlarca bir koşu…
Bağrımda bir akis gibi kalmış uğultulu…
Mağlûpken ordu, yaslı dururken bütün vatan,
Rü’yâma girdi her gece bir fâtihâne zan.
Hicretlerin bakıyyesi hicranlı duygular…
Mahzun hudutların ötesinden akan sular,
Gönlümde hep o zanla berâber çağıldadı,

Mısraları okuduktan sonra, hoca talebesine sormuş:

– Şairin, “her lâhza bir alev gibi hasretti duyduğum..,” mısralarındaki özdeyiş ne için, neye karşı duyulmuştur?

– Efendim demişler, şair; “Balkan şehirlerinde dolaşırken tabiî Türkiye’den uzakta bulunuyordu. Duyduğu özleyiş asîl memleketine karşı bir vatan hasreti’dir.”

Hoca merak etmiş, aynı soruyu bazı lise öğrencilerine de soracak olmuş… Çok az istisnalarla hemen aynı cevabı almış…

Görülüyor ki, çocuklarımız henüz kıymetli bir Türk şairinin çocukluğunu Balkan şehirlerinde geçirdiği çağlarda, bu şehirlerin bugünkü Edirne gibi, Bursa ve Ankara gibi bizim öz şehirlerimiz olduğunu hayli zor hatırlıyorlar.

Bu hazin hâfızasızlık, elbette çocuklarımızın kendi kusurları değildir: Biz hayli zamandan beri devlet siyaseti ile mektep tedrisatını birbirine karıştırmış bulunuyoruz. Mekteplerimizde gerçek ilmin ve milli ülkülerin icab ettirdiği bir tedrisat yerine günlük siyasilerimizin emrettiği bir öğretim tutturduk.

Devletimizin halkı ve tabiî sulh siyaseti dolayısıyle Balkanlar’da gözümüz olmadığını, olmayacağını ispat sâikasiyle bu toprakların bizim eski topraklarımız olduğunu çocuklarımıza daha doyurucu bir lisanla haber vermekten çekinir olduk. Yine türlü yakın mâzimizin şereflerini tanıtmak istemediğimiz için de onların hafızasını bir takım çok eski ve kısmen hayalî Türk medeniyetleriyle yorduk.

Halbuki bundan bir müddet evvel bana küçük Balkan devletlerinden birine ait bir harita göstermişlerdir. Bu haritada bizim sevgili İstanbul’umuz o devletin kendi şehirleri arasında görünüyordu. Böyle bir takım kurbağa teşekküllerin bile aşırı büyüme hayalleri yanında bizim, mâzimize âit şerefli hakikatleri unutup gizlemeğe çalışmamız bence millî bir hizmet değildir.

– Nihat Sami Banarlı

The post LİSELİ GENÇLER VE YAHYA KEMAL appeared first on İsme Özel Şiir.

Sultan Mahmud Han, tebdili kıyafet yaparak bir kahveye girer. Yaşlı çaycıya herkesin tıkandı baba diye hitap ettiğini görüp, bu lakabın nereden geldiğini sorar. Çaycı anlatır:

-Bir gece rüyamda çeşmemin daha iyi akması için çomak sokup açmaya çalıştım. Çomak kırıldı, suyun akması iyice azaldı, uğraşırken temelli tıkandı, su hiç akmaz oldu. Bunu komşulara anlatınca, adım tıkandı babaya çıktı.

Sultan Mahmud Han, vezire,

– Bir ay, her gün bu adama bir tepsi baklava getirin. Her dilimin altına bir altın koyun, diye talimat verir.

Ertesi gün baklava gelir. Çaycı, “Baklavayı satayım da üç beş kuruş alayım, der. Bir Yahudi baklavayı rayiç fiyattan daha aşağı alır. Baklavayı yerken altınları görür. Yahudi bir şeyler anlamaya çalışır.

Ertesi günü çaycıyı görüp,

-Sana baklava getiren olursa ben yine daha yüksek fiyattan alırım, der.

Yahudi her gün fiyatı artırarak almaya devam eder. Çaycı da, iyi para kazanıyorum diyerek baklavaya hiç dokunmadan satar.

Bir ay sonra, baklava getirme işi biter. Sultan, çaycı epey zenginlemiş diye düşünür. Padişah kıyafetiyle, çaycının yanına gelir. Çaycıda bir değişiklik olmadığını anlayınca,

– Baklavaları ne yaptın? diye sorar.

O da, hiç birini yemeden sattığını söyler. Hazineden bir miktar altın vermek üzere, çaycıyı saraya davet eder. Sonra,

– Şu küreği al, altınlara daldır, kürekte ne kadar altın kalırsa hepsi senin olsun, der.

Çaycı heyecanlanır, daha çok altın almak için küreği daldırır. Aksine ters daldırdığı için küreğin üstünde bir altın kalır. Sultan:

– Demek nasibin bu kadarmış, der.

Daha başka imtihana tabi tutarlar. Hiç birinden netice alınmayınca, sultan der ki:

– Vermeyince Mabud, neylesin sultan Mahmud!

The post VERMEYİNCE MABUD NEYLESİN SULTAN MAHMUD appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Herşey Ona İtaat Eder appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir gün Sevgili Peygamber Efendimize bir Sahabi hanımından şikâyete gelir. “Benim hanımım misafiri sevmiyor. Bana bir tavsiyede bulunur musunuz Efendim?” der.
Efendimiz (sallallahü aleyhi vesellem); “Yarın size misafir olacağım. Hanımın, ben size girerken de baksın, çıkarken de baksın der.”
Sahabi hanımına efendimizin geleceğini müjdeler. Hanımı çok sevinir. Yalnız dışarıdan içeri girerken de çıkarken de bakmasını tembih eder ve hazırlıklarını yapar.
Ertesi gün olur. Efendimiz (sallallahü aleyhi vesellem) gelirken Pencereden bakınca ne görsün ki! Efendimiz gümüşten tepsi içinde, cennetten çeşit çeşit yiyecekleri de beraberinde getirmiş.
Efendimizi çok büyük bir sevinç içinde ağırladıktan, sonra Efendimiz yola koyulmuş. Sahabenin hanımı tekrar pencereden bakmış. Birde ne görsün ki! Getirdiği tepsinin içinde yılanlar çıyanlar akrepler böcekler doldurmuş geri gidiyor. Hemen beyine seslenmiş. Korku içinde anlatmış.
Sahabe efendimiz koşarak Efendimizin yanına sormaya gitmiş. Peygamber (sallallahü aleyhi vesellem) bu durum karşısında;
“Hanımına anlat. Misafirin güzelliği, yiyeceklerle ikramlarla bereketle gelir ve evden giderken bütün kötülükleri alır ve götürür.
Tepside gördüğü kötülükler, günahlar, kavgalar, dövüşler, böcekler yılanlar çiyanlar misafir ile çıkar ve gider eve huzur ve bereket gelir.
Misafir gelmeyen eve kavga, dövüş, huzursuzluk ve bereketsizlik, fakirlik baş gösterir.”

The post MİSAFİR’İN BEREKETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

“Allah’ın nebisi ve resûlü, peygamberlerin sonuncusu, âlemlerin Rabbinin elçisi, Abdullah oğlu Muhammed’e birinci Tübbe’den…”

Tübbe’ antik çağda Yemen’in Himyer mıntıkasında, Belkis’in memleketinde hüküm süren Kahtan meliklerindendir. Siyer kitaplarında 4000 kadar müşaviri bulunduğu, onlara danışmadan bir iş yapmadığı; güçlü bir ordusu olduğu, Türkistan’a, Hindistan’a seferler yaptığı, Semerkant’ı kurduğu, Hindistan’da öldüğü, Antik Çağ meliklerinden dünyayı gezen beş kişiden biri olduğu rivayet edilir. Diğerleri Süleyman, Feridun, İskender ve Erdişir’dir. Bazılarına göre İskender-i Zülkarneyn, Tübbe’dir.

KÂBE ÖRTÜSÜ
Bazı siyer kitaplarında yazdığına göre, Tübbe’ bi’setten, yani Hazret-i Muhammed’in peygamberliğinin müjdelenmesinden 700 veya 1000 sene evvel bir gün Mekke şehrine geldi. Ancak Mekkeliler kendisini karşılamaya çıkmayınca kızdı. Müşavirlerine bunun sebebini danıştığında, “Buranın halkı Araptır. Burada bir bina vardır ki, Kâbe derler, Allah’ın evidir. Bu binanın imar ve muhafazasında bulundukları için şeref ve kıymetleri artmıştır. Gururlarının sebebi bu olsa gerektir” dediler.

Tübbe’ bunun üzerine Kâbe’yi yıkmaya; halkını öldürüp mallarını almaya niyetlendi. Ama şiddetli hastalanıp baş ağrısından gözünü açamadı. Üç gün gökyüzü karardı. Tübbe’ bunun ilahî işaret oluğunu anlayarak tövbe ve İbrahim dinine iman edip hac erkânını öğrenerek Kâbe’yi tavaf etti. Mekkelilere ihsanlarda bulundu.

Bir gece rüyasında “Mekkelilere ihsanda bulunduğun gibi, Kâbe’ye de ikram et, ona elbise giydir” hitabına muhatap oldu. Evvela hasır, sonra altın ve gümüşle süslü ipekten örtüyle örttü. Kâbe’nin süslü bir ipekli örtüyle örtülme âdeti ondan kalmadır.

ENSARIN ATALARI
Tübbe’ sonra o zamanki ismi Yesrib olan Medine’ye geçti. Benî İsrail âlimlerinden, âhir zaman peygamberinin geleceğini işitti. Burada yerleşip o müjdelenen peygamberi beklemeye niyetlendi. Fakat sonra bundan vazgeçti.

Müşavirlerinden 400 tanesini seçip, yanlarına nesilleri kesilmesin diye eşler ve cariyeler katıp Medine’ye yerleştirdi. İçlerinden birini reis yaptı. Resulullah için bir ev yaptırıp, bir de hürmetkâr mektup yazdı. Gelince verirsiniz diye bu âlimlere teslim etti. İşte Medine halkından iman edip Müslüman olanlar, hep o âlimlerin neslindendir. Ebu Eyyüb el-Ensârî de onların reisi Şâmul’un 21. Kuşaktan evladıdır.

ÖMRÜM OLURSA…
İbn İshak ve başkalarının rivayetine göre Tübbe’nin mektubunda şunlar yazılıydı:

“Ahmed hakkında şahidlik ederim ki o, bütün canlıları yaratan Allah’tan bir resuldür. Ömrüm uzatılırsa, o hayata geleceği vakte kadar, ben onun yardımcısı ve amcası oğlu olurdum. Şimdi ben sana ve sana indirilen kitaba iman ettim. Ben senin dinin ve sünnetin üzereyim. Senin ve her şeyin Rabbine iman ettim. Rabbinden gelen İslâm’ın bütün şeriatine de iman ettim. Eğer sana yetişecek olursam ne güzel. Şayet yetişmeyecek olursam, bana şefaat et ve kıyamet gününde beni unutma. Ben senin ümmetinin ilklerindenim. Sen gelmeden önce sana biat ettim. Ben senin ve baban İbrahim dini üzereyim.”

Daha sonra mektubunu mühürleyip, üstüne, “Önünde de, sonunda da emir Allah’ındır” diye nakşetti. Mektubunun üzerine adres olarak da şunu yazdı:

“Allah’ın nebisi ve resûlü, peygamberlerin sonuncusu, âlemlerin Rabbinin elçisi, Abdullah oğlu Muhammed’e birinci Tübbe’den.”

“MERHABA SALİH KARDEŞİM”
Hazreti Peygamber, Medine’ye doğru yola çıktığında, Ebu Eyyüb mektubu Medinelilerin çok itimat ettiği Benî Süleym’den Ebû Leylâ’ya verdi. Kendisini karşılayanların arasında Resulullah onu görünce, “Sen Ebû Leylâ değil misin?” buyurdu. “Evet” deyince “Hani Tübbe’nin mektubu?” buyurdu. Kendisini henüz tanımayan Ebû Leyla çok şaşırdı. Elbisesinin arasına sakladığı mektubu takdim etti. Resulullah mektubu alıp okutunca, Tübbe’den razı olup, üç defa “Merhaba salih kardeşim” buyurdu.

Ebû Leylâ Medine’ye dönüp o hazretin yolda olduğunu, yakında şehri şereflendireceğini haber verdi. Herkes bu müjdesine karşılık kendisine ihsanda bulundular.

PEYGAMBER Mİ?
İsmi Ebû Kerb Es’ad bin Kerîb bin Tübbe’dir. “Tübbe’yi kötülemeyin. O mümin idi; bilemiyorum peygamber midir?” hadis-i şerifinde geçen Tübbe’ budur. Hatta İbn Abbas, “Tübbe’ bir peygamber idi” buyurdu.

Rum hükümdarlarına Kayser, İran hükümdarlarına Kisra dendiği gibi, Tübbe’, zamanla Yemen meliklerinin unvanı olmuştur. Tübbe’ gölge manasına olup, güneşin doğduğu yeri takip ederek, askerleriyle birlikte doğuya doğru yolculuk etmiş olmasından dolayıdır.

Duhân sûre-i celilesinin, “Bunlar mı, yoksa Tübbe’nin kavmi ve ondan evvelkiler mi hayırlıdır? Biz o günahkârları bile imha ettik” meâlindeki 37. âyetinde geçen Tübbe’, muayyen bir kişi değildir. Bununla bütün Yemen hükümdarları kastedilir. Burada müşriklere, Tübbe’ kavmi misal gösteriliyor. Şu hâlde âyetin mânâsı, “Onlar daha güçlü olduğu hâlde, Allah onları mağlup etti” şeklindedir.

Kâf sûresinin 12. âyet-i kerimesinde Eykeliler gibi Tübbe’ kavminin de dini yalanladığından bahsedilmiştir. Âyet, kavmini kötülemiş; ama Tübbe’yi kötülememiştir.

ŞEREFLİ EV
Resulullah’ın Medine’de 6 küsur ay alt katında oturduğu ev, işte Tübbe’nin yaptırdığı ve Şamul’u oturttuğu evdir. O zaman Ebû Eyyüb Hâlid bin Zeyd’in elindeydi ki, Resulullah’ın babaannesi, bu zâtın ailesi olan Beni Neccar’dandı.

Mescid-i Nebevî’nin hemen kıble cihetindeki ev, Ebû Eyyüb’ün azatlısı Eflah’a geçti. Duvarlarından gedikler açılmaya başladığı, yıkılmaya yüz tuttuğu zaman, Emevî vâlisi Mugîre bin Abdurrahman onu Eflah’ın oğlundan bin dinar altına satın alarak tamir ettirip vakfetti.

Zamanla yine harab olan bu mübarek evi Eyyübîlerden Melik Muzaffer Şihabüddin Gazi satın alıp üzerine dört mezhep talebesinin okuyacağı mükemmel bir medrese yaptırdı. Bu medrese için, kendi memleketinde, Dımaşk’ta, Medine’de ve sair yerlerde zengin vakıflar tesis etti. Medresenin içinde, pek çok nefis kitaplar bulunan bir kütüphanesi de vardı.

Sonraları, bakımsızlık yüzünden harab olup küçük bir zâviye hâline gelen, Zâviye-i Cüneydiyye adıyla anılıp ziyaret edilen bina, 1843’te Sultan Abdülmecîd tarafından mükemmel bir surette tamir edildi. Bu iki katlı tipik Medine yapısı, 1993 senesinde yıktırılmıştır ki, muhtemelen Medine’de ayakta kalmış son sahabi eviydi.

Prof. Dr. Ekrem Buğra Ekinci – Türkiye Gazetesi – 03.06.2019

The post ASIRLAR EVVELİNDEN RESULULLAH’A MEKTUP appeared first on İsme Özel Şiir.

Bülbül şahine der ki:

İkimiz de kuş olduğumuz halde, sen padişahın sarayındasın, ben ise bahçenin dikenliğindeyim.
Sen kuşları avlayıp yersin, padişahın yanında değer kazanır muradına erersin. Kuşların sultanı olursun.
Ben ise günü güne eklerim, her gece sabaha kadar gülün açılmasını beklerim. Ben uyumadan o açmaz, uyanınca açılmış görürüm. Açıldığını göremem, muradıma eremem.

Diken arasında muratsız ağlarım, yüreğimi dağlarım.

Şahin şöyle cevap verir:

Ben bin murat alırım ama birini söylemem. Sen bir murat almadan bin söylersin. Susan murat alır, öten muratsız kalır.

******

* Sükut, yorulmadan yapılan ibadet, masrafsız takılan bir ziynet, hükümdarlığa muhtaç olmadan ele geçen bir devlet, duvara ihtiyaç duyulmadan yapılan kale, çalışmadan kazanılan zenginlik ve ayıpların kapatılmasıdır.

Hayırlı söz keramet, sükut selamettir.
Yalan zayıflatır imanı, rezil eder insanı.

Dedikodu gıybettir, şiddetli bir afettir.
Alay belki güldürür, ama kalbi öldürür.

Güzel söz sadaka, mahşere nafakadır.
Çok söz kalb katılaştırır, Haktan uzaklaştırır.

The post BÜLBÜL İLE ŞAHİN appeared first on İsme Özel Şiir.

Ormanda bir ayının ayağı, kütük arasına sıkışır, kurtaramaz. Avcının biri bunu görüp, ayının ayağını kütüğün arasından çıkarır.
Ayı da bu adama, bir iyilik düşünür. Ormandaki arıların yaptığı petekleri alıp getirir. Adam balı yiyince orada uyumaya başlar.
Fakat tatlının kokusunu alan sinekler, adamın yüzüne konarak rahatsız eder. Ayı ise, kendisine iyilik eden adam rahat uyusun diye sinekleri kovar.
Bakar ki kovmakla gitmiyor, sinekleri öldüreyim bari diye, kocaman bir taş alıp, adamın yüzüne konan sineklere vurur. Netice malum…
Ayının ilmi olmadığı için, iyi niyeti fayda yerine zarar vermiştir.

The post BİR İYİ NİYET HİKÂYESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

The post ALLAHÜ TEALA KULLARINA ÇOK MERHAMETLİDİR appeared first on İsme Özel Şiir.

Âdem Aleyhisselam ile Havva Validemiz cennette huzur içindedirler. Şeytan onları aldatmaya ahd etmiştir, hile ile yanlarına girer ve ağlamaya başlar. “Yazık! Bu nimetler elinizden alınacak. Çok acıyorum sizlere. Hâlbuki şu meyveden yemiş olsaydınız var ya…”
Çok saf ve temizdirler, birinin yalan söyleyebileceğine ihtimal vermez, inanırlar. Yasak meyveden yer ve cennetten çıkarılırlar.
Âdem aleyhisselam Serendip Adası’na (Seylan) indirilir, Havva Validemiz ise Cidde civarına.
Eş yok, dost yok, bak bak derya, dön dolaş sahra…
İkisi de pişman olur, yüzlerce yıl af diler, yakarırlar. Ta ki Hazreti Âdem “Ya Rabbi Muhammed Aleyhisselâm hürmetine bizi affeyle” deyinceye kadar.
-Sen onu nereden tanıyorsun? Onu yaratmadım ki daha?
-Ya Rabbi baktım adı arş-ı âlâda yazılı senin adınla.

AFÜVVÜN KERİMÜN
(O, affı sever, affeder!) Allahü teâlâ onları Habibinin (sallallahü aleyhi ve sellem) hatırına bağışlar. Âdem Aleyhisselamla, Havva Validemiz Arafat Ovası’nda buluşurlar.
Kavuşmaları göz yaşartıcıdır, asırların ayrılığı hasreti dile kolay… İşte bu yüzden Rahmet Dağı’nı ziyaret eden zevc ve zevceler “Ya Rabbi Âdem babamızla Havva annemize verdiğin ülfetten bizi de nasiptâr eyle” diye niyazda bulunurlar.
Sonra Müzdelife ve Mina üzerinden Mekke’ye gelirler. Âdem Aleyhisselam meleklerin yardımı ile Kâbe’yi bina eder. Ki her sene gelip haccedecektir hayatı boyunca.

YALAN DÜNYA
Sonra Şam’da yerleşirler. Yerkürede kimse yoktur daha. Kendileri eker, kendileri biçer, kendileri öğütür un yaparlar. Hamuru onlar yoğurur, fırını onlar yakar. Hayvan bakar, süt sağar, iplik eğirir, hırka örer, ev kurarlar.
Hayatları meşakkatlidir, yardımcıları yoktur, her şey onlara bakar.
Derken çocukları olur, büyür, boylanırlar…
Tam istirahate hazırlanıyorlardır ki oğullarından Kabil katil olur, Habil düşer toprağa…
La rahate fi’d dünya.

YEK HUN BİN GAM
Havva Validemiz 20 kez hamile kalır, Şit aleyhisselam hariç çocukları her sene ikiz doğar.
Bir kız bir oğlan. Biri kız biri oğlan…
Hazreti Âdem’in şeriatinde ikizlerin nikâhı yasaktır. Oğlanlar bir sonra doğan kızları alır, yuvalarını kurarlar.
Kabil’in ikizi (İklima) çok güzeldir, onu Habil’in alması gerektir ama Kabil razı olmaz.
Açık işaretlere rağmen (sunduğu kurban kabul olmamıştır mesela) isyan eder babasına. Uyuyan kardeşine kıyar, elini kana bular.
O günden sonra dayı, hala, amca ve teyze çocukları ile evlenmeleri emredilir, kuzenler evlilik çağına gelmişlerdir zira.
Âdemoğulları değişik lisanlarla konuşur, tabletler üzerine yazarlar. Semavi kitaplardan tıp, ecza, kimya öğrenir ve uygularlar. Demek ki ilk insanların mağaralarda yaşadıkları külliyen yalan!

MELEKLERİN HOCASI AZAZİL
Ateşin hem nuru hem dumanı vardır. Allahü teâlâ melekleri nurdan, cinleri ise dumandan halk eder.
Melekler daim ibadet ile meşgul olur, Cinler ibadet de eder, isyanda ve tuğyanda da bulunurlar.
Azazil, cin taifesinden abid bir kuldur. Arş-ı âlâda yakuttan bir minber üzerinde oturur, meleklere ders verir zamanla.
Gök ehli ona imrenir. Hatta Cennet meleklerinin reisi Rıdvan “Ya Rabbi” der, “bütün gök tabakalarındaki melekler Azazil’le birlikte taatte bulundular haz aldılar. Birkaç gün de cennete gelse, buradakiler de istifade etseler ondan?

DÜNYA SEVGİSİ
Bu arada yeryüzünde bir taife çoğalır ki günahkârdırlar. Azazil bunları hak yola çağırmak için izin ister Hak teâlâ’dan. Kabul edilir, yeryüzünün idaresini ona verir hatta.
Gel zaman git zaman gönlü dünyaya meyleder, bağlanır bu vefasız toprağa. Eğer Cenâb-ı hak bu vazifeyi elinden alırsa, kabullenemeyecektir galiba.
O günlerde melekler levh-i mahfuzda Allah’a (Celle Celalüh) yakın isimlerden birinin helâk olacağını okurlar. Bu belanın kendilerine gelmesinden korkarlar. Gelip Azazil’den dua isterler. Onlara dua eder ama kendi gelmez aklına.
Cennet kapısında “Benim bir kulum vardır. Onu çeşitli nimetlerle mükerrem kıldım, yerden göğe, gökten cennete ilettim. Sonra bir şey emretsem yapmaz!” yazısını görür, “o şahsa” lanet eder kendi hakkında bir endişe duymaz.

KİM BU ŞEYTAN?
Levh-i mahfuzda “euzu billahimineşşeytanirracim” yazısını görünce sorar. “Ya Rabbi kimdir bu şeytan?”
-Kullarımdan bir kuldur, nice nimetler veririm de yine emrimi dinlemez. Ben de onu zelil ve hakir eyler, tart ederim.
-İlahi onu bana göster, helak edeyim.
-Yakında görürsün!

İLİM AMEL İHLÂS
İblisin gökyüzünde Cenâb-ı hakka ibadet etmediği bir karış yer kalmaz. Hem âlim, hem de abiddir. İlim, amel tamam da ihlâs olmayınca.
Âdem aleyhisselama doğru secde emri verilince kibrinden secde edemez ve kovulur haddi aşmış bir melun olarak.
Hâlbuki Hazreti Âdem ve Havva boyun büker sığınırlar: ”Ey Rabbimiz” derler, “biz kendimize yazık ettik. Eğer bizi bağışlamaz, esirgemezsen, zarara uğrayanlardan olacağız.”
İblis kendi suçluluğunu asla kabul etmez, nedamet duymaz, affını istemez. Ve en fenası Allah’ın rahmetinden ümidini keser.
O ki “Âdem yüzünden bu hâle geldim ben de onun evlatlarından intikam alırım” der.
Cenâb-ı hak ona “Sana kıyamete kadar izin verdim. Ama sen senin gibi habisleri yanına alırsın. İhlâslı kullarımı kandıramazsın” buyurur. Müminleri onun şerrinden korur.

GURUR KİBİR
İblis, Musa aleyhisselama gelir.
-Ey Musa, Rabbine ‘Mahlukûndan birisi tevbe etmek istiyor’ diye haber verir misin?
Allahü teâlâ vahiy yoluyla Hazreti Musa’ya bildirir “Ey Musa, sana gelene çağrısına icabet ettiğimi söyle. Âdem’in kabrine secde ettiği takdirde kendisini affedeceğim!”
İblis öfkelenir: “Ben onun dirisine secde etmedim, ölüsüne mi edeceğim?”

ÂDEM ALEYHİSSELAMIN DUASI
Allâhümme ecirnâ min’en-nâr ve edhılne’l-Cenne-te mea’l-ebrâr, bi fazlike ve keremike yâ azîzü yâ ğaffar, Allâhümme yâ muhavvil’el-havli ve’l-ahvâl, havvil hâlenâ ilâ ahsen’il-hâl, rabbenâ zalemnâ enfüsenâ ve in lem tağfir lenâ ve terhamnâ le nekûnenne min’el-hâsirîn.
“Allahım! Bizi cehennemden koru. Ey bağışlaması bol yüce olan Allahım! Lütuf ve kereminle bizi ebrarla (faziletli kişilerle) birlikte cennete koy. Ey güç ve hâlleri değiştiren Allahım! Bizim hâlimizi en güzel hâle çevir. Ey Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik, eğer bizi bağışlamaz ve bize rahmetinle muamele etmezsen muhakkak ziyana uğrayacaklardan oluruz.”

– İrfan Özfatura

The post İLK İNSAN İLK ÇİFTÇİ İLK DÜLGER appeared first on İsme Özel Şiir.

Saçlarını Aynı Kestirerek Öğretmenlerinin “Kafasını Karıştıran” İki Kafadar…

O kadar şirin bir haber ki, yüzünüzde bir gülümseme ile okuyacağınıza eminiz..

5 yaşındaki Jax ve en iyi arkadaşı Reddy, öğretmenlerine bir şaka yaparak onların kafasını karıştırmak istemiş. Saçlarını aynı kestirecek olan kafadarlar, bu sayede öğretmenlerinin onları ayırt edemeyeceğini düşünmüş. Dünyanın böyle şirin masumluklara o kadar çok ihtiyacı var ki…

Planlanan bu şaka Jax’ın annesinin konuyu Facebook’ta paylaşmasıyla ortaya çıkmış ve haber en şirin haber olarak tüm dünyada yayılmış,

Annenin yazdığı notta: “Jax ile saçını kestirmesi gerektiğini tartışırken, saçlarının arkadaşı Reddy’ninki gibi kısacık olması gerektiğini, bu sayede Pazartesi okula gittiklerinde öğretmenlerinin onları ayırt edemeyeceğini söyledi. Aralarındaki tek farkın saçları olduğunu düşünüyor.

Bu, nefret ve ayrımcılığın sonradan öğrenilen bir şey olduğunun isbatı değil midir?”

Gerçekten gözlerindeki ışık birbirlerine o kadar çok benziyor ki; kalpleriyle, beyinleriyle. tertemiz, pırıl pırıl.

The post ÖĞRETMENLERİNİN ONLARI AYIRT appeared first on İsme Özel Şiir.

The post ÜÇ ŞARTIM VAR appeared first on İsme Özel Şiir.

İnsanoğlunun rızkını temin etme peşinde en az bugünkü kadar koştuğu devirlerden birinde, bir adamcağızın yolu gurbete düşmüş. Düğününün hemen sonrasında geldiği diyarı gurbette gece dememiş, gündüz dememiş, çalışmış.
Geride bıraktığı yeni gelinin hayali ciğerini yaka dursun, bu ev parası, şu arsa parası, öbürü mal melal için derken, adamcağız tam on sekiz sene kalmış gurbet elde. O devrin parasıyla da üç bin akçe biriktirmiş. Cümle ihtiyaçları karşılayıp, ufaktan bir iş kurmaya da yeter bu para, diye düşünerek, memleketine gidecek kervanın yolunu gözlemeye başlamış.
Nihayet vakit gelmiş, parasını koynuna saklayıp, aldığı hediyeleri devesine yüklemiş, bin bir hayalle kervana katılmış, düşmüş yollara.
Üç beş gün gittikten sonra, kervanın konakladığı bir kasabada meşgale olur, hasretini dindirir diye çarşıyı dolaşmaya çıkmış. İnsan varacağı yere yaklaştıkça yollar uzamaya başlar ya… Zaman geçsin diye sağa sola bakıp dolanırken, biraz öteden gelen bir ses dikkatini çekmiş:
– 1000 akçeye bir sööz, 1000 akçeye bir sööz…
Yanlış mı duydum, diye bir daha kulak vermiş, hayır… Kendisinin canını dişine takıp altı senede kazandığı paraya bir tek sözü satıyorlar! Ne garip adamlar var şu dünyada, demiş kendi kendine, kim bir söze 1000 akçe verir ki?..
Önce üstünde durmamış adam. Lâkin kervana doğru yola koyulduğu sırada bir merak ateşi düşmüş içine, kafası karışmış:
Acaba nasıl bir söz bu? 1000 akçe istediklerine göre kim bilir ne kadar kıymetlidir!.. Boşveer, söz değil mi hepsi hepsi? Altı sene çalıştım, dile kolay altı sene o para için ben… Müşterisi olmasa bu adam da bu işi yapmaz ki canım… Evi yapıp işi kurmaya 2000 akçe de ye­ter, toprağı biraz az alıveririm. Acaba bu söz ne ki?..
Böyle kendi kendine söylene söylene söz satan adamın yanma kadar gelmiş, 1000 akçeyi uzatıp, söyle demiş, o sözü ben alıyorum. 1000 akçeye bir söz satan adam yaklaşmış bizimkinin kulağına, kimselerin duyamayacağı bir sesle fısıldamış:
– Kaderde ne varsa o olur…
Sözü duyunca rengi atmış, benzi uçmuş garibin, ben bunu zaten biliyordum da diyememiş. Neyse… Hayal kırıklığına rağmen aldığı sözü bir mücevher gibi 2000 akçesinin yanına koymuş, kervana doğru yürümeye koyulmuş. Adamcağız tam çarşıdan çıkacakken, birinin daha şöyle bağırdığını işitivermiş:
– 1000 akçeye bir söööz, 1000 akçeye bir sööz…
Kendine kızmayı bırakıp, bu kasabaya, bu çarşıya, bu adamlara söylenmeye başlamış. Başlamış ama merak bu kez ümitlerin bohçasına sarılarak düşmüş yüreğine. Kaybetmenin acısı kazanma arzusuyla birleş ince akıl terk eder sahibini. Bizimkinin aklı da, bu sebeple olsa gerek, terk etmiş onu.
Belki bu defa bu paraya değecek bir sözdür… 1000 akçem gitti zaten… Oturduğumuz ev de fena değil aslında… Köy yerinde bin akçe neyimize yetmiyor… Derken, uzatmış parayı, söyle bakalım efendi, demiş, neymiş bu kadar değerli söz?
Parayı alan adam, kimsenin dinleyip dinlemediğini kolaçan ettikten sonra sözünü söylemiş:
– Beyim, gönül neyi severse güzel odur…
Eski zaman hikâyelerine aşina iseniz, kalan 1000 akçenin de bir başka söze verildiğini tahmin etmekte güçlük çekmeyeceksiniz. Uzatmayalım, bizimkinin son 1000 akçesini de koynundan pır diye uçuran son söz de şöyleymiş:
– Her şeyin bir vakti vardır, hiçbir şey aceleye gelmez…
On sekiz senede kazandığını üç söze veren adamcağız, memlekete döndüğümde kime ne söylerim, diye düşünceli düşünceli yürürken, bir kuyunun başında toplanmış kalabalık dikkatini çekmiş. Biraz daha yaklaşınca, kalabalığın arasındaki tellalın sözlerini duymuş:
– Ey ahali, duyduk duymadık demeyin! Bugüne kadar bu kuyuya girip sağ çıkan olmadı, bunu başarabilene padişahımız ağırlığınca altın verecektir!..
Kalabalıktan, o kuyunun halkın tek su kaynağı olduğunu, kuyudaki canavarın suyu kesip, aşağı inmeye cesaret edebilenleri öldürdüğünü öğrenmiş ki, o anda aklına satın aldığı ilk söz gelmiş: ‘Kaderde ne varsa o olur.’
– Ben o kuyuya girerim, diye haykırmış kalabalığı yararken.
Beline bir ip bağlayıp aşağıya salmışlar adamcağızı. Aşağı indiğinde, belindeki ipi çözüp başını kaldırmış ki ne görsün? Yerlerde insan kemikleri, karşıda dev bir ejderha, ejderhanın sağında güzeller güzeli bir hatun, solunda çirkin mi çirkin bir kurbağa… Garibimin korkmasına bile zaman tanımadan haykırmış ejderha:
– İnsanoğlu, insanoğlu! Söyle bakalım, kadın mı daha güzel, kurbağa mı?
Adamcağız korkudan titreyerek tam kadın güzel diyecekmiş ki, birden satın aldığı ikinci söz gelmiş aklına. Kekeleyerek:
– Gönül neyi severse güzel odur, deyivermiş.
Bu cevaptan çok memnun kalan ejderhanın kahkahaları kuyunun başındakilere kadar geldiğinde, bizimki ejderhadan kimseyi öldürmeyeceğinin, suyu bırakacağının sözünü çoktan almış bile. Meğer kurbağanın gözüne aşık olan ejderha, kadının güzelliğini duymaya tahammül edemediği için insanların canına kast etmekte, sularına el koymaktaymış.
Uzatmayalım, padişahtan ağırlığınca altını alan adam, güle oynaya evinin yolunu tutmuş. Keyifle muhabbetle dere tepe düz olmuş, memleketine vasıl olmuş. Nice bin hayalle evine varmış. Kapıyı çalmadan evvel pencereden içeriye şöyle bir göz atmış ki, ne görsün! Karısı bir civanla göz göze, diz dize oturuyor sedirin başında.
O anda feleği şaşmış adamcağızın. Ben bunca sene bunun için mi sefil-perişan oldum, deyip çekmiş hançerini, dalmış kapıdan içeri. Fakat Hakk’ın hikmeti, o anda satın aldığı üçüncü söz gelmiş hatırına: ‘Her şeyin bir vakti vardır, hiçbir şey aceleye gelmez.’ Duraklamış, hançeri kınına sokup:
– Hayırdır hanım, demiş, kim bu delikanlı?
Kadıncağız senelerdir yollarını beklediği kocasına dönmüş:
– Hani sen giderken… demeye kalmadan delikanlı babasının ellerine çoktan sarılmış bile.

