Hayat denen şu yol hep çıkmazım oldu!
Kime dönüp kalbimi açsam, kırdı.
Savunmasızdım, onlar ise hep nankördü.
Yine de her şeyi içime atıp sustum!
Eden, ettiğini bulurdu elbet
Gerçi bir önemi yoktu
Hesabım kalmasın istedim
Ve o defteri çoktan kapatmıştım
Alışmıştım çünkü her defa kırılmaya…
Bu yazı 109 kez görüntülendi. Şu anda 1 kişi okuyor.
