Unutuş
İnsan bu kopar birşeylerden hep
Aşktan, anılardan ya da bir kentten
Yalnız geçen gemilerin izleri kalır
Durgun sularında titreşen
Sonra acı bir rüzgar öper
Aşka susayan dudaklar
Ezer hoyratça kışlar
Sessiz dökülen yaprakları
Açar aşkın büyüklüğünce
Gönül bahçelerinde keder
Mutluluğun örtük penceresinde
Boynu bükük mevsimler
Kopar tespih taneleri gibi
İçimizden hatıralar
Sönmüş mangalında geçmişin
Kalır hüzünlü avuntular
Yağar ayrılığın yağmuru çisil çisil
Şimdi uzak bir kenttedir ışıklı yaşantılar
Bulutlu göklerinde ümitlerimizin
Ebedi unutuş ve hatıralar
İlhan Geçer
Bu yazı 98 kez görüntülendi. Şu anda 1 kişi okuyor.