The post ÜÇ SÖZ – ÜÇ BİN AKÇE appeared first on İsme Özel Şiir.

Soğuk yağmurlu bir gündü. Yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk kapımı çaldı: “Eski gazeteniz var mı abla?”
Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim ama giydiklerine gözüm ilişince sustum. İkisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve su içindeydi.
“İçeri girin de, size bir şeyler ikram edeyim…” dedim. Hiç konuşmuyorlardı. Utana sıkıla bir gölge gibi içeri süzüldüler. Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı. Sıcak bir içeceğin yanında reçel, ekmek de hazırladım. Belki dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri. Onlar ocağın önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve yarıda bıraktığım işlerimi yapmaya koyuldum. Fakat oturma odasındaki sessizlik dikkatimi çekti. Başımı uzattım içeriye. Küçük kız hayran hayran elindeki boş fincana bakıyordu. Erkek çocuğu bana döndü; “Abla, siz zengin misiniz?” diye sordu.
Çocuğa “Zengin mi? Yo hayır!” diye cevap verirken, gözlerim bir an ayağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirdi ve;
“Sizin fincanlarınız, fincan tabaklarınız takım…” dedi. Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu. Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. Teşekkür bile etmemişlerdi ama buna gerek yoktu ki. Teşekkür etmekten daha öte bir şey yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarımın takım olduklarını hatırlatmışlardı. Pişirdiğim patateslerin tadına baktım, sıcacıktı. Başımızı sokacak bir evimiz, bana saygılı bir beyim vardı ve beyimin de bir işi…
Bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım gibi bir uyum içindeydi. Sandalyeleri ocağın önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. Çocukların sandaletlerinin çamur izleri, halının üzerindeydi hâlâ. Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de.
Olur ya, unutuveririm ne denli zengin olduğumu…

The post NE KADAR ZENGİNİZ appeared first on İsme Özel Şiir.

Mazlûmun bedduâsından sakınmalıdır. Zulüm ateşi ile karşı karşıya gelen kimsenin içi yanar, bedduâ yapmak zorunda kalır. Duâsı kabûl mahallinde olur.
Ebüdderdâ hazretleri buyurdu ki: Mazlûmun bedduâsından, âhından ve yetîmin gözyaşlarından sakının. Çünkü insanlar rahat uykuda iken onlar dert, sıkıntı, üzüntü içindeler.
Çok önceleri, Horasan ilinin çok âdil bir valisi vardı. Adı, Abdullah bin Tahir. Bu valinin jandarmaları birgün bir kaç hırsız yakalamış, vâliye bildirmişlerdi… Getirilirken hırsızlardan birisi kaçtı. Hadisenin olduğu sırada Hiratlı bir demirci de Nişabur’a gitmişti. Bir zaman sonra evine dönerken, yolu Horasan’dan geçiyordu… Kaçan hırsız olduğunu zannederek, yakaladılar bunu. Diğer hırsızlarla valinin huzuruna çıkardılar… Vâli:
– Hepsini hapsedin! dedi.
Bu suçu olmayan demirci, hapishanede, abdest alıp, namaz kıldı. Ellerini uzatıp:
‘Yâ Rabbî! Bir suçum olmadığını ancak sen biliyorsun. Beni bu zindandan ancak sen kurtarırsın! ‘ diye duâ etti.
Bu mazlum demirci böyle yalvarırken, vali evinde uyuyordu. Uyurken dört kuvvetli kimsenin gelip, tahtını ters çevirecekleri zaman uyandı uykudan. Bu rü’yadan çok korktu. Hemen kalkıp, abdest aldı. Namaz kıldı iki rek’at. Tevbe istiğfar etip, tekrar uyudu. Tekrar o dört kimsenin tahtını yıkmak üzere olduğunu gördü ve uyandı. Kendisinde bir mazlumun âhı olduğunu anladı. Gündüzki hırsızlar hatırına geldi. Acaba içlerinde suçsuz olanlar mı var?
Vâli hemen hapishane müdürünü çağırtıp sordu:
– Acaba bu gece hapishanede mazlum birisi kalmış mı?
Müdür dedi ki:
– Bunu bilemem efendim. Yalnız biri namaz kılıyor, çok duâ ediyor. Gözyaşları döküyor.
– Hemen o adamı buraya getiriniz!
Demirciyi vâlinin huzuruna getirdiler. Vâli hâlini sorup, durumu anladı. Ve dedi ki:
– Sizden özür diliyorum. Hakkını helâl et ve şu bin gümüş hediyemi kabûl et. Ayrıca herhangi bir arzun olunca bana gel!
Demirci cevaben ne dedi biliyor musunuz?
– Ben hakkımı helâl ettim… Verdiğiniz hediyeyi de kabûl ettim. Fakat, işimi dileğimi senden istemeğe gelemem.
– Niçin gelemezsiniz?
– Çünkü benim gibi bir fakir için senin gibi bir valinin tahtını birkaç defa tersine çeviren sahibimi bırakıp da, dileklerimi başkasına söylemek kulluğa yakışır mı hiç? Namazlardan sonra ettiğim duâlarla beni nice sıkıntılardan kurtardı. Nice muradıma kavuşturdu. Nasıl olur da başkasına sığınırım. Rabbim, nihâyeti olmayan rahmet hazinesinin kapısını açmış, sonsuz ihsân sofrasını herkese açmış iken, başkasına nasıl giderim? Kim istedi de vermedi? Kim geldi de boş döndü? İstemesini bilmezsen, alamazsın. Huzûruna edeple çıkmazsan rahmetine kavuşamazsın…
Tabiî ki, namazın insanı sıkıntıdan kurtarması için şartlarına uygun ve cenab-ı Hakka tam bir tevekkül içinde kılınması şarttır. Allaha tam bir teslimiyet sağınma şeklinde kılınmalıdır. Gerçekten, insan sıkıntıya düştüğünde hemen abdest almalı, namaz kılmalı. Kur’ân-ı kerîm okumalıdır. Tecrübeyle sabittir, böyle yapanların çok kerre, sıkıntılarının hafiflediği görülmüştür.
*******************
Binlerce top ve tüfek, yapamaz aslâ,
Gözyaşının seher vakti yaptığını,
Düşman kaçıran süngüleri, çok def’a,
Toz gibi yapar, bir mü’minin duâsı.
Kaynak; Mehmet Oruç (365 Gün Dua)

The post Mazlûmun bedduâsından sakınmalıdır appeared first on İsme Özel Şiir.

Başı bulutlara değen dağların yamaçları yer yer altın kızılı güneşle sarıya boyanmış gibiydi. Sisin ve güneşin mücadelesi her tarafta bariz bir şekilde görünüyordu. Bir o, bir diğeri sırayla galip geliyordu bu yamaçlarda. “Garipliğin gözü kör olmasın” diye söylendi! O hep müsbet düşünmeye, en kızgın anlarda bile kahırlı kelimeler söylememeğe alıştırmıştı kendini. Gözü yükseklerde bir şeyler arıyordu. Ne aradığını kendi de bilmiyordu. Tepelerde hava önce açıktı, sonra koyulaştı ve her tarafı yoğun gri sisler kapladı. Önce ılık olan hava öğle saatlerinde daha ısınacak yerde hepten soğudu… Hakikaten soğuk muydu, yoksa ona mı öyle geliyordu? Kesin emin değildi. Üstelik buralarda kimseyi tanımıyordu, kimseler de onu… Uzak diyarlardan gelmişti zaten.

Gözleri; yeni doğmuş tay gözlerine benziyor, kaşları hilâl gibi, kavruk toprak sarısı benizli, etli dudakları pembemsi, ince, uzun selvi boylu, oldukça yakışıklı bir civandı Abdullah Bey. Gören bir daha dönüp ona bakıyor, “maşallah” diyordu.

Gezmeyi, araştırıp incelemeyi seven bu genç, gidebildiği kadar yerleri, memleketleri dolaşmış en sonunda; pek bakımlı bağ bahçeleri, geniş caddeleri, sokakları, oya gibi işlenmiş birbirinden şirin yapıların süslediği güzel bir şehre gelmişti. Etrafı merakla ve ibretle seyrediyor, tanımaya çalışıyordu.

Bakmağa kıyamadığı şehrin bir köşesinde atından indi. Bulunduğu yerden etrafı bir daha süzdü. Bu memleket de, şehir de başka yerlere hiç benzemiyordu. Uzaktan gördüğü kadarıyla insanları sıcak kanlı, oldukça güler yüzlüydüler. “Tam aradığım yer” diye düşünüyordu ki; biri tebessüm ederek yaklaştı:

– Hoş gelmişsin bey.
– Hoş bulduk.
– Garibisin galiba!
– Öyle sayılır.
– Hadi bize; misafirim ol…
– Beni tanımıyorsunuz, bilmiyorsunuz ki…ne diye hanenize çağırıyorsunuz?
– Mühim olan tanımadığını, bilmediğini misafir edebilmek bey. Dostlara teklif olunmaz, onlar kendiliğinden gelirler zaten!
– Ama!!!
– Aması maması yok! Haydi yürü gidelim, fazla inceleme, kafana da takma! Evde sorarsın düşündüklerini.
– !!!
Konuşulanlara, adamın vücut diline bakan Abdullah; muhatabının oldukça samimi olduğunu anladı. Zaten misafir etmek için de ısrar ediyordu, “hayır” diyemedi. Duruşu, yürüyüşü her hâliyle itimat veriyordu. Etrafı şöyle bir daha alıcı gözle seyretti ve:
– Maşallah! Bet bereket adeta taşıyor.
– Hamd olsun; topraklarımız mümbit, insanımız cömert.
– Belli belli… dedi, yürüdü adamın peşi sıra.

Yoldan gelip geçenler birbirlerine gülümseyerek selâm verip alıyor, bir ihtiyaçları veya bir sıkıntılarının olup olmadığı soruluyordu. Dikkat etti; bilaistisna hepsi de güler yüzlüydü. Asık suratlı, somurtkan olanı hiç görmedi. “Bu insanlar problemlerini çözmüş, huzur ve saadet içinde oldukları besbelli. Her hâlde bir şikâyetleri varsa, o da yabancılardandır! Yaşamak kadar ölmek bile güzel olmalı bu şehirde” diye söylenerek tanımadığı ev sahibini takip etmeye devam etti.

Geçtikleri yol kenarlarında şahit oldukları sıradan şeyler değildi. Çevre düzeni, intizamı kadar hayvanat da bakımlı ve besiliydi. Sayılmayacak kadar çok koyun ve sığır sürüleri, demir kır, yağız, al atlar, her biri arslan parçası köpekler, allı-çilli tavuklar, kazlar, ördekler dikkatlerden kaçmayacak kadar çok, sağlıklı ve güzeldi. “Burada her şey seçme” dedi içinden gayr-i ihtiyari…

Kısacası Abdullah Bey; bu güzel insanlara, bu cins atlara, bakımlı temiz şehre hayran kaldı adeta. Misafir olduğu hâne sahibiyle sohbetleri ve onu takiben dostlukları ilerledikçe ilerledi. Gösterilen misafirpervelikten dolayı uzun bir müddet kaldı. Sonra fazla yük olmak endişesiyle bu pek sevdiği insanların memleketinden veda edip ayrıldı.

***
Aradan ne kadar zaman geçti bilen yoktu. Zaman; Abdullah beyin saçını, sakalını ağartmış, belini iyice bükmüştü. O yakışıklı genç gitmiş, yerine çok yaşlı, pir-i fani bir ihtiyar gelmişti. Gelmişti ama o güzel memleketin, güzel insanları arasındaki o hatıralarını hiç unutmamıştı.

Günlerden bir gün, kendi kendine; “artık ahir ömrüme geldim; ölmeden, şu güzel memleketi, misafirperver o iyi insanları, o cins atları bir daha göreyim, helallik alayım, hiç olmazsa emr-i Hak vuku bulunca hasretlik çekmeden şu fani dünyadan çekip gideyim gönül rahatlığıyla…” diyerek son bir gayretle hazırlandı, hayran kaldığı o memleketi ve insanları görmek üzere sefere çıktı.

Eskiden yollar ona dar gelirken şimdi zorlanıyordu. Olsundu, o meşakkate değerdi gideceği yer. Bir kere ahd etmişti, sözünde durmalıydı, zorluklara direndi, yılmadı, pes etmedi. Tozpembe hayaller kurduğu, rüyalarını süsleyen o memlekete geldi. Geldi de aradığı hiç bir şeyi yerli yerinde bulamadı. Pişmanlığı hât safhadaydı. “Keşke gelmeseydim” dese de nafileydi. Şehir; ne o eski bakımlı şehir, insanlar ne o eski güleryüzlü, mütebessim insanlardı. Bağlar, bahçeler kurumuş, caddeler, sokaklar eskimiş, tarlalar çayırlar çöle dönmüştü. Hele o cins atlardan ortalıkta eser yoktu. Sanki tufan olmuş, kırgın gelmiş her şeyi silip süpürmüştü. “Hayallerim yıkıldı” diyip hayıflanırken, tanıdık bir sima aramaya başladı. Ortalıkta kimsecikler görünmüyordu. Her şey hak ile yeksan olmuş, değişmiş, bambaşka şekil almıştı. Tek tük karşılaştıkları ise bırak hâl hatır sormayı; “bir şey ister” diye mi ne, kaçarak uzaklaşıyorlardı. Bu ahalinin yüzleri kara ve somurtkan olduğu kadar, kalpleri de karanlık, halleri huzursuzdu… Onun da elinde olmadan içi karardı. Bu ıssız ve harap olmuş şehri yaş dolu gözlerle dolaşırken o eski, huzurlu günlerden kalmış olabileceğini tahmin ettiği oldukça yaşlı bir adama rastladı, selâm verilip alındıktan sonra ona sordu:

– Gençliğimde uğramış, günlerce kalmıştım burada. Çok memnun olmuş, istemeyerek ayrılmıştım.
– Doğrudur bey öyleydik.
– Dahası var! Misafirperver, gülen gözlü, cömert, sıcak kalpli, hayırsever, dost canlısı iyi insanlar, sürmeli gözlü, sülün boyunlu, kalem kulaklı cins atlarınız, bakımlı yemyeşil bağlarınız, bostanlarınız vardı. Onlara ne oldu?
– !!!
Gön görmüş ihtiyar; kambur belini azıcık doğrulttu, kırış kırış yüzü gerildi, yorgun gözleri eski bir ışıkla parıldadı, derin derin soludu, içten bir “ah” çekti sanki ciğerleri sökülecek gibi olmuştu. Yer yer yosun bağlamış taş duvara sırtını iyice dayayıp kuvvet aldı. Neden sonra başını kaldırdı, yaş dolu gözlerle:
– O iyi kalpli, güler yüzlü misafirperver insanlar, o güzelim doru taylara, yağız atlara bindiler, çekip gittiler…
– Ne oldu da çekip gittiler?
– Ne sen sor ne de ben söyleyeyim!
– Ben soracağımı sordum! Sıra sende; söyle, çok merak ediyorum!
– Çok sebep var da ben en mühimini söyleyeyim!
– !!!
– İhlâsı kaybettik.
– Nasıl ?!
– Eskiden her şeyi Allah rızası için yapardık, şimdiyse desinler için yapıyoruz, onu da beceremedik vesselâm!
– Öyle ya; Ameller, niyete bağlıdır. Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki: “Dinimizde esas olan niyettir. Güzel ve doğru niyet şarttır. Müminin niyeti, amelinden önce gelir.” İHLÂS VAR HER ŞEY VAR, İHLÂS YOKSA HİÇBİR ŞEY DE YOK, vesselâm!

Ragıp Karadayı

The post İYİ İNSANLAR GÜZEL ATLARA BİNDİLER appeared first on İsme Özel Şiir.

Cüneyd-i Bağdâdî, insanlara ilim öğretmek için bir meclis kurdu. Herkes bu sohbetlere gelip istifâde etmeye başladı. Bir gün hıristiyan fakat hıristiyan olduğuna dâir görünüşte bir alâmeti bulunmayan bir genç, Cüneyd-i Bağdâdî’nin sohbet ettiği meclise gelip, Cüneyd-i Bağdâdî’ye şöyle dedi:
“Ey üstâd! Hazret-i Peygamber buyuruyor ki:
“Müminin firâsetinden korkunuz. Çünkü o, Allahü teâlânın nûru ile bakar.” Bunun mânâsı nedir?”
Cüneyd-i Bağdâdî bir müddet sustu. Sonra başını kaldırıp;
“Müslüman ol. Müslüman olmak zamânın geldi.” buyurdu. Meğer o genç hıristiyan imiş. Hemen zünnârını kesip orada müslüman oldu.
İmâm-ı Yâfiî buyuruyor ki: “İnsanlar, bu hâdisede, Cüneyd-i Bağdâdî’nin bir kerâmeti var zanneder. Halbuki, bu hâdisede onun iki kerâmeti vardır. Birisi, o gencin hıristiyan olduğunu bilmesi, diğeri de, gencin, müslüman olma vaktinin geldiğini bilmesidir.”
Kaynak: Evliyalar Ansiklopedisi

The post VAKİT GELDİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Alim bir zât, karşısında duran iki adamı ilgiyle süzerek, “Mesele nedir?” diye sormuş.

Adamlardan biri diğerine işaret ederek; “O, yaptığı dedikodularla sadece benim şöhretimi mahvetmekle kalmadı, bu köydeki pek çok insanın da canını yaktı!” demiş.

Öteki hemen atılmış: “Üzgünüm… Böyle olsun istememiştim. Söylediklerimin hepsini geri alıyorum.”

“Yaa… Bunun gerçekten her şeyi düzelteceğini mi sanıyorsun?” diye söze katılmış âlim zât, “Yarın köy meydanına kuş tüyü yastığınla gel.”

“Nasıl yani?…”

“Dediğimi yaparsan anlayacaksın.”

Ertesi gün köy meydanında buluşmuşlar. Alim zât, adamın eline bir makas vermiş ve yastığı kesip içindeki tüyleri boşaltmasını söylemiş. Yastıktan boşalan tüyler rüzgârla birlikte etrafa savrulunca, “Şimdi,” demiş bilge, “Bunların hepsini toplayıp bana getir.”

Adam şaşkınlıkla, “Ama bu mümkün değil!” diye cevap vermiş. “Baksanıza, duvarların ardındaki bahçelere kadar savruldular. Öyle geniş bir alana yayıldılar ki, bunların hepsini toplamak imkânsız…”

“Tıpkı başkalarının hakkında sarf ettiğin sözler gibi” demiş âlim zât, “Yaptığın dedikoduların nerelere, ne kadar uzak mesafelere kadar gittiğini ve nelere sebep olduğunu bilebilir misin, söylesene?…”

Gıybet ve dedikodu dinimizde haramdır. Uzak duralım LÜTFEN…

The post DEDİKODU VE GIYBET appeared first on İsme Özel Şiir.

The post ÇOCUĞUNUZU İYİ BİR MÜSLÜMAN appeared first on İsme Özel Şiir.

The post YALNIZ SEKİZ DAKİKAN VAR appeared first on İsme Özel Şiir.

Fas’ta yetişen Argan ağaçları, dikenli gövdeleri, şekilsiz ve çelimsiz dalları ile dünyanın en estetik ağaçları sayılmazlar ama onları üzerine tünemiş keçi ordusunu görenler, şaşırıp kala kalıyorlar.

Neredeyse sadece Fas’ta yetişebilen Argan ağacının, bilinçsiz kesimler nedeni ile sayıları çok azalmış. Seyrek ormanlık alanda, yaklaşık 20 milyon Argan Ağacı var. Ağaçlar ülke tarafından koruma altına alınmış durumda.

Normalde çiftçilerin ağaçlara zarar verdiği gerekçesiyle keçilerin dallara çıkmasını engellemesi gerekir. Ancak bu ülkede çiftçiler onların özellikle dallara çıkıp, dikenli ağaçların meyvesini yemelerini istiyor. Çünkü bu keçiler, karınlarını doyururken aynı zamanda birer kozmetik işçisi gibi çalışıyor. Nasıl mı?

Uçsuz bucaksız çöllerde Fas’a özgü argan isimli ağaçlar yetişiyor. 200 yıla kadar yaşayabilen bitkinin badem büyüklüğünde sert çekirdekleri bulunuyor. Çekirdekleri kırmak öyle kolay değil. Keçiler bu lezzete bayılıyorlar.

Argan ağacı yılda bir kez meyve veriyor. Çiftçiler yıl boyunca ağaçların bakımını yapıyor ve keçilerin ağaçlara yaklaşmasını engelliyorlar. Ne zaman ki meyveler iyice olgunlaşıyor, çiftçiler, iştahları kabarmış keçi ordularına, koydukları yasağı kaldırıyorlar. İşte o zaman keçi ordularının muhteşem şöleni başlıyor. Keçi ordusu tarafından istila edilmiş Argan ağacını görenler, gözlerine inanamıyorlar. Çünkü keçiler hem kalabalık gruplar halinde geliyor, hem de dikenlere aldırmadan incecik dallara tırmanabiliyorlar.

Çiftçilerin koruma altındaki Argan Ağaçlarının meyvelerini keçilere sunma nedeni, bu ilginç manzaranın ortaya çıkmasını sağlamak değil. Çiftçiler keçilere izin veriyorlar, çünkü değerli argan yağının üretilmesinde, bu keçi ordularına büyük iş düşüyor.

Keçi ordularının sindirim sistemlerinden geçen meyve çekirdekleri, keçi dışkılarından toplanıp, sıkılarak yağı çıkarılıyor. Çıkarılan bu yağ, kozmetik sanayinde kullanılıyor. Cilde ve saçlara çok faydalı olduğu söyleniyor. Son yıllarda yapılan pazarlama faaliyetlerinin de katkısı ile ticari değeri bir hayli yükselmiş durumda.

Argan yağının faydaları, keçi ordularının keyifli ziyafeti, Fas köylerine geçim kaynağı olması ve “Keçili Ağaç”ların etkili görüntüsü, hepsi harika haberler ancak bölgede yaşayan keçi nüfusu her geçen gün artarken, Argan ağaçlarının sayısı azalıyor. Koruma altında olsa da Argan Ağacının soyunun tükenmesinden korkuluyor.

The post FAS’IN KEÇİLERİ ARGAN YAĞI ÜRETİMİNDE NASIL ÇALIŞIYOR appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir gün yaralı bir kuş Hazreti Süleyman‘a gelerek, kanadını bir dervişin kırdığını söyler.
Hazreti Süleyman, dervişi hemen huzuruna çağırtır.
Ve ona sorar;
“Bu kuş senden şikâyetçi, neden kanadını kırdın?”
Derviş kendini savunur;
“Sultanım, ben bu kuşu avlamak istedim. Önce kaçmadı, yanına kadar gittim, yine kaçmadı.
Ben de bana teslim olacağını düşünerek üzerine atladım. Tam yakalayacağım sırada kaçmaya çalıştı, o esnada kanadı kırıldı.”
Bunun üzerine Hazreti Süleyman kuşa döner ve der ki; “Bak, bu adam da haklı. Sen niye kaçmadın? O sana sinsice yaklaşmamış. Sen hakkını savunabilirdin. Şimdi kolum kanadım kırıldı diye şikâyet ediyorsun?”
Kuş kendini savunur.
“Efendim ben onu derviş kıyafetinde gördüğüm için kaçmadım. Avcı olsaydı hemen kaçardım. Derviş olmuş birinden bana zarar gelmez, bunlar Allah’tan korkarlar diye düşündüm ve kaçmadım.”
Hazreti Süleyman bu savunmayı doğru bulur ve kısasın yerine getirilmesini ister.
“Kuş haklı, hemen dervişin kolunu kırın” diye emreder.
Kuş o anda;
“Efendim, sakın öyle bir şey yaptırmayın” diyerek öne atılır.
“Neden” diye sorar Hazreti Süleyman.
Kuş sebebini şöyle açıklar;
“Efendim, dervişin kolunu kırarsanız, kolu iyileşince yine aynı şeyi yapar…
Siz iyisi mi, bunun üzerindeki derviş hırkasını çıkartın…
Çıkartın ki, benim gibi kuşlar bundan sonra aldanmasın.”

The post DERVİŞ VE KUŞ appeared first on İsme Özel Şiir.

Müslümanlardan birinin yahûdî bir ortağı vardı. Ortağını ne kadar İslâma dâvet etti ise, Müslümanlığı kabûl etmedi. Hattâ bu ortağına;
“Eğer müslüman olursan, malımın üçte birini sana veririm.” dedi. Yahûdî yine kabûl etmedi.

O Müslüman başka bir gün;
“Eğer Müslüman olursan, malımın yarısını sana veririm.” demesine rağmen yine kabûl etmedi.
Müslüman tüccar bir süre sonra;

“Eğer Müslüman olursan, malımın üçte ikisini sana veririm.” dedi. Yahûdî yine kabûl etmedi.

Müslüman tüccar artık ortağının Müslüman olmasından ümidini kesmişti. O Müslüman, bir gün Ebû Saîd Mîhenî’nin dergâhının yanından geçiyordu. Yahûdî ortağı da yanında idi. Bu sırada dergâha girdi. Ebû Saîd Mîhenî bu sırada sohbet ediyordu. Yahûdî ortağı da kendi kendine;

“Ben de mescide gireyim, bir dinleyeyim, bakalım neler anlatıyor. Onun halk arasında kabûl görmesinin sebebi nedir bir göreyim? Yahûdî olduğuma dâir üzerimde her hangi bir işâret olmadığı için beni nasıl olsa tanımaz.” dedi. Yahûdî, gizlenerek mescide girdi. Bir direğin arkasına oturdu. Ebû Saîd Mîhenî sohbet esnâsında bir ara yahûdînin arkasında oturduğu direğe doğru dönerek;

“Ey yahûdî! Direğin arkasında ne kadar kendini gizlemeye çalışsan da gizlenemezsin.” dedi.

Yahûdî gayri ihtiyârî ayağa kalktı. Ebû Saîd Mîhenî’nin yanına vardı. Ebû Saîd hazretleri ona Müslüman olmasını söyleyince, bu dâveti kabûl edip, Müslüman oldu.

Ebû Saîd hazretleri ona;
“Şimdi ortağının yanına git. Sana Müslümanlığı öğretsin. İşler vakti zamânı gelince olur. Ondan önce olmaz. Zamânı gelince Müslüman olmak için malın üçte birine, yarısına ve üçte ikisini vermeye hâcet kalmaz.” buyurdu.

The post VAKTİ SAATİ GELİNCE OLUR appeared first on İsme Özel Şiir.

Ömer bin Abdülazîz Hazretleri’nin hayatından: Ömer bin Ömer bin Abdülazîz halife olduktan sonra hilâfet konağına götürülmek üzere alay atları getirdiler. “Bunlar ne?” deyince; “Hilâfete mahsûs bineklerdir” cevâbını işitince;

“Kendi atım, benim hâlime daha muvafıktır” diyerek saltanat bineklerini geri çevirip, kendi hayvanına bindi. Hilâfet otağına gitmeyip, “Hilâfet otağında Süleymân’ın ailesi var. Ben onların rahatsız olmalarını uygun görmem. Onlar yerleşinceye kadar, benim kıl çadırım bana yeter!” buyurdu.

Bu sözleri, insafı ve ahlâkî büyüklüğünü ne güzel ifâde etmektedir. Evine gitti, âzâdlı kölesi, Onun pek kederli ve düşünceli olduğunu görünce: Bu hâlinizin sebebi nedir? diye sordu. Cevâbında buyurdu ki: “Doğudan batıya kadar olan Ümmet-i Muhammed’in hukukunu yerine getirme bana vazîfe oldu. Bundan büyük endişe edecek şey olur mu?”

Daha sonra hanımı ve amcası kızı olan Fâtıma binti Abdülmelik’i yanına çağırıp, buyurdu ki; “Eğer benimle birlikte yaşamak istersen ziynet ve mücevherlerini Beyt-ül-mal’a bırak. Zira onlar senin yanında iken ben seninle beraber olamam.”

Fâtıma, bütün ziynet ve mücevherlerini Beyt-ül-mal’a verdi. Fâtıma’nın bu davranışı, Peygamberimizin ( aleyhisselâm ) kızı Hazreti Fâtıma gibi manevî süsler ve rûhî meziyetler ile yaşamaya karar verdiğini göstermekte idi. Ömer bin Abdülazîz de, ellibin altınının hepsini dağıttı. Bir elbisesi kaldı.

The post BENİM KIL ÇADIRIM BANA YETER appeared first on İsme Özel Şiir.

Adam, bineceği otobüsün kalkmasına bir saatten fazla süre olduğu için, terminalin yarı aydınlık koridorlarını arşınlıyordu.
Ellerini yıkamak üzere biraz ilerideki mescide yanaştığında, iş tulumları giymiş bir genç ona doğru gelerek:
– Herhalde namaz kılacaksınız, dedi. Abdest alma yerimiz de mevcuttur.
Adam, elindeki sigaranın külünü delikanlının ayakları dibine silkelerken:
– Sen herhalde görevlisin, diye diklendi. Ne iş yaparsın burada?
Delikanlı, köşedeki süpürgeye işaret ederek:
– Temizlikçiyim efendim, diye kekeledi. Lavabo ve tuvaleti temizliyorum.
Adam, onu alaycı gözlerle süzerken:
– Ben, namazı senin gibi çulsuzlara bıraktım, diye sırıttı. Bu iş size öyle yakışıyor ki…
Temizlikçi genç, adamın hakaretine aldırmayacak kadar olgundu. Fakat namaza karşı yapılan saygısızlık, canını çok sıkmıştı.
Vereceği cevabı bir süre düşündükten sonra, susmayı tercih ederek işine döndü.
….
Adam, mağrur adımlarla oradan uzaklaşırken, başının döndüğünü hissetti. Sırtından çıkartarak koluna aldığı kaşe paltonun ağırlığını da ilk defa fark ediyordu. Biraz önce yediği iki porsiyon kebap, herhalde tansiyonunu yükseltmiş ve kendisini hâlsiz bırakmıştı. Birkaç adim daha attığında âniden fenalaşarak dizleri üzerine çöktü. Allah’tan ki kolundaki palto ondan önce yere serilmiş ve yeni aldığı takım elbisenin kirlenmesini engellemişti.
Adam, çömelmiş vaziyette olmasına rağmen fırıldak gibi dönen başını yere dayayarak bir müddet dinlendi ve tekrar doğrulduğunda, aynı rahatsızlığı duyarak hareketini tekrarladı. Fakat, başkaları tarafından görülmüş olmaktan endişe ediyordu. Bunun için başını yerden kaldırıp sağa sola bakındığında, terminalin çaycısı olduğu anlaşılan bir gençle burun buruna geldi.
Delikanlı, adamı saygılı bir ifadeyle selâmlarken:
– Allah kabul etsin bey amca, dedi.
Ama kıble biraz daha sağa doğruydu.

The post KIBLE YÖNÜ appeared first on İsme Özel Şiir.

The post KIZIM SANA SÖYLÜYORUM appeared first on İsme Özel Şiir.

