Dörtnala gelip Uzak Asya’dan
Akdeniz‘e bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket, bizim.

Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak
Ve ipek bir halıya benziyen toprak,
Bu cehennem, bu cennet bizim.

Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,
Yok edin insanın insana kulluğunu,
Bu dâvet bizim….

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardeşçesine,
Bu hasret bizim…

Nazım Hikmet Ran

The post Davet appeared first on İsme Özel Şiir.

Seni ben bekliyorum, göğsüm açık, bağrım açık; Hançer ol, göğsüme saplan; ecel ol, karşıma çık; Çalmamış bir gece madem ki felekten gönlüm, Gelecek, bâri elinden dilerim gelsin ölüm. Toprağın rengi kanımdan kızarırken, yer yer, Uzanıp, sapsarı, son bûsemi koymazsam eğer O benim kalbimi göğsümden ayırmış çeliğe, Gezsin ismim yedi kat gökte bu gün kahpe diye, Beni kahretmeden âlemde o bîgâne duruş, Bana sal yalvarırım pençeni ey yırtıcı kuş! İşte ben bekliyorum, göğsüm açık, bağrım açık; Hançer ol, göğsüme saplan; ecel ol, karşıma çık.

Faruk Nafiz Çamlıbel

The post Davet appeared first on İsme Özel Şiir.