Yalnızım çünkü sen varsın

“Gel”, desen gelirdim
Gittiğin uzakta bendim
Dağ gibi bir ihanetten düştüm

Bu kendime son gelişim
Ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
Kendimi suçüstü yakalıyorum
Ve kentsizliğimin isimsizliğini
Araz’a uyak düşüyorum
Gözlerime senden düşler sürüyorum
Islak bileklerim kan bayramına yatıyor
Bana en büyük tehdit yine ben oluyorum
Sonra bir durağa yaslanıyorum
Sonra bir kente
Ve sen gidiyorsun
Ben kanıyorum

Diyorlar ki; “kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun”
Oysa “gel” desen gelirdim, biliyorsun
Yorgun Haliç’e biraz inat

Biraz ihanet bırakıyorum
Ellerinden bir tedirginliği bir tehdidi avuçluyorum

Aklıma düşüyorsun
Düşüyorum
Düşünce
Üşüyorum
Azgın hüzünlerle körlüğüme göçüyorum

Ayrılığın saati kaç geçiyor bilmiyorum
Yalanlarımla bir hiçlikteyim
Beni içinden kaç!
Bu kentte her yağmur kendini ağlar

Aklıma düşsen yalnızlık oluyorum

Ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
Nerde, kimi üşüyorsun?
Artık kendini yakan bir ateşim
Kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
Şimdi boş duraklarda yaslanıyorum
Boş kentlere

Oysa “gel” desen gelecektim

Gün düşlerime dönüşlerimde
Bakışın içiyor beni gözlerimden
Gövdemi düşürüyorum güz yavrusu duraklara

Uzaklığına uzanıyorum
Sevdiğin sonbahar geçiyor üstümden
Ama artık hiçbir göğü içmiyorsun dudaklarımdan
Yıkılıyorum şarkılara
“Kimseler biliyor”
Yalnızlık dostumdu

Şimdi korkum oluyor

Oysa “gel” desen gelecektim
Artık her şey kımıltısız bir geceye dönüşüyor
Güz artığı saçlarımda oynaşan sensizlik
Göz karana yenik düşüyor en korkak yanlarımdan

Kendimi yitirdikçe sana gidiyorum

Göbek çukurumda sobelere karanlık uyutuyorum
Düş satıcısı, ispiyoncu bir ihtiyarın insafına kalıyorum
Uysal yalnızlıklar satın alıyorum
Gülüşümle ödeyerek

Ve içimde yalancı bir katil taşıyorum

Yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
Cüzzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben

Kirli sözlerimi temize çekme

Oysa “gel” desen gelecektim
Gözlerim ihanete ihbar taşıyor

Kuşkulu bir cinayete fısıldıyor kaşlarına

Sözü namluna sürmelisin şimdi
En yaralı yanımdan vurmalısın beni

Çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır
Avlunda bıraktığım az kullanılmış intiharları deniyorum

Ne vakit nikotinli ellerinden yola çıksam
Susuşuna kan döküyor gözlerim

Sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun

Oysa bilmelisin Araz’ım

Kimsenin içi görünmez
Ve hiç bulamadıklarını
Asla yitiremezsin
Bak şimdi aramızda sessiz kalıyor

Söylenecek bütün sözler
Her sabah akşam oluyorsun
Alnından ellerine damlıyorsun
Yüzündeki yağmurla iniyorsun kente
İçine dert oluyorsun kentin
Dışına yağmur

Yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
Duvarların kan öksürüyor

Ve sen
Başkalarının gözlerini
Yüzümde aramamayı öğreniyorsun
Beni bir durağa yaslıyorsun

Beni bir kente
Gidiyorsun

Oysa “gel” desen gelecektim
Susmak en inatçısı olmaktır yalnızlığın

En susmakta neydi öyle

Sen en dinlerken
Biliyorum Araz’ım

İnsan kendini bulmamalı, hep aramalı
Gittiğin yerden başlıyorum öyleyse

Gece cinnetlerimi de alıp yanıma

Denize bakmayı bilmeyenler

Bir gün mutlaka boğulur

İşte bundandır gözlerinden kaçışlarım
Siz hiç yar saçının bir telinden kendinize gurbet yaptınız mı?
Ben şimdi gurbetim
İçimde taşıyorum
Heba olsa da senlerce yılım
Oysa “gel” desen gelecektim
Ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
Ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden
Şairler ölüdür derler (inanmıyorum)!
En karanlık ceketimi giyiyordum
Işığa kördüm çünkü
Şimdi ise güneşe ilerliyorum

Dirilmek için
Kimliği paslanıyor eski bir anarşistin

Gecenin kör gözünden utanıyorum

Hadi bana en militan kelimelerle saldır
Batır içime cümlelerini

Beyhude bir dehşet bırak bana
Hak ediyorum
Gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
Can kaybından ölüyorum

Cenazemde namaz kılacağım

Zan altındayım
Yalanıma inanıyorum
Yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan

Kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin

Kinim kendime
Susuşum sana
Küsüşüm tüm dünyaya

Üstü kalsın ihanetimin
“Gel” desen gelecektim

Yine bir tren geçiyor içimden
Sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı

Saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor
Görmüyorum, söylemiyorsun, kırılıyorum
Hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecede
Sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan

Süsle beni ey aşk!
Geçtiğin yerleri öpüyorum
Yarısı yanık bir aşkın küllerini taşıyorum
Dişlerindeki nikotin tadı terkimde
Sirenler ve ateş hatları içip
Sesini peydahlıyorum kendimden ve kentimden

Islak ceplerimi buluyorum el yordamıyla

Ve bir asansör kapısı önünde
Aslında yüzüme tükürüyorsun da ihanetimi

Ben habersiz gülümsüyorum

Yasadışıyım
Tutukla beni gözlerimden
Kalemim bitti, yitirdi şiirini şuur
Öldü kanımdaki mürekkep balığı
Solumdaki sise intihar etti intiharlar
Bir aşkı kaça katlayabilirdi ki ezik bir yürek
Yaşamak için geç bir zaman

Ölmek için ise erken
Çok davullu bir senfoni sürçüyor

Dikiş tutmaz ayrılığımda
Kirpiğinden yapılma bir darağacına

Geceyi asıyorum

Yoksun

Bu yağmurlar ıslatmıyor beni

Bir durağa yaslanıyorum sensiz
Gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum

“Gel” desen gelecektim oysa
Kulaklarımdan bordo denizler dökülüyor

Şimdi herkes biraz sen, biraz acı

Göğsümde bir vagon

Gizli sözler batıyor

Fırtınalar çıkıyor üstüme
Şakağımda
İntihar acemisi bir şairin

Delilik provaları

Arkandan uluyan kapılardan
Söküyorum kokunu

Yokluğunu kokluyorum
Yokluğunu yokluyorum
Çöz gözlerimi senden hadi!
Ücranda yak bakışımı

Gözlerine bekçi sevdam
Dünden ve senden kalmayım

İçine her düşen

Kendi keşfi sanıyor seni

Oysa sen
Melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin

Ve kendini acıtmak istiyorsun
Ama güller kendine batamaz

Bilmiyor musun?
“Gel” mi diyorsun?
Herkes kendi gördüğüne bakar
Peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz?
Kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu

Hadi! En kanadığımız yerden susalım
“Gel” desen gelirdim
“Git” dedin ve gittin
Aşka…
Rüzgara…
Ayrılığa…
Zamana…

Kahraman Tazeoğlu

The post Araz’a appeared first on İsme Özel Şiir.