Ertesi gün ameliyat olacağı için gündüzden bütün evi dipten bucaktan temizlemiş, pırıl pırıl yapıp duşunu almış ve biraz uyumak için yatağına uzanmıştı. Annesi bir kadının evi her zaman temiz olmalı temizlik diriye de ölüye de lazım derdi.
Annesi aklına gelince dudaklarına acı bir tebessüm gelip yerleşti ve içinden, haklısın canım annem bak ben de evimi temizledim ölürsem herkes evimi temiz görecek, yaşarsam da kendim evime gelip tertemiz oturacağım diye düşündü. Son zamanlarda hiç iyi değildi yemek yiyemiyor, hızla kilo kaybediyordu. Gittiği doktorlar, karaciğer kanserisin mecburen ameliyat olman lazım demişlerdi. İlk önce kabul etmemiş gittiği yere kadar demiş ama ağrıları dayanılmaz olunca mecburen kabul etmişti. Oğluna üzülmesin diye kanser olduğunu söylememişti.
Fidan elli iki yaşında adı gibi fidan bir kadındı. Babası başlık parasını çok istediği için çok sevdiği kocasıyla kaçarak evlenmiş, kaçarak evlendiği için de babası tarafından evlatlıktan reddedilmişti.
Kocasının bütün iyi niyet girişimleri ve döktüğü diller babasını yumuşatmaya yetmemişti. Zavallı annesinin de çırpınmaları boşa gitmiş, kocasını inadından vazgeçirememişti. Evlendiklerinde Fidan on sekiz, kocası yirmi üç yaşındaydı. Kocası çok sevecen çalışkan, namuslu; hem yetim hem öksüz bir gençti. Annesi babası kömürden zehirlenip ölünce anneannesi yanına alıp büyütmüştü.
Evliliklerinin ikinci yılında Allahü teala nur topu gibi bir erkek evlat vermişti. Artık mutluluklarına diyecek yoktu. Küçük bir ev kiralamış kocasının kazancıyla da gül gibi geçinip gidiyorlardı. Fidan oğlunu çok zor bir doğumla dünyaya getirdiği için kanaması durmamış doktorlar mecburen ameliyat edip rahmini almak zorunda kalmışlardı bunun için de başka çocukları olmamıştı. Karısının çok üzüldüğünü gören adam “Üzülme canım. Allah bunu bağışlasın yeter” demişti.
Fidan şimdi bunları düşünürken iyi ki de olmamış bir taneyi zor büyüttük ikinci olsa nasıl büyütecektik diye düşünüyordu. Güya uyumak için yatağa girmişti ama ameliyatın heyecanıyla uyuyamıyor, mazi gözlerinin önünden sinema şeridi gibi geçip duruyordu. Oğlunu el bebek gül bebek büyütmüş çok zor şartlarla yeter ki o okusun deyip en iyi okullarda okutmuş ve okul bitince de sevdiği kızla evlendirmişlerdi.
Lakin mutlulukları uzun sürmemiş çok sevdiği kocasını dört yıl önce gittikleri bir ahbaplarının düğününde havaya sıkılan bir kurşunun isabet etmesi sonucu kaybetmişti. Zaten evlendikten sonra sık sık gelmeyen oğlu babası öldükten sonra arayı daha çok açmış lütfen uğrar olmuştu.
Bir gün oğlunun evine misafir olarak gittiğinde gelininin oğluna bak canım annen misafir olarak her zaman gelebilir ama şimdi kocasının öldüğünü bahane edip yalnızım korkuyorum gibi nedenlerle gelip buraya yerleşmesin hiç çekemem dediğini, oğlunun da annem gelmez hem gelirse ben uygun bir dille anlatırım diye cevap verdiğini duymuş oracıkta yüreğine keskin bir hançer saplanmıştı.
Artık oğlunun neden sık sık gelmediğini neden arayıp sormadığını anlamıştı. “Allah’ım beni hiç kimseye muhtaç etme bu öz evladım olsa dahi…” diye dua etti. Saate bakan Fidan saatin beş buçuk olduğunu gördü; yedide hastanede olacaktı bütün gece gözünü kırpmamıştı yorgun ve bitkindi. Ameliyat olacağını oğluna söyleyince o da nasıl olduysa “Ben gelir seni hastaneye götürürüm” demişti. Fidan kalkıp yatağını dizip abdestini alıp namazını kıldı artık hazırdı bundan sonrası Allah’ın bileceği bir şeydi.
İşte oğlu gelmiş kornaya basıyordu Fidan son kez evine bakıp kapıdan çıkıp arabaya bindi. Yol boyu oğlu tek laf etmemişti oysa oğlu onun hayattaki tek varlığıydı birbirlerinden başka kimseleri yoktu iki çift güzel söz söyleyip annesine moral verebilir, onun heyecanını yatıştırabilirdi annesinin çok beklemesine rağmen yapmadı taş gibi yol boyunca susup durdu. Şimdi ise sırasının gelmesini beklerken iki yabancı gibi yan yana oturuyorlardı.
Tam bu sırada hemşire yanlarına gelip, “Buyurun Fidan hanım sizi ameliyata hazırlamamız lazım” deyince Fidan ayağa kalkıp oğluna, “Yavrum ölüm dirim dünyası kendine iyi bak. Şunu unutma ki sen benim canımdan cansın.” deyip sarılmak isteyince oğlu, “Aman anne bu kadar duygusallığa gerek yok. Lütfen abartma” deyince zavallı annenin sarılmak için açılan kolları iki yanına düştü. Peki yavrum dediğin gibi olsun deyip uzun uzun evladının yüzünü seyrettikten sonra derin bir iç çekip hemşireyle birlikte yürüyüp gitti. Artık hıçkıra hıçkıra ağlıyordu ne olursa olsun onun yavrusuydu sarılamamış kokusunu içine çekememişti.
Annesini hastanede bırakan oğlu eve gidip karısını alıp kaynanasına kahvaltıya gitti. Damadını karşısında gören kaynana, “Hayırdır oğlum annen hastaneye yatmadı mı?” diye sorunca damadı “Evet hastanede. Sabah götürdüm yatırdım birazdan ameliyata girecek” deyince hayretler içinde kalan kadın “Aman oğlum neden anneni orada sahipsiz bırakıp geldin?” deyip kocasına döndü ve “Bey kalk hemen hastaneye gidiyoruz o kadıncağızın bizden başka kimsesi yok onu oralarda bir başına bırakamayız.
Bugün ona yarın bize…” derken kınayan gözlerle hem ,, hem de kızına bakıyordu. Kaynanasının sözleriyle mahcup olan damat tamam hadi hep beraber gidelim deyip hastaneye gelmişlerdi. Onlar hastaneye geldikten bir saat sonra ameliyathaneden çıkan doktor; Fidan Seri’nin yakınları kim deyince oğlu ayağa kalkıp “Ben oğluyum” dedi.
Doktor başını önüne eğip “Çok üzgünüm annenizi kurtaramadık. Maalesef kanser her yerini sarmış” dedi. Herkes donup kalmıştı. Kaynanası gözyaşları içinde damadına ve kızına dönüp:
“Evet, çocuklar şunu unutmayın ki anne ve babalar ölümsüz değildir. Her fani gibi onlar da bir gün göçüp giderler. Onun için kıymetleri yaşarken bilinmeli; öldükten sonra maalesef geçmiş ola…” dedi.
Zavallı Fidan Hanım son kez özene bezene temizlediği ve oturmak nasip olmadığı evinden alınıp çok sevdiği kocasının yanında toprağa verileli bir hafta olmuştu.
Oğlu artık gideceği, arayıp soran kimsesi olmamanın, hayatta tek başına kalmanın ne demek olduğunu çok iyi anlamıştı ama artık çok geçti. Şimdi annesinin mezarı başında oturmuş hem ağlıyor hem de: “Anneciğim beni affet! Nereden bilecektim o sarılmak isteğinin son sarılma olacağını.” derken eğilmiş toprağını öpüyordu. Evet, o gün Bayramdı ve artık elini öpeceği bir annesi de yoktu…

The post NEREDEN BİLECEKTİM SON SARILMA İSTEĞİ OLACAĞINI appeared first on İsme Özel Şiir.

The post EŞİĞİNE TÜKÜRÜLEN İTALYAN MAHKEMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Ceviz kurdu, cevize gireceği kadar bir delik açar ve cevizin içine girer.

Cevizin içi insan beynine benzer, kurt başlar cevizi yemeye.

Elbette ki buraya kadarı normal. Yedikçe şişmanlar şişmanladıkça karnı büyür.

Yeterince doyunca yükünü tutunca! Gitmek ister ama girdiği delikten çıkması mümkün değildir istese de çıkamaz.

İşin enteresan ve daha da kötü tarafı; İçi yenilen cevizin kabuğu da kurumuş ve iyice sertleşmiştir… Artık o deliği genişletmek te imkansızdır.

Kurtçuk oturup etrafına bakar, düşünür taşınır delikten geçip çıkmak için tek çaresi vardır; zayıflamayı beklemek.

Aç kaldıkça zayıflar, eski cılız haline döner. Ve bir gün bitap düşmek üzere ilk başladığı gibi cevizden çıkar.

Ama çıktığında mevsim bitmiş, ortada aç ve cılız bir kurtçuk ile bir içsiz bomboş bir ceviz kabuğu kalmıştır.

Kimi insanlardaki para ve mal – mülk hırsı da ceviz kurduna benzer.

O hırsı yenip, artık yeter, dediğinde baharlar ve yazlar bitmiş olur.

Geriye sadece, ömrünün sonbaharı ve belki de çeşitli hastalıklar, ilaçlar ve diyetler ile geçirmek zorunda kalacağı, koskoca bir kara kış kalmış olur…

The post CEVİZ KURDU appeared first on İsme Özel Şiir.

The post UYAN ÇAVUŞ TİZ UYAN appeared first on İsme Özel Şiir.

Orgeneral Kenan Evren: “Adalet yerini bulsun diye bir sağdan bir soldan asıyorduk. Asmazsan bunlar virüs gibi çoğalır, işte o zaman Atatürk ilke ve inkılaplarından koparız.”

Manisa Saruhanlı’dan bir vatan evladı… Henüz 18 Yaşında. İmam Hatip son sınıfta evlenir ki üç beş günlük damattır daha. Bir bakar darbe olmuş (12 Eylül 1980) apar topar alınmış karakola. Karıştığı hadise var mıdır, yoksa kulp mu takılır bilmiyoruz. Bildiğimiz şu ki isnat edilen suçları kabul etmeyecektir asla. 3 Haziran 1983 günü radyo ve televizyonda idam edildiğine dair haberler yayınlandığında, emniyete götürülmüş sıkıştırılmaktadır hâlâ… Kalem kıranların vicdanları da rahat değildir anlaşılan. İşkence iki gün sürecek ve bir şey alamayacaktırlar ondan. Ne belge, bilgi, ne itiraf, ne imza…
Lakin koskoca konsey başkanı “asılsın” buyurmuştur, dönecek değillerdir ya!

MÜSAİT MİSİNİZ HOCAM?

5 Haziran akşamı iki sivil memur Muradiye Camii imamı Abdullah Hoca’ya gelirler, “bi’ nikâhımız vardı hocam!”
-Buyurun gidelim tamam.
Araba Buca Cezaevinin önünde durur. Hâkimler, hekimler, cankurtaranlar… Anlar ki yine darağacı kuruldu avluya…
Abdullah Hoca daha evvel solcu gençlerin infazına getirilmiş ancak onlar “biz Allah’a, kitaba inanmıyoruz” deyip dinî telkini reddedince bükmüş boynunu çekilmiştir kenara.
Elbette endişelidir, terslenmekten çekinir ne de olsa.
Derken kapı açılır, elleri arkadan kelepçeli iki mahpus (Selçuk Duracık ve Halil Esendağ) içeri alınırlar. Gençler “Selamün Aleyküm” derler sıcak, mülayim bir ses tonuyla.
Üzerlerinde kefene benzer libaslar, başlarında akça pakça namaz takkeleri ve ayaklarında bu gün için saklandığı belli çoraplar vardır… Kar beyaz ama!
Sanki eski bir dost gibidirler, bir yerlerden aşina. Odadakilerle bakışır gülümserler. Ne bir tavır, ne bi’ eda.
Tabip sorar “Herhangi bir şikâyetiniz?”
“Yok, elhamdülilah” derler “taş gibiyiz evvelallah”.
-Son arzunuz?
-Mümkünse cenazelerimiz ailemize verilsin, o kadar.
Hocaefendi “Kardeşlerim” der, “Dünya bir imtihan koridorudur. Ölüm ise ahiret hayatına açılan kapı. Ne mutlu bu yola Allah teâlâya iman ederek çıkanlara…”
Gençler ikişer rekât namaz kılar, son dualarını yaparlar. Nur alâ nur, bir sükûnet oturur simalarına.

BOYNUNDA YAFTA

Ortalık nasıl sessiz, ökçeler çınlar avluda. Projektörler yanınca sehpa daha bir büyür sanki, kara kara gölgeler yollar sağa sola. Yağlı urgan tehditkârdır, hafif hafif salınmakta…
Ürpertici bir manzara… Hoca efendi: “Yaşım altmışı geçmiş” de, “alacağımı almışım dünyadan. Buna rağmen ürkmedim desem yalan olur. Elim ayağım titredi heyecandan.”
İnfaza Selçuk’tan başlarlar. Yafta asılır boynuna, delikanlı dimdik yürür sehpaya.
-Allah’a gidiyorsun Selçuk.
Tebessümle başını sallar “biliyorum hocam, inşallah!”
Tekbir getirir, tevhid söyler, zikri hiç kesmez son ana kadar. Boynuna urganı geçirirken cellatına bir şeyler fısıldar. Adamın yüzü değişir, allak pullak olur âdeta.
Cellat sandalyeyi çeker, o malum çatırtı. Bedeni döner döner ve yüzü kıbleye gelince durur hizada. Hekim tamam deyince alır, masaya yatırırlar, manalı bir tebessüm, sanki başka âlemlere bakmakta.

HÜSN-İ HATİME

Halil “darağacında slogan atacak mısın” diye soran arkadaşlarına “hayır” demiştir, “asla!” Son cümlesinin kelime-i şehadet olmasını ister zira. Yürekli bir çocuktur, intihar olmasın diye tabureyi tekmelemeyecektir, ölümden korktuğundan değil yoksa.
O da arkadaşı gibi eğilip bir şeyler söyler celladının kulağına.
Bedeni aynen Selçuk gibi döner, yüzü kıbleye gelince, son nefesini verir uzunca bir solukla. Boğazından urganı çıkarıp masaya yatırırlar. Gözleri yarı açıktır, belli ki güzel şeyler seyretmektedir o anda.
Abdullah Hoca göz kapaklarını çeker, çenesini bağlar. Yasin-i şerif tilavetine başlar. Mesleği icabı çok ölü görmüştür ama bunlar başka… Salih bir müminin uyku hâli vardır simalarında.
Cellat duvarın dibine çökmüş, elleri şakaklarında. Hoca efendi çıkarken yaklaşıp sorar “sahi ne söylediler sana?”
-Belki inanmayacaksın ama hakkını helal et dediler hocam. Bize genelde küfredilir oysa…

MÛTÛ KABLE ENTE MÛT!

Halil ölmeden ölen bir gençtir. Allah’tan (celle celalüh) ne gelirse başı üstüne. Kahrın da hoş der, lütfun da…
Devletin vereceği idam gömleğini istemeyecek kadar hassastır, idam hâli bu, ola ki yırtılır, kirlenir zeval gelmesindir milletin malına. Kendine o güne has bir libas yaptırmak ister, bezi helal parayla alınsındır ama…
Koğuşta 23 ülkücü vardır, bakın şu işe ki alayından çıkan para bir bez alamaz. O günlerde içlerinden birine beyaz bir nevresim gelmiştir, terzi ustaca keser biçer, cübbe kefen arası bir şey çıkarır onlara.
Tamam olmuştur işte. Eğer namazlarını bununla kılar, zikre bununla otururlar ve gözyaşlarıyla yuğup yuğup yıkarlarsa…
Halil’in bir niyazı daha vardır Cenâb-ı Hakk’tan. Ah ruhunu, yağmurun hafif hafif çiselediği bir seher vakti teslim edecek olsa.
Arzu işte… Nelere kadir değildir ki yüce Mevla!

BENDEN DUYMUŞ OLMAYIN AMA!

Buca Cezaevinde o gün alışılmadık bir hava vardır. Gazeteler bırakılmamış, mazgal açılmamıştır. Bu “infaz var” demektir temayüllere bakılırsa. Yine kimi sallandıracaklardır acaba? Terzi geçerken fısıldar, “Halil ile Selçuk’u asacaklar haberiniz ola!”
Koğuş buz keser âdeta. Ne yapabilirsin ki? Derhâl abdestler alınır, seccadeler yayılır, okumasına bilen Mushaf-ı şerifini açar, bilmeyenler tespihlerine sarılırlar.
Duvar, duvar, katil duvar.
Dua ile ulaşabilirler anca…
Gece yarısına kadar iki hatim indirir, sık sık parmaklıklara çıkar Salat-ü selam yollarlar Server-i Kâinat’a… Bu yanık seda arkadaşlarının hücrelerine de ulaşıyordur mutlaka… Şafak sökerken serinlik çöker, inceden yağmur atar. Hani toprak kokusunu yükseltecek kadar.
Tuhaf! Şu kavruk İzmir haziranında!
Koğuştakiler ağlamaklıdır. “Halil’in duası kabul oldu arkadaşlar!”
Ölüme özenilir mi?
Nasıl özenilmez, birazdan can vereceğini biliyorsun ve sana tövbe, helalleşme, kelime-i şehadet imkânı tanınıyor.

ARDIMDAN AĞLAMAYIN!

Ertesi sabah gardiyanlar koğuşun gediklilerini çağırırlar. “Gelin, müdür beyin verecekleri var.” Halil’in emanetleridir bunlar… Yatak döşek, üst baş, cüz, takke, misvak ve dinî kitaplar…
Notlar arasında kıldığı kaza namazlarının listesi vardır. Ölümle ilgili ayet-i kerime ve hadis-i şerifleri toplamıştır bir kâğıda. Ve bir mektup. Annesine babasına hitaben yazılmış. Besmele ile başlar, Resul-i Ekrem’e salat ve selamlarla devam eder. Ebeveynine “sabredin” der, “arkasından yakınmak mevtayı bizar eder zira!”
Ve küçük küçük paketler… Üşenmemiş tek tek etiketlemiştir. Ancak gazeteye sarılı bir bez dikkatlerini çeker. Üzerinde ne yazı, ne işaret. Ya çoraptır, ya fanila. Ne olabilir ki başka?
Tereddütle açarlar. Aaa o da ne? Yeşil bir tülbent! Etrafında zarif bir oya…
İhtimal; iki buçuk yıl kaldığı ölüm hücresinde hanımın danesi dert ortağı olmuştur ona.
Boğazlarda düğümler, yutkunan yutkunana…
İşe yarayan eşyaları mahpuslara dağıtır, hatıraları ailesine yollarlar. Halil’in babası dindar bir insandır. Olanları tevekkülle karşılar. Annesi de öyledir zahir, lakin bir soru gezinmektedir kadıncağızın kafasında. Tamam, oğlu tekbirlerle, tehlillerle vefat etmiştir ama… Şehadet makamına ulaşmış mıdır acaba?
Mürüvvet Hanım o gece rüyasında cennet bahçelerinde dolanmaktadır. Sahabeler toplanmış, sanki birini bekliyorlar. Merakla sorar: Hayırdır, neler oluyor burada?
Bilmiyor musun, şehit Halil’in düğünü var. Resulullah Efendimiz teşrif buyuracak nikâhını! Süphanallah!

İrfan Özfatura – Türkiye Gazetesi 12 Eylül 2016

The post BİR İDAMLIK HALİL VARDI ASILDI appeared first on İsme Özel Şiir.

Ebu Said (radıyallahü anh) anlatıyor: “Resûlullah (sallallahü aleyhi vesellem) buyurdular ki:

Sizden önce yaşayanlar arasında doksan dokuz kişiyi öldüren bir adam vardı. Bir ara yeryüzünün en bilgin kişisini sordu. Kendisine bir râhib tarif edildi. Ona kadar gidip, doksan dokuz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tövbe imkânının olup olmadığını sordu.

Râhib:

– Hayır yoktur! dedi. Herif onu da öldürüp cinayetini yüze tamamladı.

Adamcağız, yeryüzünün en bilginini sormaya devam etti. Kendisine âlim bir kişi tarif edildi. Ona gelip, yüz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tövbe imkânı olup olmadığını sordu.

Âlim:

– Evet, vardır, seninle tövben arasına kim perde olabilir? dedi. Ve ilâve etti:

– Ancak, falan memlekete gitmelisin. Zîra orada Allah’a ibadet eden kimseler var. Sen de onlarla Allah ibadet edeceksin ve bir daha kendi memleketine dönmeyeceksin. Zira orası kötü bir yer.

Adam yola çıktı. Giderken yarı yola varır varmaz ölüm meleği gelip ruhunu kabzetti. Rahmet ve azab melekleri onun hakkında ihtilâfa düştüler.

Rahmet melekleri:

– Bu adam tövbekâr olarak geldi. Kalben Allah yönelmişti, dediler.

Azab melekleri de:

– Bu adam hiçbir hayır işlemedi, dediler.

Onlar böyle çekişirken insan suretinde bir başka melek, yanlarına geldi. Melekler onu aralarında hakem yaptılar.

Hakem onlara:

– Onun çıktığı yerle, gitmekte olduğu yer arasını ölçün, hangi tarafa daha yakınsa ona teslim edin,dedi.

Ölçtüler, gördüler ki, gitmeyi arzu ettiği (iyiler diyarına) bir karış daha yakın. Onu hemen rahmet melekleri aldılar.”

Kaynak: Buharî, Enbiya 50; Müslim, Tövbe 46, (2766)

The post TÖVBE appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir gün Avn’nın babası Efendimiz’i ziyarete gitti.
Onu selamladıktan sonra mübarek elini tuttu ve yüzüne sürdü…
Efendiler Efendisinin eli,
kardan daha soğuk,
miskten daha hoş kokulu idi.
Enes b. Malik de şöyle dedi:
O’nun avucunun yumuşaklığı ne atlasta ne de ipekte bulunur.
Hz. Ali, Resulüllah’m elleri iri,
Hind de avuçlarının içi geniş idi, dedi.

The post ELLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz(s.a.v). hayatı boyunca çok çeşitli ayakabılar giymişti.
Bunlar genelde sıcak iklime uygun papuç ve sandal tarzında idi.
Bir de Habeş Kralı Necaşi tarafından kendisine potin hediye edilmişti.
Peygamberimiz bu potini eskiyinceye kadar giydi.
Bir gün arkadaşlarıyla araziye çıkmıştı.
Mübarek ayağında da bu potinler vardı.
Peygamber Efendimiz bir ağacın altında oturdu ve potinlerini çıkardı.
İhtiyaç için oradan ayrıldı.
Tekrar ağacın altına döndü.
Potinlerinden birini ayağına giydi.
Diğerini tam giyeceği sırada bir kuş ansızın gelerek potini kaptı ve havalandı.
Kuş bir hayli yükselince potini ters çevirdi.
İçinden bir şey yere düştü.
O da ne!? Kocaman bir yılan…
Olayı seyreden Peygamberimiz şöyle buyurdu:
“Bu koruma bana Allah’ın bir lütfudur”

The post BİR ÇİFT POTİN appeared first on İsme Özel Şiir.

Resulüllah Efendimiz,
yanında sürmedan bulundurur,
her gece yatmadan önce bu sürmedandan üç kez sağ gözlerine,
üç kez de sol gözlerine sürme çekerdi.
Bu konuda;
Gözlerinizi “İsmid” ile sürmeleyiniz.
İsmid ile sürmelemek göze cila verir ve kirpik bitirir. “buyururdu.

The post SÜRME ÇEKMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Hind şöyle dedi:
Kaşları uzun, uçları ince ve araları çok yakındı.
Kirpikleri ise uzundu.
Göz bebeklerinin
siyahı çok siyahtı.
Cabir Hazretleri de:
Resulüllah’a baktığım zaman iki gözü sürmeli derdim.
Oysa gözlerine sürme çekmiş değildi, dedi.

The post Peygamberimizin KAŞI GÖZLERİ VE KİRPİKLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Ali der ki:
Resulüllah aleyhisselam
yüzüklerini sağ ellerine takardı.
Abdullah b. Ömer anlatır:
Peygamber Efendimiz’in
gümüşten bir yüzüğü vardı.
Onu kaşı avucunun içine gelecek şekilde parmağına takmıştı.
Kaşında “Muhammedün Resulüllah”
yazılıydı.

The post Peygamberimizin YÜZÜĞÜ appeared first on İsme Özel Şiir.

Enes İbn Malik:

Resulüllah’m saçı, orta bir saçtı, ne kıvırcık ne de düz idi, dedi.
Hind bin Hale ise şöyle anlattı:
Saçı, kendiliğinden ikiye ayrılır, yanlarına dökülürse,
onları birleştirmezdi. Birleştikleri zaman ise, onları ayırmazdı, oldukları gibi bırakırdı.
Saçını uzattığında, kulaklarının memesini geçerdi.
Hazreti Ali şunu söyledi:
Resulüllah’ın sakalı sıktı.
El-Bera’nın tarifi: Resulüllah’ın omuzlarına dökülen saçları vardı, şeklindeydi.

The post Peygamberimizin SAÇLARI VE SAKALI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Cumey, Hind,
Ebu Hureyre ve İbni Abbas
Efendimizin mübarek ağzını şöyle tarif ettiler:
Resulüllah güzel
Ve geniş ağızlıydı.
Dişleri aralıklıydı.
Gülümsediğinde dişleri dolu taneleri Ve nur gibi görünürdü.

The post AĞZI VE DİŞLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Ebu Zerr anlattı:
Resulüllah uyandığında şu duayı yapardı:
Bizi öldükten sonra dirilten Allah’a hamdolsun.
Diriltmek O’na aittir.”

The post UYANINCA appeared first on İsme Özel Şiir.

İbn Abbas,
Resulüllah Efendimiz’in
Her gece yatmadan önce,
gözlerine üçer defa sürme çektiğini, söyledi.
Hazreti Aişe gördüklerini şöyle anlattı:
Peygamberimiz her gece,
yatağına geldiğinde avuçlarını birleştirip sonra
onlara üfleyerek içlerine ihlas,
Felak ve Nas surelerini okur,
ellerini vücudunun gücü yeten yerlerine sürer ;
önce başına, yüzüne ve vücudunun ön kısmına sürerek başlar ve bunu üç defa tekrar ederdi.”

The post Peygamerimizin YATMADAN ÖNCE appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz üst-baş temizliğine çok dikkat ederdi.
Saçının düzenli olmasına özen gösterirdi.
Ona göre temizlik ne ise bakım da aynı şeydi.
Gözü güzel şeyler görmeye alıştırmak ve başkalarının da göz zevkine saygılı olmak zarifliğini her zaman gösterirdi.
Bir gün saçı-başı dağınık birini gördü.
Adamın halinden hayli rahatsız oldu ve şöyle serzeniş etti:
Bu adamcağız, acaba
saçına çeki düzen verecek bir şey bulamamış mıdır!?
Bir başka gün, üstü başı kir içinde birini gördüğünde:
Bu adamcağız, acaba çamaşırını yıkıyacak su bulamamış mıdır!?
Diyerek hoşnutsuzluğunu ifade etti.

The post SAÇ BAKIMI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hind bin Ebi Hale
O’nun burnunu şöyle tarif etti:
Resulüllah Efendimizin
burun kemiğinin ortasında
bir kavis vardı.
Burnunda, ona güzellik veren bir parlaklık vardı.
Dikkat etmeyen kimse onun burnunun kemiğinin uzun olduğunu zannederdi.

The post BURUN ŞEKLİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hind, Efendimiz’in
yüzünü şöyle tarif etti:
Her türlü büyüklük
Resulüllah’ta (s.a.v) toplanmıştı.
Onun yüzü,
ayın ondördü gibi parladı.
Yanakları da düz idi.
Hazreti Ali ise:
“Resulüllah’ın yüzü yuvarlakçaydı.” dedi.
Ümmü Ma’bed O’nun hakkında :
“Güzelliği aşikar ve parlak yüzlü bir zat idi.” demiştir.

The post Peygamberimizin MÜBAREK YÜZÜ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Hasan, Hind’e:
Resulüllah evden çıktığında ne yapardı, diye sordu.
O da şu cevabı verdi:
Peygamber Efendimiz
kendini ilgilendiren araları ısındıran ve soğukluğu kaldıran konularda konuşurdu
Hiç kimseden güler yüzünü
Esirgemezdi güzel huyunu
Ashabını arardı
olup bitenleri sorardı
Över, desteklerdi iyiyi
kötüyü de yererdi
Allah’ı zikretmedikçe
ne kalkar, ne otururdu.
Oturan herkese
Kendiyle birlikte
verirdi nasibini
Öyle ikram ederdi ki
sanırdı yanındaki yok kendinden üstün biri
Kendisinden bir kimse
bulununca istekte
reddetmez verir onu
yada tatlı bir dille
geri çevirirdi onu
Daima güleryüzlü
Yumuşak huylu değildi katı kalpli ne ayıplardı ne de överdi
göz yumardı hoşlanmadığına düşürmezdi umanı umutsuzluğa alıkoymuştu üç şeyden kendisini
ne çekişirdi insanlarla
ne de çok konuşurdu
boş şeylerle uğraşmaktan
kendisi korurdu
görünce bir muhtacı
ona yardım edin derdi
kesmezdi kimsenin sözünü
batıl olmadıkça..
şayet böyle olursa
ya düzeltir sözü
ya da kalkıp giderdi..

The post Peygamberimizin HALKLA İLİŞKİLER appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz

biriyle göreşeceği zaman,
önce selam verir ve tokalaşırdı.
Biri eğilerek kulağına bir şeyler söylerse, o kişi ağzını, kulağından çekinceye kadar onun tarafına yüzünü çevirmezdi.
Tokalaşırken de adeti böyleydi.
Yani birinin elini tutunca,
o kişi elini kendiliğinden
çekmediği sürece onun elini bırakmazdı.
Bir toplantıda otururken,
dizleri hiçbir zaman
yanında oturanlardan daha önce olmazdı.
Kendisini ziyarete gelmek isteyen kimse, kapısının önüne gelip durur, önce “es-Selamü aleyküm” der, sonra “İçeri girebilir miyim?”
diye izin isterdi.
Kendisi de biriyle görüşmek üzere gittiğinde aynı şekilde izin isterdi.
Bu şekilde hareket etmeyenleri kabul etmez, geri çevirirdi.

The post Peygamberimizin İNSANLARLA GÖRÜŞMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz(s.a.v)
güzel kokuyu çok severdi.
Herhangi biri güzel kokulu bir şeyi hediye gönderdiğinde, hiçbir zaman geri çevirmezdi.
Sükte denilen özel bir kokuyu
Peygamberimiz daima kulanırdı.
Sahabeler şöyle demiştir:
Allah Resulü, hangi sokaktan geçse orası güzel kokuyla dolanırdı.
Çoğu kez “Erkeklerin güzel kokusu öyle olmalı ki güzel koku yayılıp renk görünmemelidir.
Kadınların ki ise, güzel koku yayılmayıp renk görülmelidir, buyurdu.

The post GÜZEL KOKU appeared first on İsme Özel Şiir.

Birini kirli elbise giymiş halde görünce:
“Bu adam elbisesini yıkamaktan aciz mi?” buyurdu. Başka birgün adamın biri berbat bir elbise giymiş olarak huzuruna geldi.
Allah Resulü “Hiç imkanın yok mu?”diye sorunca, adam:” Var”dedi.
Bunun üzerine:”Madem Allah Teala sana ihsanda bulunmuş, o halde bu, üstünde görünmelidir” buyurdu.
Adamın birinin saçını bakımsız ve darmadağın görünce:
“Bu adam saçlarını temizleyip düzeltmeyi beceremez mi?” buyururdu.

The post TEMİZ ELBİSE appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz, elbisenin topukları geçecek şekilde uzun olmasını istemezdi.
Elbisesini kibir ve gösteriş için yerde sürüyenleri de uyarırdı.
Bir gün Ubeyd, Medine sokaklarında elbisesini sürüyerek yürüyordu. Bu sırada arkasından bir ses işitti:
Elbiseni yukarı kaldır! Elbisenin yerde sürünmemedi onun daha
temiz kalmasını ve uzun süre dayanmasını sağlar.
Ubeyd, arkasına dönüp bakınca bu sözleri söyleyenin Peygamberimiz olduğunu gördü
ve şöyle diyerek özür beyan etti:
Ey Allah’ın Elçisi! O değersiz bir elbisedir.
Bunun üzerine Resulüllah şöyle buyurdu:
Sen her konuda olduğu gibi, kıyafet konusunda da beni örnek almaz mısın ?

The post UZUN ELBİSE appeared first on İsme Özel Şiir.

