Telefon santralleri
Beni sana bağlar sevgilim

Nükleer santraller ölüme
Gökyüzünün nerede olduğunu soran
Bir vapur dumanına
Yanıt veremiyor hiç kimse

Çocuğunu asma köprüde sallayan
Bir annedir istanbul
Ki onun
İçi süt dolu
Biberonudur kız kulesi
Soğusun diye suya tutulan

Ne kalem kılıçtan
Ne kılıç kalemden üstün olsun
Öğrensinler birlikte yaşamayı
Örneğin kalem
Aşk şiirleri yazsın
Ve köreldikçe kılıç yontsun

Yalnız kaldığımız an da bile
Alırız insan kokusunu
Issız adasında
Üstünden atamamıştır robinson
Yakalanma korkusunu

Kendi boşluğuna asılı
Birer asansörüz aslında
Ve ben elimde
Taze bir karanfil
Sıkışıp kaldım
İki kadın arasında

Sunay akın

The post Asansör appeared first on İsme Özel Şiir.

“Aşağı mı iniyor?” diye sordu çocuk. Doktor, çocuğu dikkatlice süzdü ve cevap verdi:

-“Hayır, yukarı çıkıyor.” Düğmeye bastı ve asansörün kapıları kapandı. Yanındaki hasta, doktora dönüp sordu:

-“Neden çocuğun bizimle birlikte asansöre binmesine izin vermedin? Aşağı iniyorduk zaten.” Doktor:

-“Çocuk çoktan ölmüştü. Geçtiğimiz gün lösemi yüzünden hayatını kaybetti.”

-“Ölü olduğunu nerden çıkardın?” diye sordu hasta.

-“Sol bileğindeki mavi bilekliği görmedin mi? Ölenleri morga götürülmeleri için mavi bileklikle işaretlerler.” dedi doktor.

-“Benimki gibi mi yani?” dedi hasta bilekliğini doktora göstererek.

The post Asansör appeared first on İsme Özel Şiir.