Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.
Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım, Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Fark etmeliyim
Baktığım pencereden.
Deniz görünmeli çıksam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten olamam doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz, Sükûta râm olmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel ?
Ellerim ne der sonra bana ?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm ?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?
Kalkmalıyım, Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım Giden trenlere,
Kalkan vapurlara. Bilmeliyim,
Gölgelerin boyundan, Saatin kaç olduğunu.
Islık çalmalıyım. Türkü söylemeliyim
Yol boyunca, Keyfimden ya hüznümden.
Geçmiş günlerimi hatırlamalıyım,
Dalıp dalıp akarsuya,
Hayaller kurmalıyım,
Güzel geleceğe dair.
Yanımdan geçenler olmalı,
Selâm almalıyım;
Robenson’u düşünmeliyim,
Garipliğini: Şükretmeliyim
İnsanlar arasında olduğuma.
Nedir ki eninde sonunda ölüm?
Ayrı düşmek değil mi aşinalardan?
Kapımı çalıp durma ölüm, Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

The post Ben Ölecek Adam Değilim appeared first on İsme Özel Şiir.