İblis, bir gün adamlarını çağırır, (Size görev veriyorum. İçinizde en başarılı fitneci kimse, onu lider yapacağım. Benim için en makbul olanınız, fitnede en başarılı olandır. Şimdi hepiniz işlerinize dağılın) der.
İblis’in adamları bir müddet sonra geri dönüp rapor vermeye başlarlar. Biri, (Ben namazlarında şaşırttım) der, diğeri, (Ben oruçlarını bozdurdum) der, bir diğeri de, (Ben abdestlerini 30 defa aldırdım) gibi şeyler söyler. İblis, bunlara tek tek, (Tamam, geç!) der. Bir tanesi gelip, (Ben karıyla kocanın arasını açtım. Önce aralarına bir kıskançlık, güvensizlik soktum. Ondan sonra, her gün en ufak meselede münakaşa ettirdim. Şimdi ikisi ayrıldılar, birbirlerine düşman oldular) der. İblis de çok beğenir, onu alnından öpüp (Aferin, en büyük işi başardın, bundan sonra diğer işleri de nasıl olsa bozulur) der.
(Bu şeytanın ismi, Hannâs’tır. Hannâs’ın vazifesi, aile arasında, kardeşler arasında, akraba arasında, iş yerinde, birbirini seven insanlar arasında geçimsizliğe sebep olmaktır. Yani İblis, ara bozmak için, Hannâs isminde birini görevlendirmiştir) buyururdu.

Not; Hannas isimli şeytan NAS süresinde de geçer.

The post İBLİS VE ADAMLARI appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz buyurdu:
Benim bir takım isimlerim vardır:
Bir ismim “Muhammed” dir.
Bir ismim de “Ahmed” dir.
İsmimin biri de “Mahi” dir ki,
Allah benim vasıtamla küfrü mahveder.
Diğer bir ismim de “Haşir” dir.
Yani kıyamet gününde ben herkesten önce dirileceğim
Diğer insanlar ise benden sonra dirilecektir.
İsimlerimden birisi de “Akıb” dır.
Akıb, artık kendisinden sonra bir daha peygamber gelmeyecek kimse demektir.
Peygamberimiz yirmi üç adı vardır. Bunlar:

Muhammed,
Ahmed,
Mahi,
Haşir,
Akıb,
Munaffi,
Nebiyyu’r-rahme,
Nebiyyu’t-tevbe,
Nebiyyü’l-melahim,
Şahid,
Mübeşşir,
Bedr,
Dahuk,
Kattal,
Mütwvekkil,
Fatih,
Emin,
Hatem,
Mustafa,
Resul,
Nebi,
Ummi,
Kusem’ dir.

The post PEYGAMBERİMİZİN İSİMLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Hasan küçükken,
Gönüllerin Sultanı
Efendimiz vefat etmişti.
Yıllar geçtikçe O’nu daha çok özleyen Hasan, dayısı Hinde dedesini anlatmasını istedi.
O da söze şöyle başlamıştı:
Resulüllah’ın(s.a.v) bütün vücudu düzgündü.
Ne şişman ne de zayıftı…

The post VÜCUDU appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Ali’ye soruldu:
“Peygamberimizin başı nasıldı?”
“Onun başı büyüktü.” dedi.
“Onun alnı nasıldı?”
diye Hazreti Hind’e sorulunca:
“Resulüllah geniş alınlıydı, dedi.

The post RESÜLÜLLAH’IN BAŞI appeared first on İsme Özel Şiir.

Resulüllah aleyhisselatü vesselam bir gün Enesin evindeydi.
Sağında bir bedevi, solunda Hazreti Ebu Bekir, karşısında da Ömer oturuyordu.
Enes onlar için koyundan süt sağdı. Resülüllah ikram edilen sütten içti. Enes sütü Hazreti Ömer’e takdim etti.
Hazreti Ömer ise önce Hazreti Ebu Bekir’in içmesini istedi.
Resulüllah ise sağ tarafında oturan bedeviye uzatarak :
Sağa, sağa, buyurdu.

The post SAĞ TARAF appeared first on İsme Özel Şiir.

İbn Abbas şöyle dedi:
Resulüllah’ın en sevdiği içecek süttü.
Resulüllah(s.a.v) şöyle buyurdu:
Allah bir kimseye bir yiyecek yedirirse:
Allah’ım! Bunu bize mübarek kıl ve bunu daha iyisiyle değiştir, desin.
Allah her kime süt içirirse:
Allah’ım! Bu sütü bize mübarek kıl ve bunu bize artır, desin.
Biz, sütten başka yiyecek ve içeceğin yerine geçecek bir şey bilmiyoruz.
Sütten başka hiçbir şey yemek ve su yerine geçmez.
O hem tok tutar hem de harareti keser.

The post HEM YİYECEK HEM İÇECEK appeared first on İsme Özel Şiir.

Ebu Katade, Peygamber’imizin şöyle buyurduğunu söyledi:
“Biriniz bir şey içtiği zaman kabın içine solumasın.”
Enes anlattı:
Peygamberimiz su içeceği zaman üç solukta içerdi.
Önce besmele çeker bir yudum içer,
sonra yine besmele çeker bir yudum daha içer, sonra tekrar besmele çeker bir yudum daha içerdi.
Bitince de Allah’a hamdederdi.

The post ÜÇ SOLUKTA appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz’in hizmetkarı Enes der ki:
Resulüllah’m yanında on iki yıl kaldım.
Bütün kokuları kokladım.
Onun kokusundan daha güzel bir koku koklamadım.
O’nun vücudu misk ve amberden daha güzel kokardı.”
Peygamberimiz‘in rengi gül rengi gibiydi.
Atlas ve ipek O’nun vücudundan daha yumuşak değildi.

The post KOKUSU appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Resulüllaha peygamberlik görevi verilmeden önceydi. Kureyşliler bir kahine:
” Söyle bakalım! İbrahim makamındaki ayak izine içimizde en çok kimin ayağı benziyor?” dediler.
Kahin:”Şu yere bir yaygı serin, sonra sırayla hepiniz üzerinde yürüyün.
Ben de sizlerin ayak izine bakarak cevap vereyim” dedi.
Onlar yere yaygı serip üzerinde yürüdüler.
Kahin sıra Peygamberimizin ayak izine gelince:
“İşte! İçinizde İbrahim’e en çok benzeyiniz budur” dedi.
Hazreti Hasan’ın dayısı Hind Efendimizin ayaklarını bize şöyle tarif etti:
Resulüllah’ın ayaklarınının altı düz değil, çukurdu.
Ayakları hafif etliydi.
Ayaklarının üzerine su döküldüğü zaman etrafa yayılırdı.

The post AYAKLARI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hind der ki:
Resulüllah normalden daha uzun, çok uzun olandan kısaydı, yani uzuna yakın orta boyluydu.
Hazreti Aişe,
O’nun boyundaki mucizeyi şöyle anlattı:
Yanına uzun boylu biri gelse,
kendisi ondan daha uzun görünürdü.
İki uzun boylu kimseyle birlikte yürüdüğünde ise onlardan daha uzun görünürdü.
Onlardan ayrılınca, kendisi normal boyuna döner, O iki kişi de uzun boylu hallerine dönerdi.

The post BOYU appeared first on İsme Özel Şiir.

Enes İbn Malik:
Resulüllah, insanların en güzel renklisiydi, derken Ebu Hureyre şöyle söyledi:
Resulüllah(s.a.v) beyazdı.
Sanki gümüştendi. “Hazreti Ali de:
Resulüllah’ın rengi,
kırmızı gül rengine yakın beyazdı, dedi.

The post GÜL RENGİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz tek tip giyinmezdi.
Genel olarak giydiği elbise hermani gömlek ve etekti.
Sarığınınucu bazen mübarek göğsüne doğru, bazen de omuzlarının arasına doğru sarkardı.
Sarığı çoğunlukla siyah renk olurdu.
Sarığının altında başına geçirdiği bir tekke bulunur ve:
“Bizi müşriklerden farklı kılan, sarığın altına tekke takmamızdır” buyururdu. Giyimde en çok çizgili kumaşları severdi.
Hz. Peygamber (s.a.v) kırmızı elbise de giymişti.
Kırmızı elbise dedikleri şey,
üzerinde kırmızı çizgilerin bulunduğu Yemen kumaşındam bir elbise olduğu için buna “kırmızı elbise” denmişti.
Peygamberimiz siyah, kırmızı, yeşil, sarı, elbise giymişti.
Ancak en sevdiği, beyaz renkli elbise idi.
Efendimiz debdebe ve gösterişten nefret ederdi.
Bununla birlikte kıymetli elbiseler de giyerdi.

The post GİYİMİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Malik bin Nazla adında biri vardı.
Bir gün dağınık bir kıyafetle Efendimiz’in (s.a.v) yanına gitti.
Onu bu şekilde gören Resulüllah sordu:
Senin malın mülkün var mı?
-Evet var ey Allah’ın Resulü.
-Ne gibi malların var?
-Allah bana deve, koyun, at sürüleri, arpa ve buğday harmanları ihsan etmiştir.
-Eee!..
Allah sana mal-mülk ihsan etmişse,
Allah’ın nimetinin ve ikramının eseri üzerinde görünsün.

The post GÖRÜNSÜN appeared first on İsme Özel Şiir.

Çok yakışıklı bir adam
Hazreti Resulüllah‘a gelerek:
Ey Allah’ın Resulü!
Ben güzelliğe aşırı derecede ilgi duyan biriyim.
Gördüğünüz gibi o güzellikten ben de nasiplendim.
Hiç kimsenin benden daha güzel giyinmesine gönlüm razı olmaz.
İsterim ki ben herkesten üstün olayım.
Hatta bu papucumun tokası bile olsa.
Acaba bu davranışım kibir midir?
Resulüllah Efendimiz cevap verdi:
Hayır, asla!..
Asıl kibir sahip olduğu nimeti hazmedemeyip şımarmak ve insanlara tepeden bakmaktır.

The post GÜZEL GİYİM appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Ömer‘in oğlu Abdullah ve arkadaşları,
Peygamberimizle (s.a.v) birlikte yolculuk ediyordu.
Yolda önlerine bir su havuzu çıktı Suyu görür görmez,
hemen eğilerek ağızlarıyla içmeye başladılar.
Bu manzarayı seyreden Efendimiz onları şöyle uyardı:
Arkadaşlar! Öyle eğilip ağzınızla içmeyiniz.
Ellerinizi güzelce yıkayıp avuçlarınızla içiniz.
Çünkü avuçtan daha güzel bir kap yoktur.
Bir defasında da şöyle buyurmuştu:
Suyu devenin içtiği gibi hiç dinlenmeden bir içişte içmeyiniz.
İki veya üç defa dinlenerek içiniz.
İçmeye besmele ile başlayınız.
Bardağı dudağınızdan ayırınca da “Elhamdülillah” deyiniz.

The post AVUÇLA appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimiz,
dostu Ebu Bekir’le birlikte,
Medineli bir sahabeyi ziyarete gitti.
Sahabe bahçesini sulamaktaydı.
Efendimiz ona:
Su testisinde gecelemiş suyun varsa bize ikram et, yoksa şu sudan içeriz, dedi.
O da : Var Ey Allah’ın Elçisi,
testide dinlenmiş suyum var, dedi. O sudan Resulüllah’a ikram etti. Suyu içtikten sonra Peygamberimiz de Ebu Bekir’e ikram etti.

The post DİNLENMİŞ SU appeared first on İsme Özel Şiir.

Efendimiz herhangi bir yerleşim merkezine girerken şu duayı okurdu:
Ey yedi kat göğün ve üzerine gölgesini yaydığı her şeyin Rabbi olan Allahım!
Ey yedi kat yerin ve onun üzerinde yaşayan her şeyin Rabbi olan Allahım! Ey şeytanların ve onların yoldan çıkardığı bütün nefislerin Rabbi olan Allahım!
Ey rüzgarların ve onların uçurduğu eşyaların Rabbi olan Allahım!
Senden bu beldenin ve bu beldede yaşayanların iyiliği istiyor ve bu beldede bulunanların şerrinden Sana sığınıyorum. “Medine’ye her dönüşünde önce mescide gider ve iki rekat namaz kılardı.

The post BİR ŞEHRE GİRERKEN appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz.Aişe şöyle anlattı :
Ben şimdiye kadar,
Resulüllah’ın çok aşırı neşelendiğini küçük dilini görüncüye kadar güldüğünü görmedim. O, yalnız gülümserdi.
Abdullah Ibnu’l-Haris de şunu söyledi :
Resulüllah’tan daha çok gülümseyeni görmedim.
Resulüllah Efendimiz arkadaşlarıyla yemek yiyordu.
Süheybi gören Peygamberimiz:
Buyur sen de ye! diyerek sofraya davet etti. Süheyb, gözünde bir ağrı olduğunu söyleyerek sofraya oturdu. Süheyb iştahla yemeğe başlayınca Resulüllah: Hem gözün ağrıyor, hem de hurma yiyorsun deyince, Süheyb şöyle karşılık verdi: Ağırmayan tarafımla çiğniyorum ya Resulüllah! Süheybin bu cevabı üzerine Efendimiz dişleri gözükünceye kadar güldü.

The post GÜLÜMSEMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Selman Farisi’nin Resulüllahı(s.a.v) müslüman olmadan önceki üçüncü ziyaretiydi. Efendimiz ashabıyla birlikte oturmaktaydı. Selman bu kez daha önce bir Rahibin söylediği peygamberlik mührünü görmeyi istiyordu. Selam verdikten ve belki görürürüm diye,
Efendimiz’in etrafında dolaşmaya başladı. Peygamberimiz Selmanın ne istediğini anladı. Elbisesini omuzundan biraz sarkıtıp : Sana söylenen mührü görmek istersen bak, dedi.
Selman şaşırmıştı…
Kendisine, bir Rahibin ne anlattığını Efendimiz bilmekteydi. Evet bu bir mucizeydi. Dikkatle Resulüllah‘ın mübarek sırtına baktı. İki omuzu arasındaki mührü gördü. Üzerinde şekil,
“Muhammedün Resulüllah” yazısına çok benziyordu. Sonunda Selman aradığını bulmuştu. Sevinç gözyaşlarıyla dudaklarından şu cümleler döküldü:
Allah’tan başka ilah yoktur.
Muhammed O’nun kulu ve elçisidir.

The post PEYGAMBERLİK MÜHRÜ appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir gün Peygamber Efendimiz’e
oğlu İbrahim’in hastalandı haberi geldi.
Resulüllah(s.a.v) Abdurrahman ile birlikte aceleyle onun yanına vardı. İbrahim son anlarını yaşıyordu. Efendimiz onu şefkatle kucağına alıp bağrına bastı. O sırada Peygamberimizin mübarek yanaklarından gözyaşları süzülmeye başladı.
Abdurrahman:
Sen de mi ağlıyorsun Ey Allah’ın elçisi? Ağlamayı yasaklanmamış mıydın? diye sordu.
Resulüllah (s.a.v) şöyle buyurdu :
Ben kendisinde bulunmayan özellikleri sayıp dökerek ölü üzerine bağıra bağıra ağlamayı yasakladım. Benim bu ağlayışım ise merhametten ibarettir. Acımayana, acınmaz…

The post AĞLAMASI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Aişe der ki :
Peygamber Efendimiz,
ışıkta gördüğü gibi
karanlıkta da görürdü.
Bir defasında Resulullah (s.a.v) şöyle buyurdu:
Siz benim yalnız ön tarafı mı gördüğümü sanıyorsunuz!?
Vallahi rukunuz da, secdeleriniz de bana gizli değildir!
Ben sizi arkamdan da görmekteyim.

The post GÖRMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz. Ali O’nun yürüyüşünü şöyle anlattı:
Ne Ondan önce ne de Ondan sonra Onun gibisini görmedim.
O yürürken, ayaklarını sürümez,
adımlarını canlı ve uzun atar,
sanki yüksekten iner gibi önüne eğilirdi.
Yezid bin Mersed ise şunları söyledi:
Peygamberimiz yürüdüğü zaman sür’atli ve kuvvetli yürürdü.
O’nun arkasında yürüyen biri koşarcasına giderdi, yine O’na yetişemezdi.

The post YÜRÜYÜŞÜ appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz.Aişe şöyle demiştir:
Peygamber Efendimiz sağ eli temizlik ve yemek, sol eli de, tuvalet ve temizlik içindi.
Resulüllah bir şey aldığında onu sağ eliyle alırdı.
Bir şey verdiğinde de, sağ eliyle verirdi. Efendimiz sağ tarafı kullanmayı severdi.
Bir iş yapacağı zaman sağ elini kullanır, ayakabasını önce sağ ayağına giyer, mescide önce sağ ayağını atar, topluluğa bir şey dağıtırken sağ taraftan başlardı.
Bu şekilde herhangi bir işe başlamak istediğinde önce “Bismillah” diyerek besmele çekerdi.

The post ELLERİNİ KULLANIŞI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz.Hasan bir gün dayısı Hind’e:
Hazreti Peygamber (s.a.v) nasıl konuşurdu?
Diye sordu. Hind şöyle anlattı :
O daima düşünceliydi.
Çoğu zaman sessizdi.
Hiçbir zaman gereksiz yere konuşmazdı.
Her cümleyi ayrı ve net olarak söylerdi.
Eliyle işaret ederken bütün elini kaldırır, bir şeye hayret ettiğinde avucunun içini çevirir, konuşma sırasında bazen elini elinin üstüne vurur, bazen kayiflenir, sevindiğinde ise gözlerini yere çevirirdi.
Çok az güler, güleceği zaman tebessüm ederdi.

The post KONUŞMASI appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz. Aişe bir gün
dostlarına şöyle anlattı:
Resulüllah Efendimiz,
sizin konuştuğunuz gibi konuşmazdı.
O, açık açık ve tane tane konuşurdu.
Öyle ki onu işiten ezberlerdi.

The post TANE TANE appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamberimizin arkadaşlarından Hakim der ki:
Biz, Resulullah Efendimiz’in etrafında toplanmıştık. O, bizlere sordu:
– Benim işittiğini sizler de işitiyor musun?
Biz:
-Bir şey işitmiyoruz” dedik. Buyurdu ki:
Ben sizin görmediğinizi görür işitmediğinizi işitirim!
Ben göklerdekileri duymaktayım!..
Çünkü göklerde bir karışlık boş yer yoktur, her taraf meleklerle doludur.
Meleklerin kimisi secdede, kimisi kıyamdadır.

The post İŞİTMESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz,
Kur’an-ı Kerim’i tecvidiyle tane tane okurdu.
Fakat nağmeli okumazdı.
Evdeyken Kur’an okuduğunda Onu ancak evde bulunanlar işitebilirdi.
Sahabeden Abdullah b. Ebi Kays,
Hazreti Aişe’ye sordu :
Resulüllah aleyhisselam Kur’an’ ı sessiz mi yoksa sesli mi okurdu?
Her iki şekilde de okurdu.
Yerine göre sessiz, yerine göre de sesli.

The post KUR’AN OKUYUŞU appeared first on İsme Özel Şiir.

Mesleme şöyle demiştir:
Hiç bir peygamber, asla esnememiştir.
Yezid bin Asam der ki:
Peygamber Efendimiz de hiç bir vakit esnemezdi!
Ebu Hureyre şunu söyledi:
Peygamberimiz aksırdığında, yüzünü kapatır ve aksırdığını gizlerdi.

The post ASLA ESNEMEDİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Resulüllah şöyle buyurdu:
[Dinde] Hastalık bulaşması
ve uğursuzluk diye bir şey yoktur.
Ancak “fe’l” hoşuma gider. Sahabeler sordu:
-Ya Resulallah! “Fe’l” nedir?
Efendimiz :
-Güzel söz, hayra yorma, diye cevap verdi.

The post RESÜLÜLLAH SEVER appeared first on İsme Özel Şiir.

Hz.Aişe şöyle derdi:
Resulüllah (s.a.v) hediyeyi kabul ederdi. Hediyeye daha güzel bir hediye ile karşılık verirdi.
Bana bir paça bile hediye edilse onu kabul ederim,
Ben paça yemeğe bile davet edilsem giderim, derdi.

The post HEDİYE appeared first on İsme Özel Şiir.

Hazreti Hüseyn babası Hazreti Ali’ye sordu: Resulüllah eve gelince ne yapardı?
O da şunları söyledi:
Efendimiz evine girdiğinde, vaktini üçe ayırırdı:
Bir kısmını Allah’a, bir kısmını ailesine,
Bir kısmını da kendisine.

The post EVDEKİ HAYAT appeared first on İsme Özel Şiir.

Resulüllah aleyhisselatü vesselam perşembe günü yola çıkmayı sever ve sabah erkenden hareket ederdi. Bineğin yanına gelip de ayağını üzengiye koyduğu sırada, “Bismillah” der, semer üzerine oturunca da üç kere tekbir getirir, arkasından da şu ayeti okurdu:
“Bunu bizim emrimize veren Allah’a hamd ve sena olsun. Halbuki biz onu kendimize boyun eğdiremezdik. Ve biz Rabbimize doğru dönenlerdeniz.” Sonra şu duayı okurdu: Ey Allahım! Yolculuğumuzda senden iyiliği, kötülükten sakınmayı senin seveceğin hareket ve işleri istiyoruz.

Ey Allahım!

Bu seferimizi kolaylaştır. Bu mesafeyi bize aldır. Ey Allahım! Yolculukta Sen arkadaşsın.
Çoluk çocuğa bıraktığımız vekil Sensin
Ey Allahım! Yolculuğun sıkıntısından, geri dönüşün hüznünden ve döndüğümüzde çoluk-çocuğumu ve mallarımı kötü bir halde bulmaktan Sana sığınırım. ”

Peygamber Efendimiz yolculukta bir tepeye çıkarken “Allahüekber!” diyerek tekbir getirirdi. Aşağı inerken de “Sübhanellah” diyerek tesbih okurdu. Sahabeler de O’na uyarak aynısını tekrar ederlerdi.
Bir yerde mola verdiklerinde şu duayı okurdu:
Ey yeryüzü! Benim ve senin Rabbin Allah’tır. Senin ve senin içinde bulunanların şerrinden ve senin içinde yaratılanların kötülüğünden, senin üzerinde yürüyenlerin şerrinden Allah’a sığınırım. Ey Allahım! Arslanların, yılan ve akreplerin ve bu beldede yaşayan insanların şerrinden Sana sığınırım. “Yol dönüşü ise; Geri dönücüleriz, Tevbe edicileriz, İbadet edicileriz, Rabbimize hamd edicileriz, diye dua ederdi.

The post YOLCULUK ALIŞKANLIKLARI appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v)
genellikle diz çökerek otururdu.
Bunun yanında (edeb dairesi içerisinde) bağdaş kurarak, çömelerek, ayağını sarkıtarak v.b. şekillerde de oturmuştur. Kayle der ki :Resulüllah’ı büyük bir mahviyet ve tevazu içerisinde otururken görünce, heybetinden vucudum titremeye başlamıştı.

The post OTURUŞ TARZI appeared first on İsme Özel Şiir.

Efendimiz, sirke, bal, zeytin yağı ve sebze gibi bazı yemekleri çok severdi. Bir gün Ümmü Hani’nin evine gitti ve “Yiyecek birşeyler var mı?” diye sordu.
O da “Sirkeden başka bir şey yok” deyince, Sirke olan evde hiçbir şey yok denemez, buyurdu.
Arabistan’da “His” denen bir yemek türü vardır. Tereyağına peynir ve hurma konarak hazırlanır. Hz. Peygamber (s.a.v) bu yemeği de çok severdi. Peygamberimiz soğuk ve tatlı içecekten hoşlanırdı. Sütü de çok severdi. Sütü bazen katıksız bazen de içine biraz biraz su karıştırarak içerdi. Kayısı, hurma ve üzüm tanesinin de hoşafını içerdi. Sofraya gelen yemeği beğenmediği takdirde elini uzatmazdı. Ama hiçbir zaman da kötü demezdi. Önündeki yemeğe eli daldırıp eliyle karıştıramazdı. Başkalarını da bundan menederdi. Hiçbir zaman bir yere dayanarak yemek yemezdi. Resülüllah, yemek yerken önünden yerdi.

The post YEMEK TARZI appeared first on İsme Özel Şiir.

Enes şunu anlattı:
Peygamber Efendimiz,
arkadaşlarına su ikram ediyordu.
Arkadaşları Ona: Ya Resulallah!
Kendin içseydin ya, dediler.
Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurdu:
Cemaate su dağıtan,
onların en son içenidir.

The post SU DAĞITAN appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir grup Müslüman Resulüllah’a gelerek: Biz yiyoruz, yiyoruz ama bir türlü doymuyoruz, dediler.
Efendimiz:
Herhalde tek tek yiyorsunuz, deyince:
Evet, dediler.
İnsanlığın Sultanı onlara şu tavsiyede bulundu:
O halde sofraya topluca oturun ve besmele çekerek başlayın.
Göreceksiniz ki Allah yemeğinizin bereketini artıracaktır.
Resulüllah Selmana da bereketle ilgili şunları söylemişti:
Yemeğin bereketi hem yemekten önce, hem de yemekten sonra elleri yıkamaktadır.

The post YEMEĞİN BEREKETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir gün Resulullah Efendimiz,
Hazreti Aişe’ye şöyle dedi:
Aişe! ben istersem, altın dağları arkamdan yürür.
Bir melek bana gelerek:
Rabbi’nin Sana selamı var.
Diyor ki : “Hükümdar-peygamber olarak mı, yoksa kul-peygamber olarak mı yaşamak istersin?
Meleğin yanındaki Cebrail, bana alçak gönüllü olmam işaretini verdi. Ben de kul-peygamber olarak yaşamayı seçtiğimi söyledim. Peygamberimiz o günden sonra bağdaş kurup, sofraya iyice yerleşerek yemek yemedi.
Diz çökerek yerdi ve hep şöyle derdi: Ben, sıradan bir insanın yediği gibi yer ve sıradan bir kulun oturduğu gibi otururum.

The post KUL PEYGAMBER appeared first on İsme Özel Şiir.

Allah Resulü ata binmeyi çok severdi.
Atı öven bir çok söz söylemişti.
Atlardan başka katıra, eşeğe ve deveye de binerdi.
Peygamberimizin özel bineği olan atın adı Luhayf, eşeğin adı Afir, Düldül, katırın adı Tih, develerin adı ise Kusva/Adba idi.
Peygamberimiz’in Senceh adında bir atı daha vardı.
Bir keresinde onu yarışa çıkardı.
Rakiplerini geçince buna çok sevindi.

The post BİNEKLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

“Ey insanlar büyük ve mübarek bir ay sizi gölgesi altına almıştır. Bir ay ki:içinde bin aydan daha hayırlı olan bir gece (KADİR) gecesi vardır.
-BİR AY Kİ: Allah gündüz orucunu farz, gece ibadetini (TERAVİH) sünnet kılmıştır.
-Bu ayda bir iyilik yapan başka zamanlarda bir farzı yerine getirmiş gibi sevab alır.
-Bu ayda bir farzı yerine getiren kimse de başka aylarda 70 farz eda etmiş gibi olur.
-Ramazan sabır ayıdır. Sabrın mükafatı cennetir.
–Ramazan eşitlik ayıdır.
-Ramazan mü’minlerin rızkının çoğaldığı aydır. “

The post RAMAZAN AYI HAKKINDA PEYGAMBERİMİZİN HUTBESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

KAZA:
Bozulan orucun yerine gününe gün oruç tutmaktır.

KEFARET:

Bozulan bir gün orucun yerine iki kameri ayı veya altmış gün peş peşe oruç tutmaktır.
Ayrıca bozulan orucun da kaza edilme lazımdır.
Kefaret sadece Ramazanda tutulan orucun bile bile bozulmasından dolayı lazım gelir.
Diğer Oruçların bozulması halinde sadece kaza yani gününe gün oruç tutmak gerekir

The post KAZA VE KEFARET NEYE DENİR appeared first on İsme Özel Şiir.

Kulağınızı da şer’an dinlenmesi yasak olan şeylerden korunmamız gerekmektedir. Konuşması yasak olan her şeyin dinlenmesi de yasaktır.
Bunun için Allah Teala Hazretleri bu gibi sözleri dinleyen ile haramı yiyenleri bir seviyede tutarak şöyle buyuruyor :

“Onlar yalanı dinleyenler, haram yiyenlerdir.”

Hadisi şerifte de gıybet edenin ve dinleyenin günahta olduğu buyrulur. “Nice oruç tutanlar var ki tuttukları oruçtan, açlık ve susuzluktan başka karları yoktur.”

The post KULAĞIN ORUCU appeared first on İsme Özel Şiir.

Bile bile

1.Yemek-İçmek
2.Cinsel ilişkide bulunmak
3.Sigara içmek
4.Enfiye çekmek
5.Sevdiği bir kimsenin tükürüğünü yutmak ve lezzet almak.

The post ORUCU BOZUP HEM KAZA HEM KEFARETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v) yolculuğa çıkarken şu eşyaları yanına alırdı:

Ayna,
Tarak,
Misvak,
Sürmedan,
Makas,
Saç Yağı,
Koku Şişesi,
Çubuk.

The post YOLCULUK ÖNCESİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Oruç bir kalkandır. Sizden biriniz oruçlu olduğu vakit sakın cahillik edipte kem söz söylemesin. Şayet birisi kendisine dikleşirse ben oruçluyum desin.
Gıybet edenlerin oruçlarının ne hale geldiğini Resulü Ekrem Efendimizden dinleyelim: “Oruç tutan iki kadın akşama doğru Resulüllah’a gelerek şöyle dediler.

Ey Allah’ın Resulü, açlık ve susuzluktan helak olacağız. Müsade ederseniz orucumuzu açacağız, dediler.

Bunun üzerine Resulüllah her ikisinin eline birer bardak vererek kusmalarını söyledi. Kustular her iki bardakta kan ile dolmuştu.

Bu durumu seyredenler ve o iki kadın hayretler içerisinde kaldılar.

Resülüllah buyurdular ki: Siz oruç tuttunuz ama diğer taraftan gıybet ettiniz.

Gıybet ise müslüman kardeşinin etini yemek gibidir.

İşte bu bardağın içindeki kan ve etler gıybetini ettiğiniz kardeşinizin kan ve etleridir.”

The post DİLİN ORUCU appeared first on İsme Özel Şiir.

“Cennette REYYAN denilen bir kapı vardır ki, bu kapıdan ancak kıyamet günü oruç tutanlar girebilecektir ve o gün: Oruç tutanlar nerede diye nida edilecektir ve oruç tutanlar kalkacaklar ve REYYAN denilen kapıdan gireceklerdir. Başkaları ise giremeyecek ve kapılar kapanacaktır. “

The post ORUÇLUYA CENNETTE VERİLEN MÜKAFAT appeared first on İsme Özel Şiir.

Cenab-ı Hak, Kur’an-ı Kerim’inde Zümer suresinin 10.ayetinde “Sabır edenlere verilecek ecirlerin hesapsız olduğunu” buyurur. Sevgili Peygamberimizde:
“Oruç sabrın yarısıdır” Tirmizi
“Sabır imanın yarısıdır” buyurmuştur.
Bir Hadisi Kudside de: Her hasene (iyilik) 10 mislinden 100 misline kadardır. Yalnız oruç bana mahsustur. Onun mükafatını da ancak ben veririm. Buyururlar. Buhari
“Nefsim yedi kudretinde olan Allah’a yemin ederim ki oruçlunun ağız kokusu Allah katında misk kokusundan daha hoştur. Aziz ve Celil olan Allah buyurur ki: Kulum yemesini, içmesini şehvetini ancak benim için terk etmiştir. O halde oruç benim içindir. Mükafatını da ancak ben veririm. “Buhari

The post ORUCUN FAZİLETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Ramazan ayında niyet ederek oruca başlayan kimse, özürsüz olarak bile bile yiyip içse veya cinsi ilişkide bulunsa orucu bozulur. Bozulan bu orucun gününe gün kaza edilmesi, ayrıca özürsüz olarak bozulduğu için de kefaret gerekir.

Keffaret ara verilmeden tutulacağı için Ramazan ayına ve oruç tutulması haram olan günlere rastlamaması gerekir.
Keffaret orucuna kameri aylardan birinin ilk gününde başlanırsa iki ay peş peşe oruç tutulur. Ayın ilk günü değil de diğer günlerde başlanırsa hiç ara vermeden altmış gün oruç tutarak keffaret tamamlanır.

Başlanan bir orucu bilerek bozmanın dünyadaki cezası keffarettir. Yani 60 gün birbiri ardına oruç tutmaktır.

Herhangi bir sebeple keffaret orucuna ara verilir veya eksik tutulursa, yeniden başlayıp 60 günü kesintisiz tamamlamak lazımdır.
Kadınlar keffaret orucu tutulurken araya giren adet günleri tutmazlar.

Adet halleri bitince ara vermeden temiz günlerinde oruca devam ederek 60 günü tamamlarlar.

The post KEFARET ORUCU NASIL TUTULUR appeared first on İsme Özel Şiir.

1. Yenmesi mutat olmayan ve ilaç olarak da kullanılmayan şeyleri yutmak (Toprak, kağıt, pamuk.. v.b. şeyler.)
2. Demir, gümüş, altın gibi madeni birşeyi yutmak.
3. Şırınga yaptırmak
4. Buruna ilaç çekmek.
5. Kulağın içine yağ damlatmak.
6. Abdest esnasında ağzına ve burnuna su alırken kendi elinde olmayarak boğazına su kaçmak.
7. Zorlama sonucu orucu bozmak.
8. Uyurken başkası tarafından boğazına su dökülmek.
9. Ağız dolusu kusmak (kendi isteği ile)
10. Akşam vakti girmediği halde akşam olduğunu zannederek iftar etmek.
11. İmsak vakti geçtiği halde imsaka daha vardır zannederek yemek.

