Gül zindanı yapsalar vardığım her durağı
Bana bir gül delisi deseler de her akşam
Seninle ışık oldum, yakın ettim ırağı
Benimdir gözlerinden aldığım bu ihtişam
Şimdi bütün çiçekler nakkaşımdır bu yerde
Yapraklarından sızan gözyaşımdır bu yerde

Turuncuydu yüreğim, benekleri kırmızı
Yeşildi bir Hüma-yı Ata’nın şakağında
Ateşin bir baharı taşıyan ince sızı
Cemşide rakib oldu güllerin yaprağında
‘Hu’ çekiyor içimde Mevlana bir semazen
Lalede imreniyor dertli Hallac’a bazen

Tutundum bir zamanlar Gencine-i Cemal’e
Meğer dibacesiymiş sonsuzluk ülkesinin
Gördüysem yapayalnız nerede bir ters lale
Yandı titreşimleri uğuldayan sesinin
Şafağında büyüyen zambak soldu aniden
Tanyeri ‘gül gül’ diye güneş oldu yeniden

Levni’yi kollarına alır taze bir bahar
Bir Tac-ı Kayser gibi sokulur sinesine
Onuruna Çırağan kurduğumuz aynalar
Düşer yüzyıllar boyu en karanlık ye’sine
Her hassa, bir merili bahçesine vurulur
Her sultanın tahtına bir prenses kurulur

Bana, ne Dürr-i Yekta, ne Semen Sima gerek
Senden kalan her harfin içinde binlerce bağ
Bağına girmek için küçük bir ima gerek
Seninle güle döner derin vadi, yüce dağ
Bu sevda ılgıt ılgıt çoğaldıkça bedende
Çiçekçiler Başbuğu olurum belki ben de

Dikendi, serfiraza döndü kapında ruhum
Büyüdükçe çiçeğim, yapraklarım kısaldı
Senden önce ardında ‘ah’ edip avunduğum
Meğer bir malihulya, çaresiz bir masaldı
Ölümsüz vuslatına erdim Bağ-ı Safa’nın
Nağmeleri duyulmaz oldu Gülfer Kalfa’nın

Dantelası çiğdemli yastıklar küf kokuyor
Yenilgiler devrinde tarümar oldu bostan
Göçenler mor kokulu hüzünler bırakıyor
Servilerin dalları yine kırıldı yastan
Bu gönül mevsiminden gitti uzağa giden
Atmak gerek toprağa tohumları yeniden

Kapında pusat koyup gül alan sipahiler
Seccadesi sularda bir dervişe dönüşür
Tahammülü kuşanır, el açıp Me’va diler
Goncanın kirpiğinde nilüferle görüşür
Bir ömür yalnızlığı alsa da kollarına
Gittiği her ülkede gül düşer yollarına

Gözüme gül dumanı çöktü yine bu akşam
Baktığım her noktada yalnız senin güllerin
İçimde gül pınarı aktı yine bu akşam
İrinli dertlerime şifa oldu ellerin
Mecnun ile Leyla’nın buluştuğu yerdeyim
Bu gül yolculuğunda şimdi son seferdeyim

Yanakları gül oya, parmakları gül dalı
Kızlar, delikanlılar baştanbaşa gül oldu
Ayrılık gül tohumu, şiir güle sevdalı
Şair ki, feryadından yana yana kül oldu
Onun çemenzarıdır köşelerde hıçkıran
Nerde bir bulut varsa, gülsuyudur fışkıran

Gül sesleri geliyor; her yer dua ve niyaz
Açtı gök kapısını yerde çiğ taneleri
Adımları parıltı, alınları bembeyaz
Dağılıyor evrene gülün mestaneleri
Sen ki, en büyük GÜL’sün, en çok gülü seversin
Söyle bahçıvanına, bir gül de bana versin

Ulu Tanrı adıyla aldığım her nefeste
Senin için gül açar, kuş olup göğe uçar
Sen ey bahar elçisi, sen ey kutlu güldeste
Senin için cansızlar bile canından geçer
Gölgeler şehrinde gül, kimseye kalmayacak
Öteler şehrinde gül, bir daha solmayacak

NURULLAH GENÇ

The post Güldeste Sonsuzluk appeared first on İsme Özel Şiir.