Zevcem,
Ruhu revanım
Hatice Pîrâyende,
Ölümü düşünüyorum,
Demek ki arteryo skleroz
Başlıyor bende…
Bir gün
Kar yağarken,
Yahut
Bir gece,
Yahut
Bir öğle sıcağında,
Hangimiz ilkönce,
Nasıl
Ve nerde öleceğiz?
Nasıl
Ve ne olacak
Ölenin son duyduğu ses,
Son gördüğü renk,
Kalanın ilk hareketi
İlk sözü
İlk yediği yemek?
Belki de birbirimizden uzakta öleceğiz.
Haber
Çığlıklarla gelecek,
Yahut da ima edecekler,
Ve kalanı yalnız bırakıp
Gidecekler…
Ve kalan
Karışacak kalabalığa.

Yani efendim, hayat…
Ve bütün bu ihtimâlât
1900 kaç senesinin
Kaçıncı ayı
Kaçıncı günü
Kaçıncı saatinde?

Zevcem,
Ruhu revanım
Hatice Pîrâyende,
Ölümü düşünüyorum,
Geçen ömrümüzü düşünüyorum.
Kederli
Rahat
Ve hodbinim.
Hangimiz ilkönce
Nasıl
Ve nerde ölürsek ölelim,
Seninle biz
Birbirimizi
Ve insanların en büyük dâvasını sevebildik
Dövüştük onun uğruna ,
“Yaşadık”
Diyebiliriz.

Nâzım Hikmet

The post Yine Ölüme Dair appeared first on İsme Özel Şiir.