The post ORUCU BOZUP YALNIZ KAZAYI GEREKTİREN ŞEYLER appeared first on İsme Özel Şiir.

1.Oruçlu olduğunu unutarak yemek yemek.
2.Kulağına su kaçmak.
3.Göze ilaç damlatmak.
4. Gece yıkanması gerekirken sabah yıkanmak.
5.Kendi isteği olmayarak kusmak.
6.İhtilam olmak.
7.Kan aldırmak.
8.Ağızındaki tükürüğü yutmak.
9.Sürme çekmek.
10. Boğazına toz ve sinek kaçmak.

The post ORUCU BOZMAYAN ŞEYLER appeared first on İsme Özel Şiir.

1.Bir şeyi yutmadan dil ucu ile tadına bakmak(Kocası titiz olan bir kadın yemek yaparken tadına bakabilir.)
2.Tükürüğünü ağzında biriktirip yutmak.
3. Kendini zayıf düşürecek derecede kan aldırmak.

ORUCLUYA MEKRUH OLMAYAN ŞEYLER

1.Koku sürmek
2.Sürme çekmek.
3.Bıyıkları yağlamak.
4. Kan aldırmak.
5.Dişleri misvak veya fırça ile temizlemek (Diş macunu kullanmadan)
6.Ağzına su alıp gargara yapmak.
7. Burna su çekip sümkürmek.
8. Serinlemek veya rahatlamak için duş almak.

The post Orucu Ne Bozar Ne Bozmaz appeared first on İsme Özel Şiir.

“Niyet ettim Allah rızası için teravih namazını kılmaya” diyerek niyet edilir ve aynen sabah namazının iki rek’at sünneti gibi kılınır.
Yirmi rek’at tamamlanıncaya kadar ikişer rek’at kılınmaya devam edilir, teravih bitince de Vitir namazı kılınır.
İstenirse 4 rek’atta bir selam vererek kılınabilir.

The post TERAVİHİN TEK BAŞINA KILINIŞI appeared first on İsme Özel Şiir.

Yatsı namazının farzı ve son sünneti kılındıktan sonra teravih namazına başlanır.
Namazı kıldıracak imam: “Niyet ettim Allah rızası için teravih namazını kılmaya, bana uyanlara imam oldum” diye niyet ederek iftidah tekbirini alıp ellerini bağlar.

İmamın arkasında kılan cemaat de: Niyet ettim Allah rızası için teravih namazını kılmaya, uydum imama” diyerek niyet eder ve imamın tekbirinden sonra “Allahu Ekber” diyerek tekbirini alır ve ellerini bağlar.

Bundan sonra imam ve cemaat gizlice “Sübbanekeyi” okur. Sübbaneke’nin okunması bitince (Cemaat ayakta başka bir şey okumaz, sadece imam fatihayı bitirince gizlice “Amin” der.)

İmam gizlice Euzü-Besmele, açıktan fatiha ve bir sure okur. Camaatle birlikte rüku ve secdeleri yaptıktan sonra ikinci rek’ata kalkılır.
Burada yine imam gizlice besmele, açıktan fatiha ve bir sure okuyup cemaatle birlikte rüku ve secdeleri yaparak oturulur.

Bu oturuşta imam ve cemaat Ettehiyyatü, Allahüme salli, Allahüme barik ile Rebbena atina duasını okuyarak selam verilir. Böylece iki rek’at kılınmış olur.

İsterse dört rek’atta bir selam vererek kılınabilir. O zaman 3.rek’atta kalkındığında hem imam, hemde cemaat gizlice Sübbaneke’yi okur. Sonra imam gizlice Euzü-Besmele, açıktan fatiha ve bir sure okur.

Sonra rüku ve secdelerini yaparak dördüncü rekata kalkarlar.

İmam gizlice besmeleyi, açıktan fatiha ve bir sure okuyarak yine rüku ve secdeler yapılır oturulur.

Bu oturuşta imam ve cemaat Ettehiyyatü, Allahüme salli, Allahüme barik ile Rebbena atina duasını okuduktan sonra selam verilir. Böylece teravih namazının ilk dört rek’atı kılınmış olur.

The post TERAVİH NAMAZININ KILINIŞI appeared first on İsme Özel Şiir.

-Teravih namazı, ramazan gecelerinde yatsının farzını ve sünnetini kıldıktan sonra vitir namazından evvel kılınan bir namazdır. Orucun değil Ramazanın sünnetidir. Hastalık, yolculuk gibi mazeretleri sebebiyle oruç tutamayanların da teravih namazı kılmaları erkek ve kadınlar için SÜNNET-İ MÜEKKEDE’dir.

Peygamberimiz şöyle buyuruyor :

(Allahu Teala size Ramazan orucunu farz kıldı, Ben de size teravih namazını sünnet kıldım.)
-Teravih namazı cemaatle kılındığı gibi yalnız başına da kılınabilir. Tabiki cemaatle kılınması daha faziletlidir.
–Teravih namazı 20 rek’attır. Her iki rek’atın sonunda selam verilerek kılındığı gibi dört rek’atla da selam verilerek kılınır.

The post TERAVİH NAMAZI appeared first on İsme Özel Şiir.

İki dini bayramımız vardır. Biri Ramazan Bayramı, diğeri de Kurban Bayramıdır. Her iki bayramda da Bayram namazı kılınır. Bu namazlar ikişer rekattır. Cemaatle kılınır. Ezan ve kamet okunmaz.

Namazı kıldıracak imam: “Niyet ettim Allah rızası için Bayram Namazını kılmaya, bana uyanlara imam oldum” diye niyet ederek iftidah tekbirini alıp ellerini bağlar.

İmamın arkasında kılan cemaatte “Niyet ettim Allah rızası için Bayram Namazını kılmaya, uydum imama” diyerek tekbir alır ve ellerini bağlar.
Bundan sonra imam ve cemaat gizlice

“Sübbaneke’yi okur. Sonra imam yüksek sesle cemaat de yavaşca” ALLAHÜEKBER” diye üç defa tekbir alırlar. Her tekbirde eller yukarıya kaldırılıp sonra yanlara salınır ve her tekbir arasında

“sübhanallah” diyecek kadar durulur. Üçüncü tekbirden sonra eller bağlanarak, imam içinden “Euzü-Besmele” çeker fatiha ve bir sure okunur yüksek sesle “ALLAHÜEKBER” diyerek namazlarda olduğu gibi rükua ve secdeye gider,

cemaatde aynı şekilde kendisini takip eder. Tekbir alıp ikinci rek’ata kalkınca imam içinden besmele çektikten sonra yine yüksek sesle fatiha ve zammı sure okur, tekrar üç defa tekbir alınır.

Her tekbirde eller yukarıya kaldırıp salınır ve her
tekbir arasında “SÜBHANALLAH”

diyecek kadar beklenir. Dördüncü tekbirde ise eller kaldırılmaz, sadece

“ALLAHÜEKBER” diyerek rüku ve secdeler yapıldıktan sonra “Ettehiyyatü,
Allahüme Salli-Allahüme Barik, Rebbena atina” duaları gizlice okunarak iki tarafa selam verilir. Sonra imam Hutbe okumak üzere Mindere çıkar.

The post BAYRAM NAMAZLARININ KILINIŞI appeared first on İsme Özel Şiir.

“Allahümme leke sumtu ve bike âmentü ve aleyke tevekkeltü ve alâ rızkıke eftartü ve savme’l-Ğadi min şehri Ramazane neveytü, feğfirlî mâ kaddemtü ve mâ ahhartü.
Ya vesial mağrifeti iğfirli veli valideyye ve lil’mü’mine yevme-yekemül hisab.

MEALİ

(Ya ilahi, senin rızan için oruç tuttum, sana iman ettim, sana tevekkelde bulundum, senin rızkınla orucumu açtım, Ramazan-ı şerif ayının yakın ki günü orucuna niyet ettim. Artık benim geçmiş ve gelecek günahlarımı yargıla.
Ey affı bol Allah‘ım beni, anam ile babamı ve bütün mü’minleri hesap gününde mağrifet buyur.)

The post İFTAR DUASI appeared first on İsme Özel Şiir.

“Oruçlunun iki sevinci vardır biri iftar anındaki sevinci, İkincisi ise Allah’a mülaki (Kavuşması) sırasındaki sevincidir.”

ORUÇLUNUN UYKUSU

“Oruçlunun Uykusu ibadettir.”

GENÇLERİN ORUCU

Bir hadisi kutside şöyle buyuruluyor: “Allahu Teala abid olan gençle, meleklere iftihar eder ve şöyle buyurur:
-Ey benim için şehvetini terk edip gençliği feda eden genç,sen benim katımda bazı meleklerim gibisin.”

The post ORUÇLUNUN İKİ SEVİNCİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Orucun dereceleri üçtür.

1.DERECE ORUÇ:

Avamın orucu yalnız yemekten, içmekten, şehvetten sakınmaktır.

2.DERECE ORUÇ:

Salihlerin orucu

1.derece oruçla beraber, KULAĞINI-DİLİNİ-AYAĞINI-ELLERİNİ-GÖZLERİNİ ve DİĞER AZALARINI günahtan korumaktır.

3.DERECE ORUÇ:

1. ve 2 derece oruçla beraber, kalbini hasis emellerden, dünya düşüncelerinden sıyırmak ve Allah’tan başka her şeyden çekerek bütün mevcudiyetiyle Allahü Tealaya bağlanmaktır. Bu oruç sıddıkların ve Mukarreplerin orucudur.

The post ORUCUN DERECELERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Her ibadetin kendine göre birtakım maddi ve manevi faydaları vardır. Hiçbir ibadet haşa boşuna emredilmemiştir. Namaz yatıp kalkmaktan, oruç akşama kadar aç durmaktan, zekat malımızın belli miktarını sadece gösteriş için dağıtmaktan ibaret değildir. Bu ibadetlerin hepsinin ayrı ayrı hikmetleri ve faydaları vardır. Biz orucu Allah rızası için tutmakla beraber bize sağladığı faydaları şöyle sıralayabiliriz.

1.

ORUÇ AHLAKIMIZI GÜZELLEŞTİRİR
Sevgili Peygamberimiz şöyle buyuruyor:
“Her kim yalan söylemeyi ve yalanla iş görmeyi bırakmazsa Allah’ın onun yemesini, içmesini bırakmasına ihtiyacı yoktur.”

2.

ORUÇ KÖTÜLÜKLERDEN KORUR
Sevgili Peygamberimiz şöyle buyuruyor: ” Oruç bir kalkandır”

3.

ORUÇ RAHMET DUYGULARINI GELİŞTİRİR:

Hz. Aişe Validemiz şöyle buyuruyor :”Allah’ın Resulü 3 gün peş peşe karnını doyurmamıştır. İsteseydi doyururdu lakin yoksulları doyurup kendisi aç kalmayı tercih ederdi.

4.

ORUÇ İNSANI SAĞLIKLI YAPAR:
Sevgili Peygamberimiz Şöyle Buyuruyor : “Oruç tutarsanız sıhhat bulursunuz.”

5.

ORUÇ NİMETLERİN KIYMETİNİ ÖĞRETİR
Cenab-ı Hak şöyle buyuruyor: “And olsun, şükrederseniz elbette (nimetimi) artırırım”

6.

ORUÇ SABIRLI OLMAYI ÖĞRETİR
Sevgili Peygamberimiz şöyle buyuruyor: “Oruç sabrın yarısıdır, Sabır, imanın yarısıdır.”

The post ORUCUN FAYDALARI appeared first on İsme Özel Şiir.

-Kalbini meşgul edecek,
-Kendisini Allah’ı hatırlamaktan alıkoyacak,
-Şer’an bakılması haram ve mekruh olan her şeyden gözünü çekip korumaktır.
Peygamber Efendimiz :
Şehvet nazarı ile bakmak, şeytanın zehirli oklarından bir oktur.
-Kim Allah korkusu ile onu terk eder, yani şehvet gözü ile bakmazsa Allahu Teala ona öyle bir iman nasip eder ki; zevkini kalbinde duyar.
Buyurmuştur.
Başka bir hadisi şerifte ise:
Beş şey orucu bozar.

1.Yalan konuşmak
2.Gıybet etmek
3.Koğuculuk yapmak
4.Yalan yere yemin etmek
5.Bir kadına şehvetle bakmak.

The post GÖZÜN ORUCU appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v) Hazreti Ali ile birlikte kahvaltı yapıyordu.
Hazreti Resulüllah yediği zeytinlerin çekirdeklerini farkettirmeden Hazreti Ali’nin önüne yığdı.
Sonra da Hazreti Ali’ye önündeki zeytin çekirdeklerini göstererek:
Ali! Ne kadar da çok zeytin yemişsin! dedi.
Hazreti Ali gayet ciddi, şu şekilde karşılık verdi:
Evet! Anlaşılan siz de çekirdekleriyle beraber yemişsiniz!
Baksanıza önünüzde hiç çekirdek yok.

The post ZEYTİN ÇEKİRDEKLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Ebu Ubeyd, peygamberimiz için bir tencere et yemeği pişirdi.
Etin kol kısmı Resulullah’ın hoşuna giderdi.
Bunu bilen Ebu Ubeyd kol kısmını ona ikram etti.
Efendimiz onu yedikten sonra:
– Bana bir kol daha ver, dedi. O da bitince:
-Bana bir kol daha ver, dedi. Oda;
– Ya Resulullah! Bir koyunun kaç kolu vardır? dedi.
Efendimiz şu cevabı verdi.
Canım elinde olan Allah’a yemin olsun!
Istediğimi yerine getirseydin,
her istediğimde kol eti verebilirdin.

The post HER İSTEDİĞİMDE appeared first on İsme Özel Şiir.

İbn Ömer anlattı.
Resulüllah’ın yemini şöyleydi:
Kalpleri değiştiren hakkı için, hayır!
Ebu Hureyre ise şöyle yemin ettiğini söyledi:
Allah’tan mağrifet dilerim ki Hayır!

The post YEMİNİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Efendimiz, sağ tarafında bir çocuk,
solunda ise yaşlı insanlar olduğu halde oturuyordu.
Bu sırada kendisine içecek bir şey getirildi.
O da ondan içti.
Sağdan başlamak adeti
olan Resulüllah çocuğa:
“Bu içeceği yaşlı insanlara vermem için,
izin verir misin?” diye sordu.
Efendiler Efendisi’nin sunduğu içeceğin manevi kıymetinin farkında olan Çocuk:
Vallahi, senden gelen nasibimi
kimseye veremem, dedi.
Bu güzel söz üzerine
Peygamberimiz
suyu, çocuğa ikram etti.

The post ÇOCUĞA İKRAM appeared first on İsme Özel Şiir.

Ebu Kursafe, saadet çağında yaşayan bir çocuktu.
Annesi ve teyzesi ile birlikte
Resulüllahı aleyhisselatü vesselamı ziyarete gittiler.
Bir süre oturduktan sonra izin istediler.
Eve doğru yola koyuldular.
Peygamberimiz ile görüşmenin sevinci içindeydiler.
Bu sırada annesi, teyzesine şunları söylüyordu:
Ben O’nun kadar güzel,
O’nun gibi temiz,
O’nun kadar tatlı sohbet eden birisini görmedim…
Konuşurken mübarek ağzından
sanki nur çıkıyordu…

The post O’NUN GİBİ appeared first on İsme Özel Şiir.

O’nun sevdalılarından El-Bera dedi ki:
Ben, Resulüllah’tan daha güzel hiçbir şey görmedim.
O ay gibi parladı.
Cabir Efendimiz’in güzelliğini:
Peygamber Efendimiz’i
kırmızı bir elbise giymiş
olarak gördüm.
Bir ona bir de gökteki aya baktım.
O, benim gözlerimde aydan
daha güzeldi, sözleriyle anlattı.
Ümmü Ma’bed’in tarifi ise şöyleydi:
Uzaktan, insanların en tatlısı
ve en güzeli, yakından da
en açığı ve en güzeliydi.
Hanımı Hazreti Aişe,
“Resulüllah,
insanların en güzel yüzlüsü
ve rengi en parlak olanıydı.” dedi

The post GÜZELLER GÜZELİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Ünlü komutan Halid bin Velid(r.a) ordusuyla bir sefere çıkmıştı.
Uzun süren yolculuğun ardından bir aşiretin yakınında konakladılar.
Aşiret reisi, Halid bin Velid‘i ziyarete geldi.
O Kainatın Efendisi’ni yakından tanımak istiyordu:
-Efendim bize Hazreti Muhammed’i anlatır mısın?
-O’nun güzelliklerini anlatmaya gücüm yetmez!
-Bildiğin kadarıyla anlat.
-Gönderilen, Gönderen’in kıymetince olur.
(Gönderilen alemlerin Rabbi Allah Teala olunca,
gönderilen Elçisi’nin kıymetini var sen hesap et! )

The post O’NU ANLAT appeared first on İsme Özel Şiir.

Akil baliğ yani ergenlik cagına gelmiş olan müslüman her erkek ve kadına Ramazan ayında oruç tutmak farzdır.
Ergenlik çagına gelmeyen cocuklara oruç tutmak farz degildir.
Ancak bünyesine zarar vermeyecek şekilde cocuklarıda yavaş yavaş oruç tutmaya alıştırmak uygun olur.

RAMAZAN ORUCUNU BAŞKA ZAMANDA TUTMAYI MUBAH KILAN ÖZÜRLER

Hiçbir bir özrü olmadan Ramazan ayında oruç tutmamak günahtır.
Aynı zamanda cezası vardır. Ancak bir kimse şu özürlerden dolayı oruç tutmayabilir.
Veya başlamış oldugu halde orucu bozabilir. Tabiki sonra tutmadıgı oruçları kaza edecektir

1) HASTALIK:

Oruc farz olması içinb sıhhat şarttır. Hasta olanlarada oruc tutmak farzdır.
Fakat mutlaka Ramazan ayında tutmaları şart degildir.
Onlar için ruhsat vardır. İyileşince tutamadıgı orucları kaza ederler.

2)GEBE VE EMZİKLİ OLMAK:

Gebe veya emzikli olan bir kadın,
oruc tutugu halde kendisie veya cocuguna bir zarar geleceginden korkarsa orucu tutmayabilir.
Gebelik ve Emziklilik hali sona erince tutamadıgı gunleri kaza eder.

3) HAYIZ VE NİFASLI (LOHUSA)OLMAK:

Hayız ve lohusabu hali ile namaz kılamazlar, oruç tutamazlar.
bu hallari sona erincetutamadıkları oruçları kaza ederler. Yanlız kılamadıkları namazları kaza etmezler.

4) YOLCULUK

Ramazan ayında 90 km. mesafe yolculuga çıkan kimse oruç tutmayabilir.
Yolculuk hali bitince tutamadıgı günleri kaza eder.
Oruc tutmasında bir güçlük yoksa yolcunun oruç tutması daha hayırlıdır.

5) YAŞLILIK VE DÜŞKÜNLÜK:

Yaşı ilerlemiş, vucudu gunden gune düşen ve oruça dayanamayan ve iyice
ihtiyarlanmış olan kimseler oruç tutmayabilir. Bunlar sonradan da
oruca kaza edemeyecekleri için tutamadıkları her gunun orucu yerine fidre veririler. Fidyenin tutarı aynen FİTRE kadardır.

The post ORUÇ KİMLERE FARZDIR appeared first on İsme Özel Şiir.

İslamın beş temel esaslarından biri de Ramazan ayında oruc tutmaktır.
Oruc,tan yerinin agırmasından yani dogu ufkunda
beyazlıgın beyazlıgın belirlenmesinden itibaren güneşin batışına kadar:

1) YEMEMEK
2) İÇMEMEK
3) CİNSİ YAKINLIKTA BULUNMAMAK ve diger ORUCU BOZAN hallerden uzak durmak tır.

ORUCUN FARZI

Orucun farzı üçtür.

1) NİYYET
2) NİYETTİN EVVEL VE SON VAKTİNİ BİLMEK
3) SABAHTAN AKŞAMA KADAR orucu bozan şeylerden sakınmaktır.

Ramazan orucuna akşamdan itibaren küşluk vaktine kadar niyet edilebilir.
-Kalben de niyet edilebilir.
-Sahura kalmakta niyyet sayılır.
-Dil ile niyet etmek sünnettir.

ORUCA NASIL NİYET EDİLİR

Oruc tutacak olan kimse hem içinden hem de dil ile”Niyet ettim ramazanı Şerifin yarınki orucuna”diye söylemedir.

The post ORUÇ appeared first on İsme Özel Şiir.

1) Ramazan birinçi gecesi Allah Mü,minlerine rahmet eder.
2)İftar zamanı nda oruçlunun ağız kokusu, Allah’a her kokudan guzeldir.
3) Melekler Ramazanın her gece ve gundüzünde oruç tuttanların afolmları için dua ederler.
4)Allah oruc tutanlara ahirette vermek için Ramazan’ı Şerifte yer tayin eder ve: Ey cennet! yakında dünya minnet ve sıkıntılarından kurtarıp ikram ve      rahmetine kavüşturacagım kullarım içib süslen ve hazır ol,buyurur.
5)Ramazan -Şerifin son günü gelince Ramazan-ı Şerifte oruç tutan bütun kullarını affeder.Bilmezmisinizkiiş yapanlara iş bitirdiklerinde üçret verilir    Riyaz-ün Salihin . İşte bu müjdeleri ve faziletleri içerisinde içerisinde bulunduran safa ayı, Zikredenler ayı, sabredenler ayı, sadıklar ayı olan Ramazanı
idrak etmenin mutlulugu içerisndeyiz

The post RAMAZAN AYININ FAZİLETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

İtalyanlara karşı savaşan Ömer Muhtarın hanımı çadırına her gelişinde çadırın perdesini kendisı kaldırır şöyle dermiş:
” Ey Ömer zalimlere kaldırdığın başın hep dik olsun, O izzetli başını çadırdan içeri girmek için bile olsa sakın eğme. ”
Selam olsun böyle hanımlara,
Selam olsun Allahtan sakınan kadınlara..
Selam olsun iman ve izzet abidesi olanlara..
Selam Olsun Fatımayı Haticeyi Meryemi Asiyeyi Aişeyi Zeynebi örnek alabilenlere…
Selam olsun akşam sabah mushafı elinden düşürmeyenlere ..
Selam olsun besmelesiz selâmsız hareket etmeyenlere..
Selam olsun modayı piyasayı yüreğiyle reddedenlere.
Selam olsun örtüsünü şerefle taşiyanlara..
Selam olsun kendini sakınan hanımlara..
Selam olsun Eşinden helal lokma talep eden abdestli bacılara..
Selam olsun yavrusuna Allahı anlatan annelere..
Selam olsun her zorluga ragmen Eşine ve evine saygı duyan bacılara..
Selam olsun Ahireti öne alıp dünyayı geriye itebilenlere..
Selam olsun kocasının başına ne gelirse gelsin Hak davasını sürdürenlere..
Selam olsun sokağa maddeye piyasaya kapitalizme meze olmayan tüm izzetli bacılara…
Esselamu Aleyküm edep ve haya abidesi analar..
Allaha emanet olun bizide Allaha emanet edin
Selam ve dua ile…

The post SELAM OLSUN appeared first on İsme Özel Şiir.

Dâbbe kelimesi ‘canlı, hareket eden varlık’ anlamında kullanılmaktadır ve kıyamet alametlerinden biri de ‘dâbbetü’l – arz’ın çıkışıdır. Biz ilk olarak dabbe kelimesinin ne anlamlara geldiğine bakalım. Kelime anlamından hareketli tren, otomobil gibi şeylere de dâbbe denebilir. Mesela, bin yıl önce yaşamış birisini hayalen günümüze getirsek, yüz vagonlu treni görse işte bu dâbbetü’l-arz diyebilir. Ama bu kelime daha çok hayvanlar için kullanılır.

The post İşte Dabbet-ül Arz Denilen Bu Dev Yaratık Hz.Musa’nın appeared first on İsme Özel Şiir.

GUSÜL FARZLARI VE SÜNNETLERİ

The post GUSÜL FARZLARI VE SÜNNETLERİ appeared first on İsme Özel Şiir.

İyilikle kötülük bir olmaz. Kötülüğü en güzel bir şekilde sav. Bir de bakarsın ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse sanki sıcak bir dost oluvermiştir. Fussilet,41/34

The post Bir Ayet Bir Hadis appeared first on İsme Özel Şiir.

Babam Şeyh Hazretlerinden duydum,o şöyle buyuruyordu: İnsanların dinlerinden uzaklaşmalarının, taat ve ibadetleri terk edip günahlara yönelmelerinin sebebi dünya sevgisidir. Bunu içindir ki Peygamber Efendimiz (sav) dünya sevgisi bütün günahların kaynağı, başı ve sebebidir,diye buyurmuşlardır. İnsanda dünya sevgisi olduğu zaman Allah’ı unutur, ahireti unutur, gururlanır ve ahiret için gerekli hazırlığı yapmayı ihmal eder. Önemli olan insanın dünyaya teslim olmamasıdır. Dünyanın hakimiyeti altına girmemesidir. Bir insanın çalışmasında,işiyle,göreviyle,vazifesiyle uğraşmasında herhangi bir sakınca yoktur. Yeter ki kalbinde dünya sevgisini olmasın,kalbine Allah sevgisini ve korkusunu yerleştirsin.

Hiç şüphesiz dünya sevgisi zamanla yerleşmiş olan bir hastalıktır. Ama bunun da bir çaresi, bir tedavisi vardır.O da ölümü düşünmek,ölümden sonraki olayları, ahiret hayatını ve kabir azabını düşünmektir.İnsan bunları tefekkür ettiği zaman dünya sevgisi belasından kurtulur. Bunun için Nakşibendi tarikatına mensup olanların, bu tarikatın adaplarını tatbik etmeleri gerekiyor. Bu adaplardan birisi de şudur: Bir insan tevbe edip, tarikata girdiği zaman hemen akabinde ölümü tefekkür etmesi gerekmektedir.Bu adaplar müslümanın İslam’a sarılmasına vesile oluyor. Dinine bağlanmasına vesile oluyor. Allah’ın muhabbetini kazanmasına vesile oluyor. İnsan Allah’ın muhabbetini kazandığı zaman kalbi ıslah olur. İnsanın kalbi ıslah olduğu zaman onun bütün organları, bütün azaları ıslah olur.

Biz dünya muhabbetinden bahsettiğimiz zaman,malı,mülkü serveti olan herkesin mağrur ve aldanmış olduğunu söylemiyoruz.İmanı zayıf olan öyle kimseler vardır ki çok basit bir mala sahip olmalarına rağmen, örneğin bir koyuna sahiptir, onun o tek koyunu kendisini meşgul etmekte,Allah’ın muhabbetinden alıkoymaktadır.O koyun sahibi,o koyunuyla meşgul olmakla dinin bazı vecibelerini terk edebilmektedir. Örneğin Cuma namazına gitmemektedir. Halbuki birçok insan var ki büyük servetlere sahip olmalarına rağmen,dünya sevgisi kalplerine yerleşmemiştir.Onlar Allah sevgisini mallarına, mülklerine ticaretlerine tercih etmişlerdir.

Babam Şeyh Hazretlerinden duydum şöyle buyuruyorlardı: Abdurrahman-ı Cami zahiri ilmini bitirip medreseden mezun olduktan sonra, kalbini ıslah etmek,kendini terbiye ve nefsini tezkiye etmek için bir mürşid aramaya koyuldu. Uzun bir müddet bu arayışıyla zamanını geçirdi.Molla Abdurrahman-ı Cami’ye Ubeydullah-ı Ahrar’dan büyük bir Nakşibendi mürşidi olarak bahsedilmişti.Molla Cami yanına bir miktar azık alıp, Ubeydullah-ı Ahrar’ı görmek için yola çıktı.Yolculuk esnasında geçtiği köylerdekilere; Bu köyler kimindir? diye soruyordu. Kendisine bunlar Ubeydullah-i Ahrar’ın köyleridir,diye cevap veriyorlardı.Biraz daha ilerleyince tarlalar,mezralar, bahçeler gördü.Bu tarlalar kimindir,diye sorunca yine kendisine, bunlar Ubeydullah-ı Ahrar’ındır,denildi.Mola Abdurrahman-ı Cami hayret etti.Bir mürşidin insanları zühde, takvaya davet edip de bu kadar mal, mülk ve servet sahibi olmasını aklı almadı.Bu nasıl olabilirdi! Bu kadar zengin olup,hem irşad makamında olduğunu iddia etmek hem de insanları zühde davet nasıl olabilirdi!. Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar’ın bin üç yüz tarlası ve bahçesi vardı. Bunun yanında çift sürmek için üç bin öküzü vardı.

Molla Abdurrahman-ı Cami, Şeyhin dergahına gelince, insanların arasında bir köşeye oturdu. Yemek vakti gelince, Şeyh Ubeydullah (k.s.) hizmetlisine, insanları yemeğe çağır ama şu yabancı kişiyi yemeğe çağırma,dedi.Hizmetçi insanları yemeğe çağırdı. Molla Abdurrahman-ı Cami’nin yanından geçtiği halde onu çağırmadı.Herkes yemeğe girdiği halde kendisi bir köşede öylece kaldı.Molla Abdurrahman-ı Cami’nin kalbinde daha büyük şüpheler doğmaya başladı. Bu kadar büyük servete sahip olan bir insanın mürşid olabilmesi mümkün müydü? Bütün insanlar yemeğe çağrılmasına rağmen,kendisi yabancı olduğu halde bile bile yemeğe çağrılmamıştı.

Bir müddet sonra hizmetçi, Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar’ın yanına geldi. Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar ona,git o yabancıyı da yemeğe çağır,dedi.Hizmetçi gelip Mevlana Abdurrahman-ı Cami’ye,gel Şeyh seni çağırıyor, seni odasında bekliyor,dedi. Şeyhin evi güzel bir evdi. Mevlana Abdurrahman hizmetçi ile birlikte Şeyhin evine geldi. Basamaklardan çıkıp Şeyhin odasının önüne geldiler.Hizmetçi kendisine içeri girmesini,Şeyhin onu beklediğin söyledi. Mevlana Abdurrahman-ı Cami’nin beraberinde bir heybesi vardı. İçinde eşyaları bulunuyordu. Mevlana Abdurrahman-ı Cami,Şeyhin huzuruna bu heybe ile girmeyi edebe uygun bulmadı.Dışarıda bıraksa küçük çocukların onu almasından korkuyordu.En sonunda karar verip,başka yapacak bir şey olmadığından heybesini kapının dışında bırakıp içeri girdi.

Hiç şüphesiz Allah’ın evliyalarının kerametleri vardır. Nakşibendiler kalplerin casuslarıdırlar. Allahu Teala (c.c.) bazı dostlarını,bazı evliyalarını bazı kullarının kalplerine muttali kılar. Bu şekildeki kerametler aklen ve şeran caiz olup, mümkün olan bir şeylerdendir. Mevlana Cami, Şeyhin odasına girip selam verdikten sonra, Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar(k.s.) selamını aldı ve hoş geldin Molla Cami, dedi.Molla Cami bu hitap karşısında hayretler içinde kaldı.Ben buranın yabancısıyım.Hiç kimse beni tanımıyor.Hiç kimse adımı sormadı. Bu insan nereden benim adımı bildi,diye şaşkınlık içinde kaldı.

Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar, Mevlana Cami’yi yanında oturtup onunla birlikte yemek yemeğe başladı.Yemek yerken sohbet de ediyordu.Sohbetinin konusu dünya sevgisi idi.Dünya sevgisi bütün kötülüklerin başı, bütün günahların sebebidir,diyordu.Mevlana Cami ise kendi içinden bu insan nasıl olur da dünya sevgisinden bahsedebilir, dünya sevgisini eleştirebilir diye geçiriyordu.Bu kadar malı,mülkü, serveti var ve halen de dünya sevgisinden bahsediyor, dünya sevgisini eleştiriyor,diyordu.

Mevlana Cami, Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar ile yemek yerken bir yandan da dışarıda bıraktığı heybesini düşünüyordu.Acaba birileri benim heybemi alır mı,diye telaşlanıyordu. Ama aynı zamanda Şeyh Ubeydullah Ahrar’ın dünya sevgisinden bahsetmesini de içten içe eleştiriyordu.Tam o sırada Cenab-ı Allah Şeyh Ubeydullah-ı Ahrar’ı Molla Cami’nin kalbine muttali kıldı.Ey Molla Abdurrahman-ı Cami o yolda gördüğün bütün köyler, bütün mezralar, bütün bağlar, bostanlar ve bahçelerin hepsi benimdir.Ama inan ki benim o bütün malım, mülküm, servetim kalbimi senin heybenle meşgul olduğun kadar meşgul etmiyor,dedi. Mevlana Cami hemen Şeyh Ubeydullah’ın ellerine kapanıp tövbe etti,ona beyat etti.

