Akşamüstü, Kayhan’dan aşağı
İnerken dalgın, düşünceli
Birden bir sokak: Güzelkız Sokağı
Ve bir ahşap pencere, basma perdeli

Eski zamanlardan bir kapı
Ardında küçük, dualı dünya
Sessizce sürüyor saltanatı
Balkonda iki saksı sardunya

İçerde birtakım sesler: dikiş makinesi
Belki çeyizini işliyor Güzelkız
Bir şeyler anlatıp duruyor annesi
Kızın aklı kısmette, aralıksız

Eşikte kıvrılmış hırsız kedi
Lokma kokusu geliyor bahçeden
Sahi, bugün Regaip Kandili
Tövbe güğümleri doluyor çeşmeden

Komşu pencerede bir kadın
Dalıp gitmiş kendi alemine
Yok üzre yaşamaktan kırgın
Adı bile yazılmamış defterine

Ben nasıl şairim, ayıp
Kırk yıldır geçmemişim buradan
Kimbilir kimler geldi, kimler kayıp
Öğrensem anlamı yok sonradan

Bu sokak kimden aldı adını
Bilsem vurulurdum mutlaka
Kütüklerde bulamadım kaydını
Hayat dediğin zaten, tuhaf bir şaka

Nahit Kayabaşı

The post Güzel Kız Sokağı appeared first on İsme Özel Şiir.