İşte değerli kardeşlerim,tarikatın faydası budur.İnsan tarikatın adaplarını tatbik ettiği zaman, dünya muhabbetinden kurtulur,ondan sıyrılır ve Allah’ın muhabbeti kalbine yerleşir.Allah-u Teala cümlemize sahih, selim bir akıl nasip etsin de yolumuzun büyükleri olan maneviyat rehberlerinin adaplarını tatbik edelim ve bu adaplardan istifade edelim.

(Şah-ı İrfan Seyh Muhammed Muta El-Haznevi (K.s)

The post Dünya Sevgisi Her Kötülüğün Sebebidir appeared first on İsme Özel Şiir.

Peygamber Efendimiz bir gün, Hz. Ali’ye sordu:
– “Ya Ali, Allah’ı sever misin?”
– “Hiç Şüphesiz!”
– “Beni sever misin?”
– “Elbette.”
– “Peki hanımın Fatımayı?”
– “Evet.”
– Pekâlâ, ya Hasan’la Hüseyin’i?”
– Severim ya Resulullah!”
Sorduğu sorulara aldığı cevaplardan sonra, Peygamberimiz, Hz. Ali’ye bu seferde şunu sordu:
– “Peki, bu kadar sevgiyi bir tek kalbe nasıl sığdırıyorsun?”
Hz.Ali, Allah’ın Peygamberi’nin bu sorusuna hemen cevap vermedi. Evine gidip, hanımı Fatıma validemize kendisine sorulan soruyu aktardı ve ondan bir cevap istedi. Hz.Fatıma ona şöyle bir cevap verdi:
– “Bunun cevabı, bilinmeyecek şey değildir. Allah’ı sevmen imanından ve aklındandır. Peygamberi sevmen, gönlündendir. Beni sevmen nefsindendir. Hasan ve Hüseyin’i sevmen ise babalığının gereğidir.”
Hz.Ali, Fatıma Validemiz’den aldığı bu cevabı doğruca Peygamber Aleyhisselam’a aktardı.
Sorusuna verilen cevaptan memnun olan Resulullah, cevabın kimden geldiğini anlamıştı. Kızı Fatıma Validemiz’i kastederek şöyle buyurdu:
– “Bu meyve, peygamberlik ağacından alınmışa benziyor.”

The post OKUYUNCA HAYRAN KALACAKSINIZ appeared first on İsme Özel Şiir.

1. Beyine hoşlanacağı isim ve sıfatlarla hitap et!
2. Onun sevdiği yemekleri güzel yap ki, evini özlesin.
3. Beyin evden çıkarken onu uğurla; akşam döndüğünde güler yüzle karşıla!
4. En çok güzel görünmen gereken kişinin beyin olduğunu bil!
5. İffetini ve hayanı muhafaza et. En güzel elbisenin takva elbisesi olduğunu unutma; her işimizi murakabe eden Allah’ı düşün!
6. Sevgini beyinle ve çocuklarınla paylaş. Evinin direği ol! Beyin evde olmadığı zaman gözü arkada kalmasın.
7. Beyine her fırsatta teşekkür etmeyi unutma! Gücü yetmeyeceği külfetin altına sokma, başkalarına da şikayet etme!
8. Beyini işlerini makam ve mevkisini bil! Sevincini ve üzüntüsünü paylaş!
9. Beyinin izni olmadan ve onun müsaade etmeyeceği yerlere gitme!
10. Tutumlu ol! Müsrif olma. Zor zamanlarda da isyan etme!
11. Temiz ve tertipli ol. Beyinin elbiseleri de temiz ve ütülü olsun.
12. Beyinin akrabalarına ve onun sevdiklerine yedirip içirmekten kaçınma. Onlara güzel davran!
13. Kaynananı tecrübeli bir anne olarak sev ve say ki, beyin üzülmesin.
14. Annenin evine gereksiz ve aşırı gitme ki, evdeki işlerin aksamasın.
15. Çocuklarını hayırlı bir evlat olarak yetiştirmeye gayret et ki, millet de sizi hayırla yad etsin.
Cenab-i Hak’tan iki cihan saadeti dilerim.
SEVGİLİ DAMAT BEY
1. Evinden çıkarken hanımına Allah’a ısmarladık diyerek çık. Onun gönlünü hoş tut!
2. Pencerelerden yolunu gözletme, vakitlice evine gel!
3. Dışarıda yediğinden içtiğinden evine de getir!
4. Hanımının kusurlarını başkalarına anlatma, güzelliklerini an!
5. Evini harçlıksız bırakma, onları kimseye muhtaç etme!
6. İş hayatının sıkıntılarını eve yansıtma! Evde sevinç olsun.
7. Düğüne yada gezmeye gittiğinde mümkünse hanımını da götür!
8. Evine geldiğinde selamla ve güler yüzle gir ki, ev halkı senin geldiğine sevinsin.
9. Evini Kuran’sız, kitapsız ve namazsız bırakma! Sabah namazına kalktığında ev halkını da kaldır ki, rahmet ve bereket gün boyu sizinle olsun.
10. Gayretli ol, kıskanç ol! Ancak tecessüs etme, su-i zan ile hareket etme! Ayıp ve kusur araştırmakla meşgul olma!
11. İnsaflı ol; hanımının gücünün yetmeyeceği işleri ondan bekleme. Gerekirse ona yardim et.
12. Kararlarında hanımınla da istişare etmeyi unutma!
13. Beklenmedik anlarda sürpriz hediyelerle gönül almasını bil!
14. Dünya evine girmek, dünyaya dalmak olmamalı; Ahiretini unutma! Din, vatan ve insanlık için çalışmayı terk etme!
15. Şunu bil ki, az olan helal kazanç, çok olan haram kazançtan hayırlıdır. Haram lokma yeme, hanımına ve çocuklarına da yedirme!
Cenab-i Hak’tan iki cihan saadeti dilerim.
DEĞERLİ HANIMANNE (Gelin hanımın annesi)
1. Kızını savunma, o şikayete geldiği zaman ona yüz verme! Damadının iyiliklerini başkalarına da anlat!
2. Kızının evine çok sık gitme ki, saygınlığın artsın. Ancak torunların olduğunda yardımını da esirgeme!
3. Kızında ve torunlarında damadının anne ve babasının hakları olduğunu unutma!
4. Hısımlarını akraba bil. Onların hatırını üstün tut!
5. Damadını oğlun bil. Onu da zaman zaman ara, gönlünü hoş tut!
Yavrularınızın güzel günlerini görmeniz dileğiyle.
DEĞERLİ HANIMANNE (Damat beyin annesi)
1. Gelinini kızın gibi bil. El kızı gelip oğlumu elimden aldı deme!
2. Gelinine annelik yap, kusur bulmak için çalışma. Çok da nasihat etme. Kendini sevdir, gerisi gelir.
3. Başkalarının gelinin hakkındaki dedikodularına hemen inanma!
4. Yapabileceğin basit işleri kendin yap, gelininden bekleme! Kendi zamanınla kıyaslama!
5. Gelininden gizli oğlunla konuşma ki, gelinin senden endişe etmesin. Sana güvensin.
Yavrularınızın güzel günlerini görmeniz dileğiyle…
PAYLAŞALIM HERKES OKUSUN.

The post Evlilik Nasihatı Gelin İçin appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Hz. Safvan bin Muattal Kimdir ? appeared first on İsme Özel Şiir.

Anlamı şöyledir:

“Allah herşeyden yücedir, Allah herşeyden yücedir. Allah’tan başka ilâh yoktur. O Allah herşeyden yücedir, Allah herşeyden yücedir. Hamd Allah’a mahsustur”.

Hz. Peygamber (s.a.s.)’in, kurban bayramının Arefe günü sabah namazından başlayarak bayramın dördüncü günü ikindi namazına kadar, ikindi namazı da dahil olmak üzere farzlardan sonra teşrik tekbirleri getirdiğine dair rivayetler vardır (Beyhâkî, es-Sünenü’l-Kübrâ, Haydarâbâd, 1344, III, 315; Dârekutnî, Sünen, Beyrut, 1966, II, 49).

Buna göre Hanefîlerde tercih edilen görüşe göre arefe günü sabah namazından bayramın dördüncü günü ikindi namazına kadar 23 vakit, her farzın ardından teşrik tekbiri getirmek, kadın erkek her Müslümana vaciptir. Teşrik günlerinde kazaya kalan namaz kaza edilirken teşrik tekbirleri de kaza edilir. Teşrik günleri çıktıktan sonra kaza edilmeleri halinde ise tekbir getirilmez. Namaz kaza edilmedikçe tekbirler kaza edilmez (Serahsî, el-Mebsût, II, 43; İbnü’l-Hümâm, Fethu’l-Kadîr, II, 81). Şâfiî mezhebine göre ise teşrik tekbirleri sünnettir (Mâverdî, el-Hâvî, 1994, II, 501).

Kadınlar teşrik tekbirlerini gizli olarak getirirler.

The post Teşrik Tekbirleri Yarın Sabah Başlıyor appeared first on İsme Özel Şiir.

Güneş doğup kerahet vakti çıktıktan, yani güneş bir mızrak boyu yükseldikten sonra başlar zeval vaktine kadar devam eder. (Et-Tebyin – Zeylaî – Fetâvâ-yi Hindiye) Ama bu hususta, Kurban Bayramı namazını kerahet vakti çıkınca hemen kılmak, Fıtır Bayramı namazını ise biraz geciktirmek efdaldir. (El-Mulâsa – Bahrirâik – İbn Nüceym.)

Bayram namazının kazası olur mu?

İmam bayram namazını kıldırdıktan sonra vakit çıksın, çıkmasın Müslümanlardan bir kısmı namaza yetişememişse, artık onu ne yalnız başlarına, ne de cemaat halinde kaza edemezler. (Et-Tebyin – Zeylai)

Bayram namazı ikinci güne geciktirilebilir mi?

Fıtır (Ramazan) Bayramı Namazı bazı özürlerden dolayı birinci günde kılınamadığı takdirde ikinci günü kılınır. Meselâ, bayramın birinci günü hava kapalı olur da ancak zevalden sonra bayram olduğu tespit edilirse, bu bir özürdür ki namazın ikinci güne kalmasına sebep olur. Üçüncü güne geciktirilmesi caiz değildir. (Fetâvâ-yi Hindiyye – El-Bedayi’ – Kâsâni.)

Kurban Bayramının birinci günü namaz kılmaya bir engel çıkarsa, ikinci günü kılınır; ikinci günü de bir özür veya engel çıkarsa üçüncü güne geciktirilir. O günde bir özür çıkarsa, artık dördüncü güne geciktirilmez. Böylece namaz terk edilir. (El-Cevheretü’n-Neyyire – Kuduri – Şerhi.) Özürsüz ikinci veya üçüncü güne geciktirilirse, kerahetle caiz olur. Ama Ramazan Bayramı özürsüz ikinci güne geciktirilirse, caiz olmaz ve namaz terk edilir. (Et-Tebyîn – Zeylai.)

Bir özürden dolayı geciktirilen bayram namazı, ikinci gün yine güneş bir mızrak boyu yükseldikten (yani güneşin doğmasından otuz-kırk dakika geçtikten) sonra kılınır. Tatarhaniyye sahibi de aynı tespiti nakletmiştir.

İmam Ramazan Bayramı namazını abdestsiz kıldırdıktan sonra farkına varırsa, eğer zevalden önce hatırlarsa, namazı iade eder. Zevalden sonra hatırlarsa, artık o gün geçmiş sayılır. İkinci günü kılar.

Abdestsiz kıldığı namaz Kurban Bayramı namazı ise ve imam da bunu ancak zevalden sonra hatırlarsa, kesilen kurbanlar caizdir. Namaz ise ikinci günü iade edilir. İkinci günü hatırlarsa, bu zevalden sonra ise üçüncü güne bırakılır. Zevalden önce hatırlarsa o gün iade edilir. Üçüncü gün zevalden sonra hatırlarsa artık iade edilmez. Ancak birinci günü zevalden önce hatırlar da cemaate durumu bildirirse, o ana kadar kesilen kurbanlar caiz olur, duyulduktan sonra namaz kılınmadan kesilen kurbanlar caiz olmaz. (Fetâvâ-yi Kaadihan – Fetâvâ-yi Hindiyye.)

(Celal Yıldırım, Kaynaklarıyla İslam Fıkhı, Uysal Kitabevi: II/11-15.)

(Sorularla İslamiyet)

The post BAYRAM NAMAZININ KAZASI OLUR MU ? appeared first on İsme Özel Şiir.

‘Azîz ve Celîl  olan Allah Teâlâ kıyâmet günü, ümmetimden bir adamı halkın içerisinden alır ve onun için doksan dokuz adet büyük defter açar. Her defter, gözün alabildiği kadar büyüktür. Allah Teâlâ adama sorar:

‘ Bu defterde yazılı olanları inkâr ediyor musun? Muhâfız kâtiplerim (olmadık şeyler yazarak sana) zulmetmişler mi? Kul:

‘ Ey Rabb’im, hayır, (hepsi doğrudur!) der. Allah Teâlâ sorar:

‘ (Bunları işlemenden dolayı beyan edeceğin) bir özrün var mı? Kul:

‘ Hayır, ey Rabb’im, der. Azîz ve Celîl olan Allah Teâlâ:

‘ Evet, senin bizim yanımızda (büyük ve makbul) bir de hasenen (iyiliğin) var. Biz bugün sana zulmetmeyeceğiz! buyurur. Hemen bir kart çıkarılır. Üzerinde, ‘Eşhedü enlâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden Resûlüllah (Şehâdet ederim ki, Allah’tan başka ilah yoktur. Ve şehâdet ederim ki, Muhammed Allâh’ın Resûlü’dür)’ yazılı.

Sonra Allah Teâlâ buyurur:

‘ Ağırlığını (yani amellerini) hazırla! Kul sorar:

‘ Ey Rabb’im! Bu defterlerin yanındaki şu kart da ne? Allah Teâlâ ona:

‘ Sana zulmedilmeyecektir! buyurur.

Hemen defterler mîzânın bir kefesine konulur, kart da diğer kefesine. Tartılırlar. Neticede defterler hafif kalır, kart ağır basar. Esasen Allâh’ın ismi yanında hiçbir şey ağır olamaz!’

Kaynak: Fazilet Takvimi, 2001

The post Kelime-i Şehadetin ağırlığı appeared first on İsme Özel Şiir.

Bir Çingene Ali vardı, umutsuz bir biçimde padişahın kızı Selma’ya aşık olmuştu…
Öyla ya aşık olduğu padişahın kızı , kendisi ise bir Çingene Ali…
Olacak şey miydi ? Ama aşık olmuştu bir kere Ali, aklı fikri padişahın kızı selma’da idi…
Kafasını bir oraya vuruyor olmuyor, bir bu yana vuruyor olmuyor…
Onu sevenlerden biri ” Sen bir de Abdulkâdir Geylânî kuddise sırruhu’nun
Halifesi olan Ali Heytî Hazretlerine git be Ali’m ” dedi.
Ali umutsuz, bîçare Ali Heyti Rahimehullah’a vardı, meramını anlattı.
Ali Heytî Hazretleri: -Ali, ben ne dersem yapmaya razı mısın padişahın kızına ulaşabilmek için.
dedi. Çingene Ali gözlerini dört açarak: – Sen bana padişahın kızı Selma’yı getir;
ne dilersen yaparım, uğruna herşeye hazırım. dedi.
Ali Heyti Hazretleri Çingene Ali‘ye: -Ali ben ne dersem yapacaksan bu iş olur;
ama çok önemli şart ne dersem yapacaksın, hem de itirazsız, dedi.
Ali’nin ise canına minnet, derhal kabul etti bu şartı. Ali Heyti hazretleri,
Çingene Ali’yi bir dağın tepesindeki mağaraya götürdü. Issız bir yerdi orası ve ona:
Şimdi burada şu kayanın üstüne otur ve kim gelirse gelsin, ne olursa olsun kesinlikle
umursamadan sadece “Allah” kelimesini söyle, dedi. Ali şaşkın: –
Allah demekle padişahın kızının ne alakası var. dedi.
Ali Heyti Hazretleri kızgın: -Ali soru yok!! sen dediğimi yap kız sana gelecek inşaAllah.
dedi. Çingene Ali söylenene uydu: “Allah Allah Allah” demeye başladı.
Haftada bir Ali Heyti hazretleri geliyor ve ona yemek getiriyordu.
Çingene Ali, Ali Heyti hazretlerini her gördüğünde: – Hani, nerede ?
Padişahın kızı ne oldu, niye gelmedi?!! diye soruyor; her defasında
“Sabret, soru sorma sadece Allah de” cevabını alıyordu. Ali aşkının
tılsımından bir denileni iki etmiyor, kıza kavuşma ümidiyle,
güvendiği, sözüne inandığı Ali Heyti hazretleri ne derse onu yapıyor ve
“Allah” diyordu. Vakit geçti, Ali’nin namı şehre yayılmaya başladı,
civardan geçen kervanların haber vermesiyle Çingene Ali, ”
Memleketin uzağından gelmiş, ıssız bir mağaraya sığınmış
bir büyük Allah dostu, hiç durmadan Allah diyen bir veli ”
olarak şehirde anılmaya başlanıldı. Öyle ki , onun hakkında,
nice kerametler söylendi, nice kişiler onun tılsımlı nefesinin
kudretinden bahsetmeye başladılar. Bu arada Ali Heyti hazretleri
yine adeti üzere Ali’nin yanına haftada bir uğruyor yemek getiriyordu.
Çingene Ali Onu her gördüğünde ” Hani kız nerede, niye gelmedi hala?”
diyordu. Ali Heyti hazretleri ise ” Az kaldı, bekle, Allah de”
diyordu. Bir gün geldi ki padişahın kızı hastalandı.
Memleketin bütün tabibleri çaresiz kaldılar, hastalık karşısında..
Dediler ki padişaha: –Efendim memleketimizin büyüklerinden Allah dostu bir
Ali Heyti Hazretleri var, bir de ona soralım; bu hastalık karşısında biz nâçar kaldık….
Padişah, Ali Heyti Hazretlerini davet etti huzuruna. Meramını anlattı.
Ali Heyti Hazretleri: -Padişahım, memleketimizde ün salan ,
bir dağın tepesindeki mağarada sürekli Allah diyen bir kulunuz var belki o bir şeyler yapabilir.
dedi. Zaten padişah o söylenen kişinin namını çoktan duymuştu bile,
derhal buyruk verdi dağa doğru gidilmesi ve o Hazretin ! görüşünün alınması için….
Ali Heyti Hazretleri huzurdan ayrıldı ve Çingene Ali’nin yanına geldi. Ona: –
Evladım padişah maiyetiyle senin yanına geliyor. Sana ne teklif ederse etsin sakın kabul etme..
toprak, altın, makam.. hiçbirisine iltifat etme ancak kızını teklif ederse zevceliğe ,
senin işin tamamdır, kabul et. dedi. Çingene Ali heyecanlı,
emelinin sarhoşluğunda daha bir şevkle “Allah” demeye başladı….
Tam kırk gün dolmuştu o paslı mağarada Allah demeye devam edeli,
aklında padişahın kızından başka hiç bir şey yok ve Allah diyordu Ali.
Padişah maiyetiyle mağaraya geldi. Gördüğü manzara: Bir derviş..
hararetle Allah Allah diyor, imrendi ona, ne hoş bir insan,
dünya hiç umurunda değil, dedikleri kadar varmış, ah
nice böyle bir insanla sürekli beraber olsaydım, diye düşündü içinden…
Çingene Ali’ye, Ali Heyti Hazretleri padişahın meramını aktardı, padişahın
kızının rahatsızlığından, bütün halkın üzüntülü
olduğundan ve şifanın belki onun duası vesilesi ile Allah’tan gelebileceğinden bahsetti Ali’ye..
Ali yüreği yanmış bir halde, sevdiğinin ızdırabını
ciğerlerinde hissetmesine rağmen,
Ali Heyti Hazretlerine verdiği sözü unutmadı ve sadece
” Allah Allah ” dedi.
Ali Heyti Hazretleri padişaha dönerek: -Padişahım gördüğünüz gibi,
sadece Allah diyor, Ona hediye verseniz iltifatını celbetmek için,
bize yüzünü dönmesi için. dedi. Padişah Ali’ye mülk hediye etmek istedi.
“Memleketimin yarısı senin olsun ey Ulu Kişi! ” Ali ” Allah” dedi… Padişah makam teklif etti
” Benim veziri azam’ım olmaz mısınız ey Ulu Kişi! ” … Ali ” Allah”
dedi. Padişah altın dedi ” Ne kadar mal arzu ediyorsanız her istediğinizi
önünüze yığalım ey Ulu Kişi! …. Ali ” Allah” dedi….
Padişaha yaklaşarak Ali Heyti Hazretleri: -Padişahım bir de kerimenizin izdivacını teklif etseniz dedi.
Padişah düşündü: ” bu erenden daha layık kim olabilirdi ki zaten kızı için,
sürekli “Allah” diyen, dünyaya bel bağlamayan, altında devlette gözü olmayan bir Allah Dostu…
zaten halk ta onu çok seviyor!!” – Kızımın, biricik kerimemin nikahını alır mısınız?!!
dedi. Ali şokta… yanlış mı duymuştu ki; padişah ona,
kızının, Selma’nın nikahını teklif ediyor ha.. Hem de kime?..
Çingene Ali’ye öyle mi? Neden neden? Nasıl bir hal bu aman ya Rabbî! Bir çingene Ali,
emeli için kırk gün Allah dedi ve emeline kavuştu….. Ali düşündü,
içlice düşündü, içine konuştu, içinde kavruldu: – Ben ki bir kız için, aşkım için kırk
gün sadece Allah Allah dedim; emelime kavuştum, padişahın kızına kavuştum…
Ya Rabbî!! Ya Sen’in için, Şanın için, Sen Sen olduğun için “Allah” deseydim…
Sen her bir emelden öte, en ötede en yakında hakiki hükümdar ve Sevgili’sin..
Ey şanı Yüce… Çingene Ali’nin de, padişahın da Rabb’i….
Çingene Ali herkesin duyabileceği bir sesle “ALLAH”
dedi ve oracıkta can verdi…. Rivayet edilir ki son nefesiyle kutuplar arasında yerini aldı
Çingene Ali namlı, Ali rahimehullah…. hikayeyi bize bir sohbet
ortamında bir büyük alim zat anlatmıştı. Allah Teala’ya hakiki manada kul olana,
bütün mahlukat esir olur!… Hatib ve imam Kuşeyrî’nin tahric ettikleri
İbni Abbas’tan gelen bir rivayette Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurur:
” Kim âşık olsa, iffetini korusa ve ( aşkını ) gizlese ve bundan dolayı ölse, şehid olduğu halde ölmüştür. “

The post Çingene Ali appeared first on İsme Özel Şiir.

Cüneyd-i Bağdadi (k.s.) Bağdat/Irak

Evliyânın büyüklerinden. Tasavvuf ehlinin çok tanınmışlarından olup, Seyyid-üt-Tâife denmekle meşhûrdur. Künyesi, Ebü’l-Kâsım’dır. Cüneyd bin Muhammed 822 (H.207)’de Nehâvend’de doğdu. Bağdat‘ta büyüdü ve orada yaşadı. 911 (H.298) senesinde vefât etti.

Cüneyd-i Bağdâdî yedi yaşında iken, mektepten gelince babasının ağladığını görüp, sebebini sordu: “Zekât olarak dayın Sırrî-yi Sekâtî’ye birkaç gümüş göndermiştim, almamış. Kıymetli ömrümü, Allah adamlarının, beğenip almadığı gümüşler için geçirmiş olduğuma ağlıyorum.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Babacığım, parayı ver ben götüreyim.” deyip dayısının evine gitti. Kapıyı çaldı. Dayısı, kim olduğunu sorunca; “Ben Cüneyd’im dayıcığım. Kapıyı aç ve babamın zekâtı olan bu gümüşleri al! ” dedi. Dayısı; “Almam! ” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî; “Adl edip babama emreden ve ihsân edip, seni serbest bırakan Allahü teâlâ için al! ” dedi. Dayısı; “Allahü teâlâ babana ne emretti ve bana ne ihsân etti? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Babamı zengin yapıp, zekât vermesini emretmekle adâlet eyledi. Seni de fakir yapıp, zekâtı kabûl etmek ve etmemek arasında serbest bırakmakla ihsân eyledi.” dedi. Bu söz Sırrî-yi Sekatî’nin çok hoşuna gidip; “Oğlum! Gümüşleri kabûl etmeden önce seni kabûl ettim.” dedi ve kapıyı açıp parayı aldı.

Cüneyd-i Bağdâdî dayısına talebe olduktan bir süre sonra onunla berâber hacca gitti. Mescid-i Harâmda dört yüz kadar büyük zât, şükür hakkında konuşuyorlardı. Her zât şükrü târif ve îzâh ettiler. Netîcede dört yüz ayrı îzâh meydana geldi ise de, hepsi de bu târif ve îzâhları yetersiz buldu. Hazret-i Sırrî-yi Sekatî, orada bulunan Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Mâdem ki buradasın, bu hususta bir de sen bir şeyler söyle.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Şükür, Allahü teâlânın ihsân ettiği nîmet ile O’na isyân etmemek, O’na isyân için, ihsân ettiği nîmeti sermâye olarak kullanmamaktır.” buyurdu. Orada bulunanların hepsi bu cevâba çok sevinip; “Seni tebrik ederiz. Maksadı en güzel şekilde ifâde ettin. Bu, ancak bu şekilde târif edilebilirdi.” dediler. Sırrî-yi Sekatî; “Yavrum, öyle anlıyorum ki senin lisanın doğru ve kuvvetli olacak. Böyle güzel söyleyebilmek hâli sana nereden geliyor? ” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî; “Sizin sohbetlerinizde bulunmakla efendim.” dedi.

Cüneyd-i Bağdâdî hocasına âid olan evin bir odasında kalırdı. Her an Allahü teâlâyı hatırlardı. Seccâdesi üzerinde, sabaha kadar “Allah, Allah” der, aynı abdestle sabah namazını kılardı. Bu hâl senelerce böyle devâm etti.

Bir gece yıkanmak için suya ihtiyâcı oldu. Hava çok soğuk olduğu için; “Sabah olmasını bekleyeyim, su ısıtırım veya hamama gidip yıkanırım” dedi. Sonra düşündü ki: “Ben yıkanmayı tehir için, sabahın olmasını, su ısıtmak, hamama gitmek gibi bir sürü şeyleri istiyorum. Halbuki, Allahü teâlâ bana sâdece bir defâ yıkanmamı emrediyor. Ben de onu tehir için çeşitli bahâneler arıyorum. Benim yaptığım hiç münâsip değil.” dedi. Hemen, gecelik elbisesi üzerinde olduğu halde, soğuk su ile gusletti.

Tasavvufu, dayısı Sırrî-yi Sekatî’den öğrendi. Asrının kutbu idi. Binlerce velî yetiştirdi. Otuz defâ yaya olarak hacca gitti. Kerâmetleri, nasîhatları, hikmetli sözleri ve ihlâslı amelleri ile meşhûr oldu. Zâhirî ilimleri, İmâm-ı Şâfiî’nin talebelerinden Ebû Sevr’den öğrendi. Ayrıca Hâris-i Muhâsibî, Muhammed Kassâb ve başka zâtlarla da sohbet etti.

Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, otuz sene cemâatle namazda ilk tekbiri kaçırmadı. Namazda kalbine dünyâ düşüncesi gelse, o namazı tekrar kılardı. Dâimâ Allahü teâlâyı hatırlardı. Her gün 400 rekat namaz kılardı. Otuz yıl yatsı namazından sonra hiç uyumadan ibâdetle meşgûl oldu.

Hocası Sırrî-yi Sekatî, ona bir meclis kurup, insanlara ilim öğretmesini, nasîhat etmesini söylerdi, fakat o kendini bu işe lâyık bulmayıp, nefsini kötülerdi. Bir Cumâ gecesi Peygamber efendimizi rüyâda gördü. Ona; “Ey Cüneyd! İnsanlara nasîhat et! Zîrâ senin sözün halkın kalplerinin rahatlık ve ferahlık bulmasına sebeptir. Allahü teâlâ senin sözünü, insanların kurtuluşa ermesi için sebep kılmıştır.” buyurdu. Uyandı, sabahleyin erkenden hocasının yanına vardı. O hiçbir şey söylemeden; “Peygamber efendimiz tarafından vazîfelendirilmedikçe, insanlara ilim öğretmekten çekindin.” dedi. Ertesi gün bir meclis kurup, insanlara Resûlullah’ın yolunu anlatmaya başladı.

Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “İhlâsı kimden öğrendiniz? ” diye sorduklarında; “Mekke-i mükerremede bulunuyordum. Bir berber gördüm. Ona; “Allah rızâsı için benim saçlarımı düzeltebilir misin? ” dedim. Berber; “Elbette.” dedi. O sırada, mevki sâhibi birini traş etmekte idi. Hemen traşını bırakıp; “Efendi, kalk. Bir kimse Allah için bir şey istedi mi, bütün işler durur, derhal ona bakılır.” dedi. Sonra berber koltuğuna beni oturtup traş etti. Sonra da bana bir mikdâr altın verip; “İhtiyaçların için lâzım olur, onlara harcarsın! ” dedi. Ben bu hâle çok hayret edip, elime geçecek ilk parayı kendisine hediye etmeye niyet ettim. Az bir zaman sonra bana Basra’dan bir kese altın gönderdiler. Hemen götürüp o keseyi ona verince sebebini sordu. Ben de niyetimi açıkladım. Bunun üzerine bana; “Sen, Allah rızâsı için beni traş et.” dedin. Ben de o niyetle seni traş ettim. Şimdi bunları alırsam, niyetimde bir değişme olmasından korkuyorum.” dedi.

Sâlihlerden bir zât rüyâsında Peygamber efendimizi gördü. Cüneyd-i Bağdâdî de yanlarında bulunuyordu. Bu sırada biri gelip, Peygamber efendimize bir suâl sordu. Peygamber efendimiz; “Bunun cevâbını Cüneyd’den iste. O cevap versin.” buyurdular. Cüneyd-i Bağdâdî; “Yâ Resûlallah! Sizin mübârek huzûrunuzda ben nasıl konuşabilirim? ” deyince, Peygamber efendimiz; “Diğer peygamberler ümmetlerinin tamâmı için ne kadar öğünüyorlarsa, ben de, Cüneyd ile o kadar öğünürüm.” buyurdular.

Zengin bir kimse vardı. Cüneyd-i Bağdâdî’nin huzûruna gelip tövbe etti ve talebeliğe kabûlünü istedi. Malını da fakirlere dağıttı. Bin altını kaldı. Cüneyd-i Bağdâdî; “Bu bin altını da Dicle nehrine at.” buyurdu. O kimse, Dicle kenarına gidip altınları birer birer nehre attı. Geri döndüğünde Cüneyd-i Bağdâdî kendisine heybetle bakıp; “Niçin hepsini birden atmadın da birer birer sayarak attın? Demek hâlâ, gönlünde onlara muhabbet var.” buyurdu ve bir müddet kendisini sohbetlere kabûl etmedi. Sonunda o kimse buna da tövbe edip, nihâyet talebeliğe kabûl edildi.

Büyüklerden bir zât, Cüneyd-i Bağdâdî’nin yanına gelmişti. Şeytanın, onun yanından hızla kaçtığını gördü. O kimse Cüneyd-i Bağdâdî’nin yanına yaklaşınca, yüz hâllerinden, onun çok öfkelenmiş olduğunu anlayıp, sordu: “Ey Cüneyd! Biz biliyoruz ki, insan öfkelenince şeytan ona yaklaşır. Fakat görüyorum ki, bu kadar fazla öfkelenmiş olduğunuz halde, şeytan sizden kaçıyor. Bunun hikmeti nedir? ” Cüneyd-i Bağdâdî cevâbında; “Sen bilmez misin ki, biz kendi nefsimiz için kızmayız. Başkaları, nefsleri için kızarlar. Bunun için de şeytan kendilerine musallat olur. Bizim kızmamız, hep Allah için oduğundan, şeytan bizden kızdığımız zaman kaçtığı gibi başka hiç bir zaman kaçmaz.” buyurdu.

Cüneyd-i Bağdâdî’yi tanıyan ve sevenlerden Ebû Amr, bir gün bir ihtiyaç için çarşıya gitmişti. Bir cenâze gördü. “Cenâze namazına katılayım.” dedi. Yolda giderken bir kadın görüp ona baktı. Bu yaptığının uygun olmadığını hatırlayıp derhal tövbe etti. Eve geldiğinde yüzünün niçin karardığını sordular. Aynaya baktığında hakîkaten yaptığı o uygunsuz iş sebebiyle yüzünün karardığını anladı. Kırk gün, devamlı olarak bu günahına tövbe ve istiğfâr etti. Cüneyd-i Bağdâdî’yi ziyâret etmek hatırına geldi. Bağdat’a gitti. Cüneyd-i Bağdâdî’nin hânesine varıp kapısını çaldığında, içeriden ona; “Gel bakalım ey Ebâ Amr! Sen Ruhbe’de günah işle, biz de Bağdat’ta bu günâha istiğfâr edelim.” buyurdu.

Birisi, Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Gözümü yabancı kadınlara bakmaktan nasıl koruyabilirim? ” diye sordu. Cüneyd-i Bağdâdî; “Yabancı kadını gördüğün zaman, Allahü teâlânın seni, senin o kadını görmenden daha iyi gördüğünü hatırla.” buyurdu.

Mel’ûn şeytan, bir üstâdın hizmetçisi kılığında Cüneyd-i Bağdâdî’nin yanına gelip; “Efendim, size hizmet etmekle şereflenmek, feyiz ve bereketlerinizden istifâde etmek arzusuyla geldim. Lütfen kabûl buyurunuz.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî kabûl etti. Şeytan yirmi sene kadar kendisine hizmet etti, ama bir kere olsun vesvese veremedi. Nihâyet ümidini kesip bir gün; “Ey üstâdım! Siz beni tanıyor musunuz? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Ben seni ilk geldiğin gün tanımıştım. Sen iblissin.” dedi. Şeytan; “Ey Ebâ Kâsım! Ben senin kadar yüksek makam ve derecelere kavuşmuş olan bir zât daha tanımıyorum.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Ey mel’ûn! Hemen defol git. Şimdi de kendimi beğenme, ucub gibi bir duruma düşürmek ve beni mahvetmek arzusundasın değil mi? Bu çirkin maksadına kavuşamayacaksın. Haydi defol! ” buyurdu.

Hayr-ün Nessâc bir gün evinde oturuyordu. Kalbine; “Ebü’l-Kâsım Cüneyd-i Bağdâdî kapıdadır. Çıkıp karşılayayım.” diye bir düşünce geldi. “Fakat o buraya gelmez. Kalbime gelen düşünce vesvesedir.” deyip o düşünceyi kalbinden attı. Biraz sonra aynı düşünce yine geldi. Yine attı. Üçüncü defâ gelince; “Çıkıp bakayım.” dedi. Çıktı, Cüneyd-i Bağdâdî kapıda idi. Ona selâm verdi ve; “Ey Hayr! Kalbine ilk geldiği zaman niçin kalkıp kapıyı açmadın? ” buyurdu.

Bir gün sohbetinde bulunanlardan biri, kendisini imtihan için yanına geldi ve bir suâl sordu. Cüneyd-i Bağdâdî; “Bu suâle söz ile mi, yoksa mânevî olarak mı cevap verelim? ” dedi. O kimse; “İki şekilde de cevap ver.” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî; “Keşke kendi kendini deneseydin. O zaman beni denemeye lüzum görmezdin. Mânevî cevap istiyorsan, böyle yapmakla artık bizim yolumuzdan ayrıldın. Allahü teâlânın dostlarını tecrübe etmeye, onları yaralamaya senin gücün yetmediğini bilmez misin? ” buyurdu. Bunun üzerine hemen o kimsenin yüzü, simsiyah olup, kalbindeki bir parça yakîn de kayboldu. O kimse çok pişman olup yaptığına tövbe etti. Çok istiğfâr etti. Cüneyd-i Bağdâdî yine de o kimseye merhamet edip teveccüh etti. O kimsenin hâli bundan sonra daha düzgün oldu.

Kelâm ehlinden İbn-i Küllâb, bozuk fırkalar hakkında reddiyeler yazıyordu. Bâzı kimseler ona, tasavvuf ehlini de yazmasını söylediler. “Bunların reisleri kimdir? ” diye sordu. Cüneyd-i Bağdâdî’dir dediler. İbn-i Küllâb, Cüneyd-i Bağdâdî’ye birisini gönderip görüşlerinin ne olduğunu öğrenmesini söyledi. Cüneyd-i Bağdâdî buna buyurdu ki: “Bizim yolumuz, bâkî olanı, fânî olandan ayırmak, bâkî olan için, faydası olmayan her şeyden uzak durmaktır.” Bu cevap, İbn-i Küllâb’a gelince; “Bu nasıl bir şeydir ki, bizim bunu anlamamız dahi imkânsız.” deyip, Cüneyd-i Bağdâdî’nin bulunduğu meclise gitti. Ona tevhîd hakkında bir suâl sordu. Cüneyd-i Bağdâdî’nin verdiği cevaptan hayrette kalıp; “Bu cevâbı tekrarlar mısınız? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî daha değişik bir şekilde cevap verdi. İbn-i Küllâb’ın hayreti daha da artıp; “Bu cevâbı da tekrar eder misiniz? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî bu sefer de daha başka bir şekilde cevap verdi. İbn-i Küllâb; “Söylediklerinizi kavrayabilmem, ezberleyebilmem imkânsız. Bâri bunları söyleyin de yazayım.” dedi. Hazret-i Cüneyd-i Bağdâdî; “Eğer, bütün bunları söyleyen, ben olsaydım yazdırırdım.” buyurdu. Bunun üzerine İbn-i Küllâb, Cüneyd-i Bağdâdî’nin büyüklüğünü kabûl ve ona hayranlığını îtirâf etti.

Ebû Amr isminde bir zât bir sene hacca gidiyordu. Vedâlaşmak için Cüneyd-i Bağdâdî’ye uğradı. İhtiyacı olmadığı hâlde, bereket olarak yanında bulunması için kendilerinden bir dirhem borç istedi. Fakat yanlarında hiç para olmadığını da biliyordu. Buna bir müddet baktılar. Sonra cebinden bir dirhem çıkarıp ona verdiler. Hacca gitti. Döneceği zaman, Medîne-i münevverede; Cüneyd-i Bağdâdî’ye bir yüzük alıp hediye götürmek aklına geldi. Yüzüğü aldı. Bağdat’a döndü. Cüneyd-i Bağdâdî’nin ziyâretine gitti, fakat yüzüğü evde unuttu. “Neyse şimdi yüzükten hiç bahsetmem, sonra ziyâret ettiğimde yüzüğü takdim ederim.” dedi. Ziyâret ettiğinde; “Efendim! Hacca giderken sizden ödünç olarak aldığım bir dirhemi iâde etmek istiyorum.” dedi. O da; “Biz onu, Medîne-i münevvereden getirip de evde unuttuğunuz yüzük gibi unuttuk, o zaman hediye etmiştik.” buyurdu.

Çocuğu kaybolan bir kadın, Cüneyd-i Bağdâdî’ye gelip çocuğunun bulunması için duâ taleb etti. Cüneyd-i Bağdâdî duâ etti. Çocuk bulundu.

Cüneyd-i Bağdâdî bir gece uyandı. Uyumak istiyor, uyuyamıyordu. Oturmak istiyor, oturamıyordu. Bir zaman sonra kapıyı açıp dışarı çıkınca; birinin üzerine bir aba örtüp, büzüldüğünü gördü. Cüneyd-i Bağdâdî’yi görünce başını kaldırdı ve; “Ey efendim! Bu kadar bekletilir mi? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Gece geç vakitte geldiniz.” buyurdu. O kimse; “Kalplere hareket veren Allahü teâlâdan, sizin kalbiniz bana teveccüh etsin diye taleb ettim.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Ne istiyorsunuz? ” diye sordu. O kimse; “Nefsin hastalığına ilaç yok mudur? ” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî; “Nefsin ilacı, isteklerine muhâlefet etmektir.” buyurdu. Bunun üzerine o kimse, kendi kendine; “Ey ahmak nefsim! Bunu ben sana kaç defâ söyledim. Ama sen Cüneyd’den duymayınca inanmadın.” dedi.

Bir gün Cüneyd-i Bağdâdî câmide iken bir zât içeri girdi ve iki rekat namaz kıldı; sonra bir kenara çekildi. Biraz sonra, işâret ile Cüneyd-i Bağdâdî’yi yanına çağırdı. Yanına gittiğinde; “Ey Ebü’l-Kâsım! Allahü teâlâya ve dostlara kavuşma vaktim yaklaştı. Vefâtımdan sonra yıkanmam, kefenlenmem ve defnim bittikten sonra senin yanına bir genç gelir, elbisemi, asâmı ve su kabımı ona verirsin. O, Allahü teâlâ katında mânevî derecesi olan birisidir.” dedi. O zât vefât edip, gömüldükten sonra Cüneyd-i Bağdâdî’nin yanına bir genç geldi ve; “Emânet nerede ey Ebü’l-Kâsım? ” dedi. O da; “Sen bunu nereden biliyorsun? Bize söyle.” deyince; “Falanca yerde bulunuyordum. Gizliden bir ses bana; “Kalk! Cüneyd’e git. Ondaki şu şu emâneti al. Sen ebdal denilen evliyâdan birinin yerine tâyin edildin.” dedi. Bunun üzerine Cüneyd-i Bağdâdî emânetleri ona verdi. O genç gusül abdesti aldıktan sonra, o elbiseleri giyip, gitti.

Cüneyd-i Bağdâdî bir yolculuğu sırasında Kûfe’ye uğradı ve şehrin ileri gelenlerinden birisinin sarayını gördü. Saray çok güzel ve süslü, kapısında hizmetçiler vardı. Penceresinde birisi şu mânâda şiir söylüyordu: “Ey Saray! Sana hüzün, gam, keder, girmez. Zaman senin sâkinlerine, içindekilere bir şey yapmaz. Sen muhtaçlar için ne güzel bir konaksın.” Aradan bir müddet geçtikten sonra Cüneyd-i Bağdâdî oraya tekrar uğradı. Bu sefer o sarayı öncekinden daha başka buldu. Kapısı kararmış, içinde yaşayanlar dağılmış, o güzelim saray perişan virâne bir vaziyetteydi. O manzara lisan-ı hâl ile sanki şunları fısıldıyordu: “Bu sarayın güzellikleri gitti. Yerini gördüğün şu manzara, aldı. Zaman içerisinde hiçbir şey aynı iyi hâl üzere kalmaz. İşte gördüğün şu saray güzel durumunu bu yalnızlık, gariplik hâline, sevincini gam ve kedere bıraktı.” Cüneyd-i Bağdâdî sarayın kapısını çaldı. İçeriden gâyet zayıf bir sesle birisi; “Buyurun.” deyince; “Bu sarayın o güzelliğine ne oldu? Nerede onun o parlak hâli, nerede onun içerisinde en kıymetli elbiselerle gezinenler, hani o gelip giden ziyâretçileri? ” diye sordu. O şahıs ağlayarak; “Efendim! Onlar burada emânetçi olarak kalıyorlardı. Ömürleri bitip, bu dünyâdan âhirete göçtüler. Dünyânın hâli böyledir. Ona gelen gider. Bu dünyâ kendisine iyilik edenlere kötülük eder.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Daha önce buraya uğradığımda birisi bu sarayın penceresinde; “Ey saray! Sana hüzün, gam ve keder girmez, diyordu.” deyince, o şahıs ağlayıp; “Vallahi şiiri okuyan bendim. Bu sarayın sâkinlerinden benden başka kimse kalmadı. Ah! Dünyâya aldananlara yazık! ” dedi. Bunun üzerine Cüneyd-i Bağdâdî; “Bu harâbe, virâne olmuş yerde nasıl kalıyorsun, kalbin nasıl rahat ediyor? ” diye sorunca; “O nasıl söz. Burası sevdiklerimin evi değil mi? Bu onların yâdigârı hâtırasıdır.” dedikten sonra, şu mânâda bir şiir okudu: “Bana dediler, sen sevdiklerinin bulunduğu yerlerde durmayı seviyorsun, ben dedim, her ne kadar buralarda onlarla buluşamıyorsam da, onların kalbimde yerleri büyüktür. O hâlde onların gezip dolaştıkları yerlere olan sevgisi sebebiyle kalbim bağlı iken, bu virâneyi nasıl terkederim? ” Onun bu sözleri Cüneyd-i Bağdâdî’ye çok tesir etti. Sevgisini samîmi bir dille anlatması, virâne olmasına rağmen sevdiklerine bağlılıkta gösterdiği sabır bakımından hoşuna gitti.

Gıybetten çok sakınırdı. Bir gün Şenûziyye mescidinde oturmuş cenâze namazı için cemâat bekliyordu. Bu sırada bir fakir gördü. Hâlinden ibâdet ehli olduğu anlaşılıyordu. Fakat dilenmek ile meşguldü. Kendi kendine; “Bu adamcağız böyle dileneceğine çalışıp nefsini bu hâle düşmekten korusa daha iyi olmaz mı? Üstelik sağlığı da yerinde.” diye düşündü. O gece ibâdet yapmak için kalkamadı ve rüyâsında bir tepsi içinde o fakirin eti sunularak; “Ye bunu.” dediler. “Ben onun gıybetini yapmadım ki.” diyecek oldu. “Senin gibisinin böyle düşünmesi bile hoş değil, derhal git ondan helâllik dile.” dediler. Sabah olunca o adamın peşine düştü. Bir yerde bakla yaprağı topladığını gördü. Yanına sokulup selâm verdi. Ona; “Bir daha böyle yapacak mısın? ” diye sordu. Cüneyd-i Bağdâdî de; “Hayır.” karşılığını verdi. “Allah beni de seni de bağışlasın.” diye duâ etti.

Cüneyd-i Bağdâdî bir gün Câfer Huldî’ye bir dirhem verdi ve bir mikdâr incir almasını söyledi. O da alıp geldi ve önüne koydu. Cüneyd-i Bağdâdî ondan bir tâne alıp orucunu açmak için ağzına götürdü. O sırada ağlamaya başladı, inciri ağzından çıkarıp attı. Su ile de ağzını iyice çalkaladı. Câfer Huldî; “Niçin böyle yaptınız? ” dediğinde; “Otuz seneden beri hep incir yemek istedim. O zamandan beri de hiç yemedim. Bugün nefsim ağır bastı ve ondan yemek istedim. Ağzıma aldığım zaman gizliden bir ses bana şöyle dedi: “Allah için yemesini bıraktığın şeyi yemeye utanmıyor musun? ” Bunun üzerine onu ağzımdan çıkarıp attım. Onu yemeyi sözde durmamak kabûl ettim. Bu da bir hıyânettir. Hâin olan kimse de, Allah katında sevilen biri olamaz.” buyurdu.

Cüneyd-i Bağdâdî, tasavvuf yolunda olmasına rağmen ulemâ elbisesi ile dolaşırdı. “Niye sofilerin hırkası gibi hırka giymiyorsun? ” diye soranlara; “Hırka ve yamalı elbise giymenin bir işe yarayacağını bilsem, demirden ve ateşten elbise yaptırıp giyerim. Ama kalbime; îtibâr hırkaya değil, yanık kalbedir, şeklinde de bir ilhâm geliyor.” karşılığını verdi.

Cüneyd-i Bağdâdî bir gün arkadaşı büyük velî Ebû Bekir Şiblî’yi; “Lâ havle velâ kuvvete illâ billah.” derken gördü. Ona; “Bu söz canı sıkılanların kelâmıdır. Can sıkıntısı ise kazâya rızâ göstermemekten kaynaklanır.” buyurdu.

Bir kimse, Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Bu zamanda hakîki kardeşlikler azaldı. Nerede o, Allah için yapılan kardeşlikler? ” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî; “Eğer senin sıkıntılarına katlanacak, ihtiyaçlarını giderecek birini arıyorsan, bu zamanda öyle bir kardeşi, arkadaşı bulamazsın. Ama, kendisine Allah için yardım edeceğin, sıkıntılarına Allah rızâsı için katlanacağın bir kardeşlik istiyorsan böyleleri çoktur.” buyurdu.

Bir kimse Cüneyd-i Bağdâdî’den duâ istediğinde şöyle duâ ederdi:

“Allahü teâlâ senin kalbini dağınık etmesin. Seni, kendisinden alıkoyan her şeyden kurtarsın. Kendisine kavuşturan şeylere kavuştursun. Seni mâsivâdan (kendisinden başka şeylerden) kurtarıp, kendisiyle meşgul eylesin. Sana kendisiyle berâber olmaya lâyık bir edep ihsân eylesin. Kalbinden, râzı olmadığı, beğenmediği şeyleri çıkarıp, kendi rızâsını koysun. Seni kendisine ulaştıran yola kavuştursun.”

Bir gün; “Derecesi hocasının derecesinden yüksek olan talebe var mıdır? Diye Sırrî-yi Sekatî hazretlerine sordular; “Evet vardır. Cüneyd’in derecesi benden yüksektir.” buyurdu.

Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Rızkımızı arıyoruz.” dediklerinde; “Nerede olduğunu biliyorsanız, orada arayınız? ” buyurdu. “Allahü teâlâdan istiyoruz.” dediklerinde, “Eğer sizi unutmuş sanıyorsanız, hatırlatınız! ” buyurdu. “Tevekkül ediyoruz, bakalım ne gönderecek? ” dediklerinde; “İmtihan ederek, deneyerek tevekkül etmek, îmânda şüphe bulunmasını gösterir.” buyurdu. “O hâlde ne yapalım? ” dediklerinde; “Emrettiği için çalışmalı, rızk için üzülmemeli, tedbirlerin arkasında koşmamalıdır. Rızk için Allahü teâlânın verdiği söze güvenmelidir. Emrine uyarak çalışanı, rızkına ulaştırır.” buyurdu.

Cüneyd-i Bağdâdî hastalanmıştı. Vefâtından önce, Ebû Muhammed Cerîrî başucunda idi. Cüneyd-i Bağdâdî, Kur’ân-ı kerîm okuyordu. Hatmi tamamlayıp tekrar başladı. O zaman Ebû Muhammed Cerîrî: “Efendim zâten çok hâlsizsiniz. Kendinizi fazla yormasanız…”dedi. Ona; “Ey Ebû Muhammed! Şu anda bunlara benden daha çok ihtiyâcı olan kim vardır? Bak işte vefâtıma az kaldı.” buyurdu.

Cüneyd-i Bağdâdî, vefât edeceği zaman çok üzgündü. Talebeleri korkup; “Efendim! Bizim ümidimiz, sizin şefâatiniz bereketi ile kurtulmaktır. Sizin ise ızdıraplı ve üzüntülü bir hâliniz var. Bu hâliniz bizim yüreğimizi parçalıyor.” dediler. Bunlara cevâben; “Ey dostlarım! Ben, yetmiş senelik ibâdet ve tâatımdan ve sizlere üstâd olmak ile kazandıklarımın hepsini, bir kıl ile asılmış olduğunu ve rüzgâr esmesi ile bir tüy misâli sallandığını hissediyorum. Bu esen rüzgârın, red rüzgârı mı, yoksa kabûl yeli mi olduğunu bilmiyorum.” buyurdu. Biraz sonra; “Allah! ” diyerek rûhunu teslim etti. Vefât ettiğinde 91 yaşındaydı.

Cüneyd-i Bağdâdî’yi yıkayan kimse, mübârek gözlerinin içine su ulaştırabilmek için uğraştı ise de, mümkün olmadı. Gizliden bir ses duydu; “Kendini yorma! Cüneyd’in gözü Allahü teâlânın zikri ile kapanmıştır. O’nun dîdârını görmeden açılmaz.” diyordu. Yıkayan kimse, parmaklarını da açmak için çalıştı. Fakat; “Kendisi açmayınca açılmaz.” diye bir nidâ geldi. Mübârek vücûdu yıkandı, kefenlendi ve cenâze namazını oğlu kıldırdı. Cenâze namazında bulunanların sayısı sayılamayacak kadar çoktu. Hocası ve dayısı Sırrî-yi Sekatî’nin kabrinin yanına defnedildi.

Vefâtından sonra büyük zâtlardan biri kendisini rüyâda görüp; “Münker ve Nekir’in suâllerine nasıl cevap verdin? ” diye sordu. Cüneyd-i Bağdâdî; “O iki melek bana gelip, men Rabbüke (Rabbin kim)? Dediler. Ben, Allahü teâlâ benim rûhumu yaratıp, Elestü birabbiküm (Ben sizin Rabbiniz değil miyim)? Diye sorduğu zaman, ben, evet, sen bizim Rabbimizsin, cevâbını vermiştim. Sizin, şimdi tekrar sormanızın mânâsı nedir? ” dedim. Böyle deyince beni bırakıp gittiler.

Cüneyd-i Bağdâdî’yi rüyâsında gören bir başka zât ona; “Allahü teâlâ sana nasıl muâmele eyledi? ” diye sordu. Cüneyd-i Bağdâdî; “İlim, mârifet dolu sözlerimin hiç faydası olmadı. Öğrendiğim kıymetli bilgiler işime yaramadı. Yalnız gece vakti kıldığım namazlar imdâdıma yetişti. Onun için akıllı insan sâlih ameli terk etmemeli, hâllerden, mânâlardan uzak olmamalıdır.” buyurdu.

Ebû Câfer el-Haddâd diyor ki: “Eğer akıl, bir insan olsaydı, Cüneyd-i Bağdâdî’nin sûretinde ve şeklinde olurdu.”

Cüneyd-i Bağdâdî’den bir kimse bir şey istese onu boş çevirmez, ona faydalı olmaya çalışırdı ve; “Ben, Peygamber efendimizin güzel ahlâkına uymaya çalışıyorum.” buyururdu.

Alâüddevle bir gün, Cüneyd-i Bağdâdî’nin vaktiyle çile çekmiş olduğu odaya girdi. Burada, ona fevkalâde bir zevk hâli hâsıl oldu. Sonra, Cüneyd’in mezarına gitti. Orada, önceki zevki bulamadı. Sebebini hocasına sordu. “O zevkler, Cüneyd sebebi ile mi hâsıl oldu? ” dedi. “Evet.” dedi. “Ömründe birkaç gün kaldığı yerde zevk hâsıl olduğuna göre, senelerce birlikte bulunduğu bedeni yanına gidince, elbette daha çok zevk hâsıl olmak lâzım gelir. Belki, mezarı başında başka şeyleri görerek, ona teveccühün azalmış olabilir.” dedi.

Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Hiç ibâdet ve tâat yapmadan karşılıksız olarak Allahü teâlânın lütfuna kavuşmak mümkün müdür? ” diye sordular. Cevâbında; “Zâten gelen bütün nîmetler, bütün iyilikler, hep Allahü teâlânın lütfudur. Bu kadar âciz ve zavallı olan insanların yaptıkları ibâdet ve tâatlerin, O’nun lütfu olan nîmetlere karşılık olması mümkün müdür? ” buyurdu.

Hazret-i Cüneyd, dükkanına girip kapıyı örter, içerde uzun süre namaz kılardı. Buyururdu ki: “Pazarda öyle kimse tanıyorum ki, her gün üç yüz rekat namaz kılmakta ve otuz bin tesbih okumaktadır.” Âlim ve ârifler bunun kendisi olduğunu bildirmişlerdir.

Cüneyd-i Bağdâdî buyurdu ki:

“İnsanları Allahü teâlânın sevgisine kavuşturacak yol, yalnız Muhammed aleyhisselâmın yoludur. Bundan başka olan dinler, inançlar, rüyâlar çıkmaz sokaktır. İnsanı saâdete kavuşturmazlar. Kur’ân-ı kerîmin ahkâmını öğrenmeyen ve hadîs-i şerîflere uymayan kimse câhil ve gâfildir. Buna uymamalıdır.”

Cüneyd-i Bağdâdî’ye; “Tevâzu nedir? ” diye sordular. Cevâbında; “Şefkat ve merhamet kanatlarını (ana kuşun yavrularını koruyabilmek için üzerlerine germesi gibi) mahlûklar üzerine germen ve herkese karşı yumuşak davranmandır.” buyurdu.

“Rabbim beni serbest bıraksa bir dilekte bulunmam. Kulun dilemesi olmaz. O’nun dilediğini yapardım.”

“Her kim gördüğünden ibret almazsa, onun görmemezliği görmesinden üstündür.”

“İbâdet etmek bakımından dünyânın bir saati, kıyâmetin bin senesinden daha iyidir. Zîrâ bu bir saatte, sâlih faydalı amel işlenebilir. Hâlbuki kıyâmetin o bin senesinde bir şey yapılamaz. O halde, ey mümin kardeşim! Vaktini boş şeylerle geçirme! Zamânının kıymetini bil ve en iyi şeyler için kullan! Namazlarını vaktinde kıl ki, kıyâmet günü pişman olmayasın ve büyük sevâba kavuşasın! ” ”

Kendisine gelip duâ talep edenlere Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri şöyle duâda bulunurdu: “Cenâb-ı Hak, kendisine kavuşturan şeyleri yapmayı nasib etsin! Cenâb-ı Hak zenginliğini kalbine koysun! Seni bütün kötülüklerden alıp, kendisiyle meşgûl kılsın! Sana büyük edep ihsân etsin! Kalbinden râzı olmayacağı şeyi çıkarıp rızâsını koysun. Seni kendine varan en güzel ve doğru yola iletsin.”

“İnsanı Allahü teâlâya kavuşturan yol, Peygamber efendimizin izinde bulunanların gittiği yoldur. Bu yola bütün kötü yollar kapalıdır.”

“Bir kimse, Allahü teâlâya kavuşmak yolunda, milyonlarca sene sıdk ve ihlâs ile yürüse ve bir an geri dönse, kaybı kazancından fazladır.”

“İnsanın, Allahü teâlâya kavuşturan yolda yürümesi, Peygamber efendimize ve O’nun hakîkî vârisi olan büyük âlimlere tam tâbi ve teslim olmakla mümkündür. Şüphe çukuruna ve bid’at karanlığına düşmüş olanlar bu yolda yürüyemezler.”

“Allahü teâlânın rızâsına nasıl kavuşulur? ” diye sorulunca; “Dünyâya düşkün olmayı terket, kavuşursun. Nefsin hevâsına uyma ulaşırsın.” buyurdu.

“Belâ ve musîbet, âriflerin kandili, müridlerin uyanıklığı, gâfillerin de helâkıdır.”

“Tasavvuf yollarından yalnız Resûlullah’ın izinde gidenlerin yolu, insanı kemâle ulaştırır. Başka yollar çıkmaz sokağa benzer.”

“Kur’ân-ı kerîmin çizdiği sınırları gözetmeyen ve hadîs-i şerîfleri bilmeyen kimse, mürşid, yol gösterici olamaz. Çünkü tasavvuf yolu, Allahü teâlânın kitâbına ve Resûlullah’ın sünnetine bağlıdır. Tasavvuf büyükleri, dîne uyan âlimlerdir. Resûlullah’ın vârisleridir. Sözlerinde, işlerinde ve huylarında hep Resûlullah’a uyarlar. Yâ Rabbî! O büyüklerden feyz almamızı, bereketlenmemizi nasîb eyle. Âmin! Her zaman söylüyorum ve bildiriyorum ki, Resûlullah’a uymakta gevşeklik eden, O’nun sünnet-i seniyyesini terk eden mutasavvıf olamaz. Onu Allah adamı sanmayınız! Onun dünyâdan kaçınır görünmesine, hârikalar göstermesine aldanmayınız! Onun zühd ve tevekkül ve mârifetler anlatan sözlerini kendinden bilmeyiniz! ” ”

“Ey tasavvuf yolunda bulunanlar! Eğer Allahü teâlâyı tanıdığınızı ve O’na tâzimde bulunduğunuzu söylüyorsanız, yalnız bulunduğunuz zaman Allahü teâlâya karşı tavrınıza bakınız. Yiyip içmenizde, yatıp kalkmanızda, konuşmanızda ve bütün işlerinizde vakitlerinizi Allahü teâlânın râzı olduğu ve beğendiği işlere sarfedebilirsiniz. Bunları, niyetlerinizi düzelterek yapabilirsiniz. Çünkü ameller niyetlere göredir. Bu bakımdan yemek yerken, su içerken lezzet almak için değil de, ibâdete kuvvet kazanmak, elde ettiği enerji ile daha iyi ibâdet edebilme niyetiyle yiyip içmelidir. Uykuyu, üzerindeki yorgunluk ve bıkkınlığı giderip, ibâdeti daha zinde ve râhat bir şekilde yapabilmek niyetiyle uyumalıdır. Diğer bütün işleri ve edindiği mesleği helâl kazanmak niyetiyle yapmalıdır. Bütün yapılan bu işler, niyeti düzeltmek sûretiyle ibâdet olur. Bir insan hâlis niyetle yaptığı işler sebebiyle sevâba kavuşur. Bu sebeple kalp nûrlanır. Bu nûr, nefse sirâyet eder. O kimse mânevî kirlerden temizlenir. Beşerî tabîatı, melek tabîatı gibi olur. Artık elinde olmadan tâatları, Allahü teâlânın beğendiği işleri yapar. Elinde olmadan ister istemez kötülüklerden sakınır.”

Birisi yanına gelip; “Bana nasîhat et.” deyince; “Kim sana Allah yolunu gösterirse, onunla berâber ol ve kim sana dünyâ yolunu gösterirse ondan uzak dur.” buyurdu.

“Tasavvuf nedir? ” diye soran bir kimseye şöyle cevap verdi: “İnsanların rızâsını bırakıp, Allahü teâlânın rızâsını aramak, kötü huyları terkedip, nefsânî olan işlerden uzaklaşmak, rûhu yükselten vasıflar kazanmaya gayret etmek, hakîkî ilimlere sarılmak, hep en uygun şekilde hareket etmek, herkese nasîhatta bulunmak, Allahü teâlâya verilen ahidde durmak, Muhammed aleyhisselâmın dînine uymaktır.”

“Kimde şu dört haslet bulunursa, bu hasletler o kimseyi yüksek derecelere kavuşturur. Hem Allahü teâlânın katında, hem de insanlar yanında kıymeti çok olur. 1. Hilm (yumuşaklık ve sabır) sâhibi olmak, 2. İlim sâhibi olmak, 3. Cömert olmak, 4. Güzel ahlâk sâhibi olmak. Yine dört haslet vardır ki, bu hasletler de sâhibini en aşağı derecelere düşürür. Allahü teâlâ katında ve insanların yanında sevilmeyen birisi olur. 1. Kibir (büyüklenme), 2. Ucb (amellerini beğenmek), 3. Cimrilik, 4. Kötü ahlâk.”

Tasavvufun ne olduğu sorulduğunda, şöyle cevap verdi: “Tasavvuf on şeyi içerisine alan bir isimdir. Birincisi, dünyâdan (lâzım olan) az bir mikdârı edinmek. İkincisi, kalbin Allahü teâlâya güvenip dayanması. Üçüncüsü, tâat olan Allahü teâlânın beğendiği şeylere rağbet etmek. Dördüncüsü, yediği içtiği ve kullandığı şeylerin helâlden olmasında titiz davranmak. Beşincisi, kalbin Allahü teâlâ ile meşgûl olması. Altıncısı, gizli olarak Allahü teâlâyı hatırlamak. Yedincisi gerçek ihlâsa sâhib olmak. Sekizincisi, şek ve şüpheden uzak, kat’î bir îmâna sâhib olmak. Dokuzuncusu, tam bir teslimiyetle Allahü teâlâya yönelmek. Onuncusu, ihtiyaçlarını başkasından istemeyip, şikâyette bulunmamak. Kimde bu on haslet bulunursa, tasavvuftan söz etmeye lâyıktır. Yoksa yalancıdır.”

“Allahü teâlânın ihsân ettiği nîmetlerin çokluğunu göreceksin. Bir de, O’na karşı yaptığın ibâdet ve tâatlardaki kusurlarını göreceksin. Bu iki görüş arasında meydana gelen hâle hayâ denir.”

“Kulluk, her an Allahü teâlâya muhtâc olduğunu bilmek ve O’nun Resûlüne tam tâbi olmaktır.”

“Allahü teâlâ her şeyi kıymetli yaratmıştır, ama bir şeyi en kıymetli yaratmıştır. O da vakittir. Vakit zâyi olursa tekrar elde edilmesi mümkün değildir. Bunun için en kıymetli şey vakittir.”

“Müslüman temiz toprağa benzer. Temiz toprağa her şey atılır. Ezilip, hakâret görür. Lâkin ondan hep güzel, temiz, faydalı şeyler çıkar.”

“Rızâ, belâyı nîmet saymaktır.”

“Tasavvuf, kalbi temizlemek ve her an Allahü teâlâ ile olmaktır.”

“İhlâs; ameli, Allahü teâlâ için olmayan karışık düşünce ve niyetlerden arındırmaktır.”

“Birbirlerine muhabbet ve dostlukları çok kuvvetli olan iki kardeşten birinin, diğerinden az da olsa çekinmesi, mutlaka birinin kusuru sebebiyledir.”

“Fakirlik, kimseden bir şey istememek ve kimseye îtirâz etmemektir.”

“Bir kimsenin havada bağdaş kurup oturduğunu görseniz, İslâmiyetin emir ve yasaklarına uymaktaki hassâsiyetine bakınız. Eğer bu tam ise ona uyabilirsiniz. Eğer emir ve yasaklara uymakta (çok az da olsa) bir gevşekliği varsa hemen ondan uzaklaşınız, çünkü zararı dokunur.”

“Namazda kalbime dünyâ düşüncesi gelse, o namazı tekrar kılardım. İşin esâsı nefse uymamaktır.”

“İlim, kendi haddini bilmek; tasavvuf, kalbi temizlemektir.”

“Allahü teâlâdan gâfil olmak, ateşte olmaktan beterdir.”

“Şükretmek, kendini bu nîmete ehil ve lâyık görmemektir.”

“Sabır, yüzü ekşitmeden, acıyı yudum yudum içine sindirmektir.”

Vakit Geldi

Cüneyd-i Bağdâdî, insanlara ilim öğretmek için bir meclis kurdu. Herkes bu sohbetlere gelip istifâde etmeye başladı. Bir gün hıristiyan fakat hıristiyan olduğuna dâir görünüşte bir alâmeti bulunmayan bir genç, Cüneyd-i Bağdâdî’nin sohbet ettiği meclise gelip, Cüneyd-i Bağdâdî’ye şöyle dedi: “Ey üstâd! Hazret-i Peygamber buyuruyor ki: “Müminin firâsetinden korkunuz. Çünkü o, Allahü teâlânın nûru ile bakar.” Bunun mânâsı nedir? ” Cüneyd-i Bağdâdî bir müddet sustu. Sonra başını kaldırıp; “Müslüman ol. Müslüman olmak zamânın geldi.” buyurdu. Meğer o genç hıristiyan imiş. Hemen zünnârını kesip orada müslüman oldu. İmâm-ı Yâfiî buyuruyor ki: “İnsanlar, bu hâdisede, Cüneyd-i Bağdâdî’nin bir kerâmeti var zanneder. Halbuki, bu hâdisede onun iki kerâmeti vardır. Birisi, o gencin hıristiyan olduğunu bilmesi, diğeri de, gencin, müslüman olma vaktinin geldiğini bilmesidir.”

Esas Hasta Benmişim

Bir zaman Cüneyd-i Bağdâdî’nin gözlerinde ağrı meydana geldi. Tabib çağırdılar, gelen tabib, hıristiyan idi. Muâyene edip; “Gözlerinize su değdirmeyeceksiniz.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Su değdirmesem nasıl abdest alırım? ” deyince, tabib; “Gözleriniz size lâzım ise su değdirmeyeceksiniz.” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî abdest alıp namaz kıldı ve namazdan sonra bir mikdâr uyudu. Uyandığında gözlerinde hiç ağrı kalmamıştı. O anda duyduğu ses; “Yâ Cüneyd! Sen bizim için gözlerini fedâ ettiğin için, biz de senden o ağrıyı aldık.” diyordu. Bir zaman sonra hıristiyan tabib tekrar geldi. Baktı ki gözleri tamâmen iyi olmuş. Hayret edip; “Nasıl yaptın da iyi oldu? ” dedi. Cüneyd-i Bağdâdî olanları anlatınca, Cüneyd-i Bağdâdî’nin elini öpüp îmân etti ve; “Esas ağrıyan göz sizinki değil benim gözlerim imiş. Hakikatleri göremiyen ben imişim” dedi.

Şeytanın Pisliği

Cüneyd-i Bağdâdî’nin talebelerinden biri şeytanın vesvesesine kapılıp; “Artık ben kemâle geldim. Sohbete devâm etmeme lüzum kalmadı.” deyip kendi başına bir yere çekildi. Benlik ve gururundan dolayı şeytânî bir rüyâ gördü. Rüyâsında, bağlık bahçelik içinde güzel nehirler ve çok lezzetli yemekler yediğini gördü. Bu rüyâyı hakîkat zannedip, kibiri daha da arttı ve bu hâlini arkadaşlarına anlattı. Onlar da Cüneyd-i Bağdâdî’ye arzettiklerinde, Cüneyd-i Bağdâdî çok üzüldü ve anlatılan kimsenin yanına gitti. Baktı ki o kimseyi şeytan aldatmış, Ona; “Seni bu gece Cennet’e götürürlerse, Cennet’e vardığında üç defâ Lâ havle oku.” buyurdu. Hakîkaten o kimseyi rüyâsında Cennet’e götürdüler. O kimse Cennet’e vardığında üç defâ Lâ havle okudu. Gördüklerini ve kendisinde hâsıl olan şeytânî hâllerin hepsini unuttu. Bir anda kendisinin pislik ve çöplük içerisinde olduğunu gördü. Uyandığında gördüklerini hatırladı ve içine düştüğü hatâyı anladı. Çok pişman olup tövbe etti ve Cüneyd-i Bağdâdî’nin elini öptü. Sohbetlere devâm edip, talebeler arasındaki yerini aldı. Hazret-i Cüneyd-i Bağdâdî buyurdu ki: “Herkese bir mürşid-i kâmil lâzımdır. Aksi halde mel’ûn şeytan gelip kendisine musallat olur ve insan maazallah ona tâbi olur.”

Kimsenin Görmediği Yerde…

Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin bir talebesi vardı. Bütün iyilik ve fazîletler onda mevcuttu. Sonradan gelmesine rağmen Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri onu pek ziyâde seviyor, diğer talebeler bu hâli çekemiyorlardı. Talebelerinin bu hâli Cüneyd-i Bağdâdî’ye mâlûm oldu. Talebelerinin eline birer kuş verdi ve; “Her biriniz bu kuşları kimsenin görmediği bir yerde boğazlayıp getirsin.” buyurdu. Hepsi de kendilerine verilen kuşları aldılar, varıp ıssız bir mahalde boğazlayıp getirdiler. Yalnız o talebesi boğazlamadan getirdi. Cüneyd-i Bağdâdî; “Niçin boğazlamadın? ” buyurdu. “Hocam! Siz; “Kuşları kimsenin görmediği bir yerde boğazlayın.” demiştiniz. Ben ise ıssız bir yer bulamadım. Her yeri Allahü teâlâ görüyor.” deyince, Cüneyd-i Bağdâdî buyurdu ki: “Arkadaşınızın firâsetini gördünüz mü? ” Bunun üzerine; tövbe edip boyunlarını büküp, Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinden affedilmelerini dilediler.

Bana Da Bir Şey Var Mı?

Cüneyd-i Bağdâdî ordu ile bir sefere katıldı. Ordu kumandanı ona bâzı şeyler gönderdi. O da istemeyerek alıp, asker ve gâzilerin muhtaçlarına dağıttı. Bir gün öğle namazını kıldıktan sonra oturup; “Niçin o şeyi kabûl ettim? ” diye kendi kendini kınıyordu. O sırada uykusu gelip uyudu. Rüyâsında, çok süslü bir takım köşkler gördü. “Bunlar kimin? ” diye sordu. “Gâzilere dağıtılan malın sâhiplerinin” denildi. “Onlarla birlikte bana da bir şey var mı? ” diye sordu. Ona içlerinde en güzel ve büyük olanı gösterip; “İşte bu senindir.” dediler. O; “Bana onlardan üstün tutulmamın ve en iyisinin bana verilmesinin sebebi nedir? ” diye sorunca; “Onlar mallarını sevap bekleyerek verdiler. Bu sebeple verilen saraylar, ona göredir. Sen ise, o malı kabûl etmekle yanlış bir iş yapmaktan korkarak, nefsini sîgaya, hesâba çekerek dağıttın. İşte Allahü teâlâ bu hâline, böyle düşünmene kat kat sevap verdi.” dediler.

Yâ Rabbî

Cüneyd-i Bağdâdî her zaman şöyle duâ ederdi: “Allah’ım sana dâimâ ve büyüklüğüne lâyık bir hamdle hamd olsun. Resûlullah efendimize, Ehl-i beytine, Eshâbına, O’nun yardımcılarına hayır duâlar olsun.

Yâ Rabbî! Yerde ve gökte sana itâat edenlere merhamet eyle. Ey kerîm olan Allah’ım! Lütuf ve keremin hürmetine bütün günahlarımızı, hatâ ve kusurlarımızı affeyle. Yaptığımız zulüm ve haksızlıklar sebebiyle olan kul borçlarından bizi kurtar. Kereminle eğriliklerimizi düzelt. Kötülüklerimizi iyiliğe tebdîl eyle.

Ey dilediğini yok ve var eden Allah’ım! Kalan ömrümüzde bizi kötülüklerden koru. Râzı olmadığın, beğenmediğin şeyleri bize çirkin göster, beğendiklerini sevdir. Bizlere râzı olduğun işleri yapmayı nasîb eyle. Vefâtımıza kadar bu hâlimizi dâim eyle. İrâdelerimizi bu hususta kuvvetlendir, niyetlerimizi sağlamlaştır. Bunlar için kalbimizi ıslâh eyle. Uzuvlarımızı bu işlere sevkeyle. Bizi muvaffak kıl ve işlerimizde yardım eyle.

Yâ Rabbî! Bize senden utanmayı, beğendiğin her söze koşmayı ihsân eyle. Seçtiklerine, sevdiklerine nasîb ettiğin, beğendiğin işleri yapma ve seni devamlı anma hâlini, sırf senin için yapılan amellerin en güzelini yapmayı ömrümüzün sonuna kadar devâm etmeyi nasîb eyle. Ölümümüzü iyi eyle. Ölümü bize ikram, ihsân, sana yakınlık ve sevinç eyle; pişmanlık, üzüntü eyleme. Kabirlerimize neşe ve sevinç ile girmek nasîb eyle. Kabirlerimizi Cennet bahçeleri ve rahmetinin indiği yerler eyle. Orada bizi korkudan emin eyle. Dirilteceğin güne kadar bizi emin ve kalpleri huzurlu olanlardan eyle.

Ey mahlûkâtı, geleceğinden şüphe olmayan günde toplayacak olan Allah’ım! Bizim o günden aslâ şüphemiz yoktur. O günün korkularından emin kıl ve sıkıntılarından kurtar. O günün büyük sıkıntısını bizden kaldır. Bizi Muhammed aleyhisselâmın yanında bulunanların arasına kat.

Allah’ım! Hesâbımızı kolay eyle. Lütfunla kereminle muâmele eyle. Bize amel defterimizi sağ tarafımızdan ver. Sıratı çabuk geçen ve gıbta edilenlerden eyle. Tartı gününde sevâbımızı ağır kıl. Cehennem’in sesini bize işittirme. Cehennem’den ve Cehennem’e yaklaştıracak işlerden ve sözlerden kurtar. Lütuf ve kereminle bizi Cennet’te kendilerine ihsânda bulunduğun peygamber, sıddıklar, şehîdler ve sâlihler ile berâber eyle. Onlarla arkadaş olmak ne güzel.

Yâ Rabbî! Orada bizi, babalarımız, annelerimiz, yakınlarımız ve çoluk çocuğumuzla en güzel bir hâlde berâber bulundur. Dünyâda iken bizimle ülfetleri, yakınlıkları olanları da bize kat. Onları umduklarına kavuştur. Dilediklerinden fazlasını ver. Dünyâdan îmânla ayrılan bütün mümin erkek ve kadınlara rahmetinle muâmele eyle. Onlardan hayatta olanların günahlarını affeyle, tövbelerini kabûl eyle. Zulüm ve haksızlığa uğrayanlara yardım et. Hastalarına şifâ ver. Bize ve onlara nasûh tövbe etmek nasîb et. Çünkü sen, çok ihsân sâhibisin ve her şeye kâdirsin.

Yâ Rabbî! Senin yolunda cihâd edenlere yardım eyle. Hem idâreciyi hem de idâre edileni ıslâh eyle. Müslümanların işlerini üzerine alanlara, müslümanlara karşı şefkat ve merhamet nasîb et.

Yâ Rabbî! Sözlerimi birleştir. Bizden fitneyi gider. Belâlardan kurtar. Bize müslümanlar arasında ihtilaf gösterme. Bizleri sana yaklaştıran şeylerde birleştir.

Yâ Rabbî! Bizi aziz kıl, zelîl kılma. Bizi, senin rızâna götüren dünyâ ve âhiret işlerinde birleştir. Bu ancak senin yardımınla olur.

Yâ Rabbî! Bize, senden korkmayı, sana tâzim ve hürmeti, sevdiklerine lütfettiğin mârifet ve nîmetlerini bize ihsân ve bunları devamlı eyle.

Yâ Rabbî! Bedenlerimize, bütün kardeşlerimize, bizden sonra gelecek çoluk çocuğumuza, yakınlarımıza, sıhhat ve âfiyet ihsân eyle. Bu âfiyeti diğer bütün mümin erkek ve kadınlara da ver.”

1) Tabakât-us-Sûfiyye; s.155
2) Hilyet-ül-Evliyâ; c.10, s.255
3) Sıfat-us-Safve; c.2, s.270
4) Tabakât-ül-Kübrâ; c.1, s.98
5) Vefeyât-ül-A’yân; c.1, s.373
6) Tabakât-üş-Şâfiiyye; c.2, s.260
7) Târih-i Bağdâd; c.7, s.241
8) Tabakât-ı Hanâbile; c.1, s.128
9) Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye; (48. Baskı) s.1048
10) Eshâb-ı Kirâm; s.210
11) Kıyâmet ve Âhıret; s. 66, 67, 68 192, 195, 321,
12) Tezkiret-ül-Evliyâ; s.223
13) Câmiu Kerâmât-il-Evliyâ; c.1, s.383
14) Nefehât-ül-Üns; s.81
15) El-Bidâye ve’n-Nihâye; c.11, s.113
16) Keşf-ül-Mahcûb; s.242
17) Tabakât-us-Sûfiyye; (Abdullah-ı Ensârî); s.161
18) Şezerât-üz-Zeheb; c.2, s.229
19) Risâle-i Kuşeyrî; s.105
20) Hadâik-ul-Verdiyye; s.56
21) Mu’cem-ül-Müellifîn; c.3, s.162
22) Keşf-üz-Zünûn; s.1727, 1806
23) Ravdât-ul-Cennât; s.164
24) Brockelman; Gal-1, 199, Sup-1, 345; Iı, 214
25) Rehber Ansiklopedisi; c.3, s.257, 258
26) Hazînet-ül-Asfiyâ; c.1, s.81
27) Dirâsât fît-Tasavvuf-il-İslâmî; s.235
28) Tabakât-ül-Evliyâ; s.127
29) İslâm Âlimleri Ansiklopedisi; c.3, s.121
30) Ravd-ur-Reyyâhîn

The post Cüneyd-i Bağdadi (k.s.) Hayatı/ Bağdat/Irak appeared first on İsme Özel Şiir.

Bayram sabahı erkenden kalkmalı, yıkanıp temizlenmeli, en iyi ve temiz elbiseleri giyerek güzel kokular sürünmelidir.

Yılda iki dini bayramımız vardır:

1) Ramazan Bayramı.

2) Kurban Bayramı,

Cuma namazı farz olan kimselere, bayram namazlarını kılmak vaciptir. Bayram namazı, iki rekattır. Cemaatle kılınır. Bayram namazlarında ezan okumak, ikamet getirmek yoktur. Bayram hutbesi sünnettir ve namazdan sonra okunur. Cuma hutbesi ise farzdır, namazdan önce okunur.

Diğer namazlardan farklı olarak bayram namazlarının birinci rek’atında üç, ikinci rek’atında da üç kere olmak üzere fazladan altı tekbir alınır. Bunlara “Zevaid” tekbirleri denir.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Bayram Namazının Kılınışı Birinci Rek’at:

1) Cemaat düzgün sıralar halinde imamın arkasında yer alır ve “Niyet ettim Allah rızası için Ramazan yada Kurban Bayramı namazını kılmaya, uydum imama” diye niyet eder.

2) imam “Allahu Ekber” deyip ellerini yukarıya kaldırınca. Cemaat de “Allahu Ekber”diyerek ellerini yukarıya kaldırıp göbeği altına bağlar.

3) Hem imam, hem de cemaat gizlice “Sübhaneke”yi okur. Bundan sonra üç kere tekbir alınır. Tekbirlerin alınışı şöyledir:

Birinci Tekbir: imam yüksek sesle, cemaat da onun peşinden gizlice “Allahu Ekber”diyerek (iftitah tekbirinde oldugu gibi) ellerini yukarıya kaldırıp sonra aşağıya salıverirler. Burada kısa bir süre durulur.

ikinci Tekbir: ikinci defa “Allahu Ekber” denilerek eller yukarıya kaldırılıp yine aşağıya salıverilir ve burada da birincide oldugu kadar durulur.

Üçüncü Tekbir: Sonra yine “Allahu Ekber” denilerek eller yukarıya kaldırılır ve aşağıya salıverilmeden bağlanır.

4) Bundan sonra imam, gizlice “Euzü Besmele”, açıktan Fatiha ve bir sure okur .(Cemaat bir şey okumaz, imamı dinler)

5) Rüku ve secdeler yapılarak ayağa (ikinci rek’ata) kalkılır ve eller bağlanır.

Bayram Namazının Kılınışı İkinci Rek’at:

6) imam gizlice Besmele, açıktan da Fatiha ve bir sure okur. Sure bitince imam yüksek sesle, cemaat da içinden

(birinci rek’atta oldugu gibi) üç kere daha tekbir alır, üçüncü tekbirden sonra eller bağlanmadan, dördüncü tekbir ile rükua varılır,.sonra da secdeler yapılarak oturulur.

7) Oturuşta. İmam ve cemaat, Ettehiyyatü. Allahumme salli, Allahumme barik ve Rabbena atina… duasını okuyarak önce sağa, sonra sola selam verip namazı bitirirler. Namazdan sonra hutbe okunur. Kurban bayramı namazının kılınışı da bunun gibidir. Sadece niyeti değişiktir.

Toplum Barısı Açısından Bayramın Önemi

Bayram; Allah’ı bir, Peygamberi bir, Kitabı bir, aynı kıbleye yönelen, aynı heyecanı taşıyan Müslümanların sevinçlerini paylaştığı mukaddes bir gündür.

Mü’minler; Allah’ın emrini yerine getirmek maksadıyla, bir ay boyunca imsak vaktinden aksama kadar en tabii hakları olan yemeyi, içmeyi terk ederek insani adeta melekleştiren oruç ibadetinin manevi zevkini duyarlar.

“Düşmanla savaşın küçük cihat, nefisle savasın büyük cihat” olarak kabul edildiği bu mücadelede mü’minler büyük bir zafer kazanarak kulluk imtihanında gösterdikleri basarının sevincini taşırlar.

Çok mübarek bir gün olan bayramda, kutsal mekânlar olan camilerde topluca ibadet etmenin suruna eren Müslümanların arsa yükselen tekbir sesleri, kalbilerimizdeki imanın açık bir delili, yan yana gelerek. Omuz omuza vererek cemaat halinde kılınan bayram namazları Müslümanlar arasındaki birlik ve beraberliğin en güzel göstergesidir.

Yüce Allah Kur’an-i Kerim’de:

“Şüphesiz mü’minler birbiri ile kardeştirler; öyle ise dargın olan kardeşlerinizin arasını düzeltin…” (53) buyurarak bütün Müslümanların kardeş oldugunu bildirmiş, birbiri ile dargın olanlar varsa, bunların aralarının düzeltilmesini diğer Müslümanlara görev olarak vermiştir.

Müslümanların birlik ve beraberliği üzerine titreyen Sevgili Peygamberimiz de, din kardeşliğine gölge düşüren davranışlardan sakınmanın gereğine dikkatimizi çekerek söyle buyurmuştur:

“Bir müslümanın din kardeş ile üç günden fazla dargın durması helal olmaz.“ (54)

Dargınlığın uzun süre devam etmesinin, çok büyük bir günah oldugunu da su sözleri ile ifade etmiştir:

“Bir kimse Müslüman kardeşi ile bir sene küs durursa, onun kanını dökmüş gibi günaha girmiş olur.” (55)

Müslümanların arasının açılmasına ve toplumda birlik ruhunun zayıflamasına sebep olan kin, haset ve düşmanlık duygularını kalplerimizden söküp atarak bunların yerine insan sevgisini ve kardeşlik duygularını yerleştirip, dargınlıklara son verdiğimiz takdirde, bayram iste o zaman gayesine ulaşmış olacaktır.

Dinimiz bütün Müslümanları tek bir vücut olarak kabul eder, insan vücudunun bir tarafında meydana gelen rahatsızlığı vücudun diğer kısımları hissettiği gibi, dünyanın neresinde olursa olsun herhangi bir müslümanın karsılaştığı sıkıntıyı da diğer Müslümanların yüreklerinde hissetmesi gerekir. Bugün en çok muhtaç oldugumuz şey bu sura sahip olmaktır.

The post Bayram namazı nasıl kılınır ? appeared first on İsme Özel Şiir.

Medine halkından Salebe, cami kuşu denecek kadar sofu bir insandı. Ne var ki, bir ara nefsinin ve şeytanın verdiği telkine uyarak ne pahasına olursa olsun zengin olma hevesine kapıldı. Hatta hayırlı ise olsun bile demiyor, sadece zengin olmayı kafasına koymuş bulunuyordu.
Bu yüzden tam üç defa Efendimiz (sas) Hazretleri’ne müracaat ederek zengin olmak için dua istemişti.
– Seni hak peygamber olarak gönderen Allah’a yemin ederim ki, beni zengin ederse fakirin hakkını fazlasıyla da veririm, diyecek kadar da teminat vermişti.
Efendimiz (sas) Hazretleri ise “Şükrünü yaptığın az mal, şükrünü yapamadığın çok maldan hayırlıdır!” sözleriyle ikazda bulunmuşsa da, ısrarını sürdüren Salebe’nin istediği duayı nihayet yapmış:
– “Salebe’ye istediği malı ver ya Rab!” diye niyazda bulunmuştu.
O sıralarda koyun alan Salebe’nin sürüsü kısa zamanda öylesine çoğaldı ki, camiden çıkmayan Salebe, artık cumaya dahi gelemiyor, çölde sürüsünün peşinde sürüklenip gidiyordu.
Efendimiz (asv) artık camide görünmeyen Salebe’yi soruyor: “Çölde koyunlarının peşinde dolaşıyor.” denince de: “Yazık oldu Salebe’ye.” diye hayıflanıyordu.
Zekat ayetleri geldikten sonra Efendimiz (asv) servet sahiplerine zekat memurları gönderdi. Fakirlerin haklarını alıp hazineye getirecekler, oradan da muhtaçlara taksim edilecekti. Salebe’ye de zekat memuru gönderdi. Onu çölde sürüsünün peşinde bulan zekat memurları anlattılar.
– “Malı çok olanların, kırkta birini yoksulun hakkı olarak ayırıp vermesi gerekiyor. Biz bunu alıp götürmek üzere geldik.”
Salebe, servet sahibi olduktan sonra değişmişti. Öyle her isteyene mal verecek kadar da ürkek biri değildi artık. Nitekim zekat memurlarına ağızlarının payını vermekte(!) çekinmedi:
– “Çölde aç susuz dolaşarak kazanan benim. Size ne oluyor ki gelip benden haraç istiyorsunuz? Bu sizin istediğiniz haraçtan başka bir şey değildir.” diyerek Resulüllah (asv)’ın gönderdiği zekat memurlarını eli boş çevirdi.
Salebe’nin zekat memurlarını reddini duyan Resulüllah (sas) Hazretleri:
– “Yazık oldu Salebe’ye!” diye üzüntüsünü tekrarladı.
Bu olay üzerine Tevbe Sûresi’ndeki ayetler geldi:
– “Münafıklardan bazıları da mal mülk verip zengin ettiği takdirde Allah’a daha çok itaat edip, fakirlere daha çok yardım edeceklerine söz verirler de, Allah onlara istediklerini ihsan edince verdikleri sözleri unuturlar, cimrilik edip yoksulun hakkını vermezler!” (Tevbe, 9/75 ve 76)
Ayetler, verdiği sözünde durmayarak yoksulun hakkını vermeyen Salebe’nin münafıklar sınıfına geçtiğini işaretliyordu. Bunu üzüntü ile anlayan bir yakını, gidip derhal zekatını vermesini, yoksa gelen ayetlerle münafıklardan biri olarak damgalanmış olacağını hatırlattı. Akrabasının bu zorlaması üzerine zekatını alıp Medine’ye gelen Salebe, Resulüllah Hazretleri’ne (asv) istenen yardımı getirdiğini ifade etti. Ancak Resulüllah üzüntülü bir eda ile:
– “Senin yardımını alamam artık Salebe, malınla geldiğin yere dön!” buyurdu.
Resulüllah’ın (sas) ahirete teşrifinden sonra Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer’e de sırasıyla müracaat eden Salebe, malının zekatını getirmişti ama:
– “Resulüllah’ın kabul etmediğini biz de kabul edemeyiz.” diyerek, zoraki bir duyguyla getirdiği yardımını halifeler de almadılar.
Nihayet Hazret-i Osman (ra) zamanında, son nefeslerini verdiği sıralarda Salebe’nin kulaklarında Resulüllah’ın yaptığı ikazlar yankılanıyordu:
– “Şükrünü yaptığın az mal, şükrünü yapamadığın çok maldan hayırlıdır!”
Ama vakit çok geçti. Salebe zekatını gönül arzusuyla vermeyen cimri zenginlere ibret olacak bir örneği teşkil edecekti artık, tarih boyunca.

Kaynak; Taberânî, Beyhakî,
Okuduysanız Paylaşalım
Bu ibretlik kıssayı Herkes Okusun.

The post ÇOK İBRETLİK BİR KISSA appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Çok Güzel Kıssa appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Mevlana Sözleri appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Hadis-i Şerif appeared first on İsme Özel Şiir.

Şeyh Muhammed Muta Haznevi (ks.)

The post Ramazan’ın faydaları appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Günün Duası appeared first on İsme Özel Şiir.

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM Medine-i Münevverede türbe hatibi Şeyh Ahmet diyor ki; Vallahülazim bu vasiyetnamede zerre kadar yalan yoktur.Bir cuma gecesi namazımı eda edip uyumaya varmıştım.Harem-i Şerif tarafından ”Ya Şeyh Ahmet” diye bir nida geldi.Lebbeyk Ya Resulallah deyip Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ‘ in şahsını gördüm.Resulallah(s.a.v.) şöyle devam etti: ” Ya Şeyh Ahmet Allah’u Teala huzurunda yüzüm kalmadı.Sana haber veriyorum ki geçen cumadan bu cumaya 16000 kişi öldü.Ancak içlerinden bir tek Müslüman çıkmadı.Gelenlerin amel defterlerini kara ve sol ellerinde gördüm.Ya Şeyh Ahmet evvela anne ve babalarına asi oldular ve zekatlarını men ettiler.Hacı olup haram yemeyi adet edindiler.Herkes nefsinden başka birşey düşünmez oldu.Dünya malı ile nasip olan tartılarına hıyanet etmeyi adet edindiler.Ya Şeyh Ahmet benim ümmetime haber eyle yaptıkları günahlardan tövbe ve istiğfar etsinler, namaz kılsınlar,zekat vermesini adet etsinler.Ya Şeyh Ahmet ümmetime haber eyle kıyamet alametleri zuhur ediyor.Hak Teala’ ya asi olmasınlar.Çok yakın bir zamanda üç gece güneş tutulacak.Üç günden sonra mağripten doğup, maşrikten batacak.Kur’an-ı Kerim insanların gözüne gözükmeyecek.Ümmetime söyle günahlarına tövbe etsinler.Yakın bir zamanda İsa (a.s.) ‘ ın inmesi zuhur edecek.Ya Şeyh Ahmet ümmetime haber eyle her kim kudret kalemiyle bu vasiyetnameyi bir köye, bir kazadan bir kazaya, bir ilden bir ile, bir devletten bir devlete gönderirse huzuru mahşerde günahları affedilir,Hazreti Muhammed Mustafa (s.a.v.) ‘ yı şahsı ile görmüş olur.Kim vasiyetnameyi dinlemeyip te yazmasa bir bir köye veya bir ile göndermezse, yüzü kara ola.Türbe-i Şerif hatibi Şeyh Ahmet üç defa yemin edip, vallahülazim bu vasiyetnamede yanlış bilgi verirsem bu dünyadan öbür dünyaya imansız gideyim dedi.Onbeş günde Medine-i Münevverede yazılmış olup tüm müslümanlara gönderilmiştir.Bir cuma günü Kur’an okurken Şeyh Ahmet uykuya dalar ve rüyasında Peygamber Efendimiz (s.a.v.) onun karşısındadır, ona şunları söyler: Bir hafta içinde 7000 insanın öleceğini ama hiç birinin de gerçek Müslüman olmayacağını, son zamanlarda pek çok insanın Allah’ ın istediği düzgün ve dürüst işler yapmadığını, bu zamanların kötü zamanlar olduğunu, bu zamanda evli kadın ve erkeklerin eşlerine sadık kalmadıklarını, genç kızların erkekler gibi her yere girip çıkıp gezer olduklarını, edeple giyinmediklerini, tüm gençlerin velilerine ve diğer insanlara saygı göstermediklerini, zenginlerin fakirlerle ilgilenmediklerini artık sadaka ve zekat vermez olduklarını,insanların namaz kılmadıklarını ve oruç tutmadıklarını oysa mahşer gününün yaklaştığını kısa bir zaman sonra gökte sadece bir yıldızın kalacağını ve dua kapılarının kapanacağını Kur’an’ daki yazıların silinerek okunamaz olacağını, güneşin dünyaya çok yaklaşarak tersten doğup batacağını, söyledi.Peygamber Efendimiz ayrıca şunları da ekledi; her kim bunu okurken yanında başkaları varsa onların da okuyabileceği şekilde açıktan okusun, bunu yapan kişiye cennette bir yer ayrılır, her kim bu mesaja inanmayacak olursa ona cehennemde bir yer ayrılır.Bir dilek sahibi bu mesajı kopyalayıp başka insanlara dağıttığında dileği yerine gelir.Rüyayı anlatan Şeyh Ahmet bunların doğru olduğuna inandırmak için şu yemini etmiş:”Bunlar doğru değilse gerçek bir müslüman gibi ölemiyeyim.” Peybamber Efendimiz yukarıdaki durumu tesbitinden sonra şu tavsiyelerde bulunur:Günde beş vakit Namaz kılın, Oruç tutun, Hırsızlık Yapmayın, Fakirlere yardım edin.Her kim bu mesajı 25 kişiye dağıtacak olursa 3 gün içerisinde mükafatlandırılacaktır.Zira bunu yapan biri çalıştığı firmadan zam almış,biri inanmamış sevdiği zarar görmüş, bir başkası yarın yaparım demiş fakat yapmayacak duruma düşmüş.Lütfen! bunun yalan olduğunu sanmayın bu mesajı silip geçmeyin ve kopyalayıp dağıtın bir ay sonra ne olacağını görün.

The post PEYGAMBERİMİZ (S.A.V.) VASİYETİ appeared first on İsme Özel Şiir.

Allah,serçeye seslendi.

Söyle bana! Canını sıkan ve kalbini hüzne boğan derdin nedir senin?

Melekler serçe ne söyleyecek diye ona bakıyordu.

Serçe mahzun biraz da sitemli ses tonuyla;

“Küçük bir yuvam vardı. Yorulduğumda dinlendiğim üşüdüğümde sığındığım. Kimseyi rahatsız etmiyordum ve kocaman Dünya’da ufacık bir yerdi kimsenin yerini dar etmiyordu.Sen onu da bana çok gördün neydi o zamansız fırtına? Esip yıktı yuvamı ve beni yuvasız bıraktı.”

Artık konuşamadı serçe sözleri boğazında düğümlendi. Sessizlik Arş-ı rahmanda yankılanıyordu ve melekler başlarını eğmiş Allah’ın vereceği cevabı bekliyordu.

Allah; “ sen, o yuvanda dinlenirken seni avlamak isteyen bir yılan yuvana doğru geliyordu, seni yılandan korumak için fırtınaya emrettim yuvanı yıksın diye böylece sen oradan uzaklaşarak yılandan kurtuldun.

Nice belalar var ki muhabbetimle senden uzaklaştırdım ve sen kuşatıcı muhabbetimi görmüyor geçici belalardan dolayı bana düşman oluyorsun. “ Serçenin gözleri doldu ve hüngür hüngür ağlamaya başladı ve onu çok seven Allah’ın şefkat ve merhametine hayran kaldı.

Utangaç bir sesle “ affet Allah’ım “ diyebildi sadece.

Ve gönül sözü Arş-ı İlahi’de yankılandı “Affet Allahım”

* Başımıza gelen her musibbette, elbette ki nice hayırlar gizlidir. Rabbimize isyan etmek yerine, olanda hayır vardır diyerek rıza göstermek en güzeli dir

The post Serçe Allah’a küsmüştü appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Oruç Nasiatı appeared first on İsme Özel Şiir.

The post İFTAR DUASI appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Allahû Teâla appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Bir Gün Bana Seslenirsen Ya Resullallah appeared first on İsme Özel Şiir.

https://www.youtube.com/watch?v=Ktync4j_nmA

The post Kuranı Kerim Full Dinle appeared first on İsme Özel Şiir.

1) Kuran-ı Kerimin hepsini okumadan,
2) 4000 dirhem sadaka vermeden,
3) Kabeyi ziyaret etmeden,
4) Cennette yerini hazırlamadan,
5) Küs oldugun biriyle barışmadan.

Hazreti Ali: Ya Resulallah! Bu nasıl olur? diye sorunca buyurdular ki:

1) 3 ihlas okumak, kuran-ı kerimi hatmetmek gibidir.
2) 4 fatiha okumak, 4000 dirhem sadaka vermeye eşittir.
3) 10 defa; “ La ilahe illallah vahdehu la-şerike-leh lehül mülkü ve lehül hamdü yuhyı ve yümit ve hüve ala külli şey’in kadir.” demen de kabeyi ziyarete eşittir.
4) 10 defa; La havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim.” Demen , cennette yerini hazırlamana vesiledir.
5) 10 defa; “Estağfirullahel’ azim ellezı la ilahe illa hu el hayyel kayyum ve etubü ileyh.” demen, dargın ve husumetli oldugun insanlarla barışmış derecesinde mükafata vesiledir.

The post Yatmadan önce Okunacak Duagalar appeared first on İsme Özel Şiir.

The post Peygamber EFENDİMİZİN ORJİNAL KABRİ appeared first on İsme Özel Şiir.